ΑΟΖ: Tο Καστελλόριζο και οι αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου

Με το θέμα της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης (ΑΟΖ) έχουμε ασχο­λη­θεί αρκετές φορές στο παρελ­θόν και τα άρθρα που έχουμε γράψει είχαν μεγάλη απήχηση στους ανα­γνώ­στες μας. Βέβαια δεν είμαστε ειδικοί, ωστόσο όλα τα άρθρα, όπως και το σημε­ρινό βέβαια, έχουν γραφτεί μετά από μελέτη βιβλίων και άρθρων έγκρι­των επι­στη­μό­νων.

Ο βασικός λόγος που μας ώθησε να γρά­ψουμε ένα ακόμα άρθρο για την ΑΟΖ είναι οι ατυχείς δηλώ­σεις του ομό­τι­μου καθη­γητή στο Τμήμα Πολι­τι­κής Επι­στή­μης και Δημό­σιας Διοί­κη­σης του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και τέως, σύμφωνα με την κυβέρ­νηση (συγκε­κρι­μένα ως τις 7 Ιουνίου 2020), προ­έ­δρου του Επι­στη­μο­νι­κού Συμ­βου­λίου του ΥΠΕΞ κυρίου Χρήστου Ροζάκη στο Κρήτη TV ότι το Καστελ­λό­ριζο είναι απο­μα­κρυ­σμένο από τη Ρόδο και βρί­σκε­ται πολύ κοντά στις τουρ­κι­κές ακτές, ότι είναι απο­μο­νω­μένο και ότι δεν ανήκει στα Δωδε­κά­νησα. Επίσης ότι το μήκος των (τουρ­κι­κών) ακτών που βρί­σκο­νται αντι­κεί­μενα από τις ακτές του Καστελ­λό­ρι­ζου είναι πολύ μεγα­λύ­τερο, εννο­ώ­ντας προ­φα­νώς ότι το Καστελ­λό­ριζο δεν δικαιού­ται να έχει ΑΟΖ…

Και φυσικά ο κύριος Ροζάκης δεν είναι τυχαίος. Ας μην ξεχνάμε ότι το 1997 παραι­τή­θηκε από την κυβέρ­νηση Σημίτη όπου κατείχε την θέση του Υφυ­πουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών, μετά από έντονη κριτική που δέχτηκε τόσο από βου­λευ­τές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ όσο και από φιλο­κυ­βερ­νη­τι­κές εφη­με­ρί­δες.

Δυστυ­χώς οι δηλώ­σεις Ροζάκη έρχο­νται ως συνέ­χεια σε μια σειρά από δηλώ­σεις τόσο του τέως πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσίπρα όσο και στε­λε­χών του ΣΥΡΙΖΑ που προ­κά­λε­σαν σωρεία αντι­δρά­σεων. Ο Χ.Ροζάκης με την δήλωση του ότι το Καστελ­λό­ριζο δεν ανήκει στα Δωδε­κά­νησα ξεπερνά όλες τις προη­γού­με­νες και έρχεται σε αντί­θεση με την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Ανα­ρω­τιό­μα­στε αν ένας Τούρκος αξιω­μα­τού­χος δήλωνε π.χ. ότι το Καστελ­λό­ριζο έχει τη δική του ΑΟΖ τι θα ακο­λου­θούσε; Στη χώρα μας δυστυ­χώς δια­χρο­νικά δηλώ­σεις και πράξεις δίνουν ανέλ­πι­στα επι­χει­ρή­ματα και όπλα στον εκά­στοτε αντί­παλο μας ,που σχεδόν πάντα είναι η Τουρκία.

Θα δούμε λοιπόν σήμερα πόσο μακριά πηγαί­νει η ιστορία με το Καστελ­λό­ριζο, γιατί φαί­νε­ται ότι η ιστορία δεν ξεκι­νάει από τα τελευ­ταία χρόνια αλλά του­λά­χι­στον μισό αιώνα πριν. Θα ασχο­λη­θούμε ακόμα με το Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης και με απο­φά­σεις του οι οποίες έρχο­νται σε αντί­θεση με όσα είπε ο κύριος Ροζάκης.

Ο κομ­βι­κός ρόλος του Καστελ­λό­ρι­ζου

Ένας από τους πλέον ειδι­κούς στα θέματα της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης είναι ο καθη­γη­τής Θεό­δω­ρος Καρυώ­της που ήταν μάλιστα μέλος της ελλη­νι­κής αντι­προ­σω­πείας στη διά­σκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας το 1982.

Στο βιβλίο του ‘’ΑΟΖ Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη’’ ο Θ. Καρυώ­της ανα­φέ­ρει ότι το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζει σήμερα η χώρα μας είναι η στάση των ΗΠΑ σχετικά με το θέμα συνεκμετάλλευσης-συνδιαχείρισης των υδρο­γο­ναν­θρά­κων στην ανα­το­λική Μεσό­γειο, καθώς όπως υπο­στη­ρί­ζει οι Αμε­ρι­κα­νοί επι­θυ­μούν να δοθεί ένα μέρος του ορυκτού πλούτου της χώρας μας στην Τουρκία.

Το σχέδιο Άτσεσον για το Κυπριακό οφείλει το όνομά του στον Αμε­ρι­κανό διπλω­μάτη Dean Acheson που ήταν ο αρχι­τέ­κτο­νας του και το παρου­σί­ασε το 1964. Στο σχέδιο Άτσεσον εμπλέ­κε­ται και το Καστελ­λό­ριζο. Οι Αμε­ρι­κα­νοί ,κατά τον Θ.Καρυώτη γνω­ρί­ζουν πολλά χρόνια τώρα ότι το Καστελ­λό­ριζο απο­τε­λεί το κομβικό σημείο για τη μοι­ρα­σιά της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Δημιουρ­γεί ένα εδαφικό τόξο με τις ανα­το­λι­κές ακτές της Ρόδου, της Καρ­πά­θου, της Κάσου και της Κρήτης έχοντας έτσι ΑΟΖ Και υφα­λο­κρη­πίδα. Και συνε­χί­ζει ο Θ. Καρυώ­της: ‘’ Έτσι το Καστελ­λό­ριζο δεν είναι ένα απο­μο­νω­μένο νησί στην εσχατιά της Ελλάδος και της ΕΕ αλλά απο­τε­λεί τμήμα μιας ευρύ­τε­ρης εδα­φι­κής ενότητας’’.

Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο Άτσεσον η Κύπρος θα παρα­χω­ρού­νταν ολό­κληρη στην Ελλάδα εκτός από την περιοχή της Καρ­πα­σίας η οποία θα δινόταν στην Τουρκία, η οποία θα έπαιρνε επίσης τη Ρόδο ή τρία άλλα μικρό­τερα νησιά, ένα από τα οποία θα ήταν το Καστελ­λό­ριζο. Ο Αρχιε­πί­σκο­πος Μακά­ριος απέρ­ριψε αμέσως αυτό το σχέδιο. Ο Άτσεσον πρό­τεινε μια αλλαγή σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα δια­τη­ρούσε την Καρ­πα­σία μόνο για 50 χρόνια. Το νέο σχέδιο απορ­ρί­φθηκε από την Τουρκία η οποία ήταν φανερό ότι δεν επι­θυ­μού­σε­μια τέτοια ανταλ­λαγή. Και η χώρα όμως δεν ήταν δια­τε­θει­μένη να παρα­δώ­σει ελλη­νικό έδαφος όσο μικρό κι αν ήταν αυτό. Ο Άτσεσον όμως όπως γράφει ο Θ. Καρυώ­της, ο οποίος υπήρξε μεταξύ άλλων οικο­νο­μι­κός σύμ­βου­λος της ελλη­νι­κής πρε­σβείας στην Ουά­σινγ­κτον και καθη­γη­τής αμε­ρι­κα­νι­κών πανε­πι­στη­μίων είχε κάτι άλλο στο μυαλό του.

Μετά τον Β Παγκό­σμιο Πόλεμο οι Αμε­ρι­κα­νοί γνώ­ρι­ζαν την αξία των υδρο­γο­ναν­θρά­κων και είχαν αρχίσει μυστι­κές έρευνες στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο για τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της περιο­χής. Τότε βέβαια υπήρχε μόνο η έννοια της υφα­λο­κρη­πί­δας αλλά οι Αμε­ρι­κα­νοί γνώ­ρι­ζαν ότι και τα νησιά δια­θέ­τουν υφα­λο­κρη­πίδα. Έτσι σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελλη­νι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας/ΑΟΖ στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο θα ανήκε στην Τουρκία αν είχε δεχθεί να πάρει το Καστελ­λό­ριζο μία κίνηση που δεν θα μπο­ρούσε βέβαια να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί διότι το σχέδιο Άτσεσον είχε ήδη απορ­ρι­φθεί από την τότε κυβέρ­νηση του Γεωρ­γίου Παπαν­δρέου. Η άποψη του Θ.Καρυώτη, επι­βε­βαιώ­νε­ται από το γεγονός, ότι οι πρώτες εντά­σεις στο Αιγαίο, άρχισαν το 1973, μετά την ανα­κοί­νωση για την ανα­κά­λυψη κοι­τα­σμά­των πετρε­λαίου στη Θάσο. Η Τουρκία εξέδωσε ήδη χάρτη με τις διεκ­δι­κή­σεις της, ωστόσο η χούντα των συνταγ­μα­ταρ­χών, αρκέ­στηκε στο να τον καταγ­γεί­λει ως παρά­νομο, χωρίς να κάνει τίποτα άλλο.

Περισ­σό­τερα για το σχέδιο (ή μάλλον καλύ­τερα τα σχέδια) Άτσεσον για το Κυπριακό μπο­ρείτε να δια­βά­σετε στο σχετικό άρθρο μας στις 16/11/2019.

Ο Θ. Καρυώ­της, κλείνει την αναφορά του στο Καστελ­λό­ριζο, γρά­φο­ντας τα εξής: «Έγραψα για πρώτη φορά για την αξία του Καστελ­λό­ρι­ζου το 1985, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Τότε, ακόμα και οι ελλη­νι­κοί χάρτες δεν ανέ­φε­ραν το σύμπλεγμα του Καστελ­λό­ρι­ζου (Καστελ­λό­ριζο, Στρογ­γύλη, Ρω).

Τώρα όλοι ομνύουν στην αξία του αλλά πολλοί δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται γιατί είναι τόσο σημα­ντικό νησί για τα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα. Ο κύριος λόγος είναι ότι το σύμπλεγμα αυτών των νησιών, δίνει τη δυνα­τό­τητα, βάσει της UNCLOS του 1982, στην ΑΟΖ της Ελλάδας να εφά­πτε­ται με την ΑΟΖ της Κύπρου».

Θα πρέπει λοιπόν, οι διά­φο­ροι πολι­τι­κοί, πανε­πι­στη­μια­κοί κλπ., να είναι πολύ προ­σε­κτι­κοί στις δηλώ­σεις τους για τα εθνικά θέματα. Και ειδικά για το Καστελ­λό­ριζο.

Με την ευκαι­ρία, να προ­σθέ­σουμε ένα ακόμα στοι­χείο που δείχνει ότι το Καστελ­λό­ριζο ανήκει στο Αιγαίο και το οποίο μάθαμε από τον πολύ καλό φίλο, Καστελ­λο­ρι­ζιό, Πανταζή Χούλη. Στα βόρεια του νησιού, το βάθος είναι μερικές εκα­το­ντά­δες μέτρα, ενώ στα νότια (ακρω­τή­ριο Που­νέ­ντη), υπάρχει μια απότομη κλίση προς μεγάλα βάθη, που φτάνουν τα χιλιά­δες μέτρα. Αν μελε­τή­σουμε τη γεω­λο­γική μορφή του Αιγαίου, αυτό μπορεί να θεω­ρη­θεί ως ένα «θαλάσ­σιο υψίπεδο», το οποίο όπως φαί­νε­ται (δείτε τον σχετικό χάρτη από το Google Maps), εμπε­ριέ­χει και το Καστελ­λό­ριζο.

Και ας ελπί­σουμε και οι ίδιοι οι Καστελ­λο­ρι­ζιοί , να μην κάνουν το μεγάλο λάθος να δεχθούν να δημιουρ­γη­θεί στο νησί τους μία δομή (ή όπως αλλιώς θα λέγεται) φιλο­ξε­νίας (λαθρο) μετα­να­στών. Ήταν κάτι που, ευτυχώς, δεν «πέρασε» στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο του νησιού. Οποια­δή­ποτε τέτοια κίνηση, θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου και την κερ­κό­πορτα για τους εξ Ανα­το­λών γεί­το­νες…

Τα νησιά Saint-Pierre και Miquelon: Η απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου που εκθέτει τον Χ. Ροζάκη.

Οι Τούρκοι και, δυστυ­χώς και πολλοί Έλληνες, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι το Καστελ­λό­ριζο δεν μπορεί να έχει δική του ΑΟΖ καθώς είναι πολύ μικρό, βρί­σκε­ται πολύ μακριά από τις ηπει­ρω­τι­κές ακτές της Ελλάδας και πολύ κοντά στις τουρ­κι­κές ακτές κλπ.

Ας δούμε όμως, τι απο­φά­σισε το Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης για τα νησιά Saint-Pierre και Miquelon, που ανήκουν στη Γαλλία, βρί­σκο­νται όμως πολύ κοντά στον Καναδά. Στα νησιά αυτά, έχουμε ανα­φερ­θεί και σε παλαιό­τερο άρθρο μας, τώρα όμως θα γρά­ψουμε περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες.

Πρό­κει­ται για σύμπλεγμα νησίδων στον Βόρειο Ατλα­ντικό Ωκεανό, συνο­λι­κής έκτασης 242 τ.χλμ. και με πλη­θυ­σμό περίπου 6.000 κατοί­κους. Απο­τε­λούν γαλλική εδαφική επι­κρά­τεια από το 1763, επίσημα από το 1985. Απέχουν 2.200 ν.μ. από τη Γαλλία και μόλις 9 ν.μ. από τη Νέα Γη του Καναδά.

Το 1976 ο Καναδάς επέ­κτεινε την οικο­νο­μική ζώνη των χωρικών του υδάτων με συνέ­πεια τον αλιευ­τικό απο­κλει­σμό των νησιών. Το 1985, η Γαλλία ανα­γνώ­ρισε τα νησιά ως συνέ­χεια του εδάφους της και ως έδαφος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, κάτι που η χώρα μας δεν υπεν­θυ­μί­ζει και δεν προ­βάλ­λει όπως πρέπει για τα ελλη­νικά νησιά.

Η διαφορά των δύο χωρών, έφτασε στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης. Ο Καναδάς υπο­στή­ριξε ότι τα νησιά αυτά δεν δια­θέ­τουν δική τους υφα­λο­κρη­πίδα, επειδή, από γεω­λο­γική άποψη, επι­κά­θο­νται στην υφα­λο­κρη­πίδα του Καναδά.

Με την διαι­τη­τική απόφαση της 10/6/1992 για την οριο­θέ­τηση των Θαλασ­σίων Ζωνών των νησιών Saint-Pierre και Miquelon, το Διεθνές Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τον κανα­δικό ισχυ­ρι­σμό, κρί­νο­ντας ότι στην περιοχή εκείνη η υφα­λο­κρη­πίδα απο­τε­λεί μια τερά­στια συνεχή υπο­θα­λάσ­σια έκταση και συνεπώς δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ότι ανήκει στον Καναδά ή σε άλλο κράτος, χωρίς οριο­θέ­τηση. Ακόμα, απέρ­ριψε την αντί­ληψη περί μειω­μέ­νης επή­ρειας των νησιών και ανα­γνώ­ρισε στα νησιά αρχικά θαλάσ­σιες και υπο­θα­λάσ­σιες ζώνες 200 ν.μ. Ειδι­κό­τερα, το Δικα­στή­ριο απέδωσε στα νησιά, στα δυτικά «θύλακα» υφα­λο­κρη­πί­δας/ΑΟΖ πλάτους 24 ν.μ., ενώ στα νότια, «διά­δρομο» υφα­λο­κρη­πί­δας/ΑΟΖ, πλάτους 10,5 ν.μ. και μήκους 200 ν.μ. αντί­στοιχα. Το πλάτος του δια­δρό­μου αυτού προσ­διο­ρί­στηκε από τους δύο μεσημ­βρι­νούς που διέρ­χο­νται από το ανα­το­λι­κό­τερο σημείο του νησιού St. Pierre και το δυτι­κό­τερο σημείο του νησιού Miquelon αντί­στοιχα.

Πρό­κει­ται για πολύ σημα­ντική απόφαση για την Ελλάδα, καθώς απο­τε­λεί μια παρό­μοια περί­πτωση με το σύμπλεγμα του Καστελ­λό­ρι­ζου, με μία όμως διαφορά.

Το συγκε­κρι­μένα νησιά, απο­τε­λούν όντως ένα απο­μο­νω­μένο νησιω­τικό σύμπλεγμα, σε αντί­θεση με το σύμπλεγμα του Καστελ­λό­ρι­ζου που απέχει 62 ν.μ. από τη Ρόδο και βέβαια, πολύ περισ­σό­τερα από τις ακτές της ηπει­ρω­τι­κής Ελλάδας.

Ανάλογη, ήταν και η απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της 14/6/1993, για τη Θαλάσ­σια Οριο­θέ­τηση στην περιοχή μεταξύ Γροι­λαν­δίας και Jan Mayen. (πρό­κει­ται για ηφαι­στειο­γε­νές νησί της Νορ­βη­γίας). Το Jan Mayen, έχει έκταση 377 τ.χλμ, ενώ η Γροι­λαν­δία, το μεγα­λύ­τερο νησί του κόσμου, έχει έκταση 2.166.000 τ.χλμ.

Το Δικα­στή­ριο, δέχτηκε ότι αν δινόταν μειω­μένη επήρεια στο Jan Mayen, με αντί­στοιχη πλήρη επήρεια στην απέ­να­ντι ακτή της Γροι­λαν­δίας, θα ήταν αντί­θετο όχι μόνο με το εθιμικό δίκαιο που ανα­γνω­ρί­ζει θαλάσ­σιες ζώνες στα νησιά μέχρι 200 μίλια από τις γραμμές βάσης, αλλά και αντί­θετο στις απαι­τή­σεις της ευθυ­δι­κίας.

Ιδιαί­τερα σημα­ντική για τη χώρα μας, είναι η απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της 19/11/2012 στην υπόθεση της Εδα­φι­κής Δια­φο­ράς και Θαλάσ­σιας Οριο­θέ­τη­σης μεταξύ Νικαράγονας-Κολομβίας, καθώς κάποιες ανα­φο­ρές του Δικα­στη­ρίου στην απόφαση για το Serpent Island (Φιδο­νήσι), της Μαύρης Θάλασ­σας (διαφορά μεταξύ Ρουμανίας-Ουκρανίας) και κυρίως της πρώτης από­φα­σης του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου για το Δίκαιο της Θαλάσ­σης (ΔΔΔΘ) στην Οριο­θέ­τηση του Θαλασ­σίου Συνόρου μεταξύ Μπαν­γκλα­ντές και Μιανμάρ (τέως Βιρ­μα­νίας) στον Κόλπο της Βεγ­γά­λης, όπως η έμμεση αναφορά σε «ανώτερο» δικαί­ωμα των ηπει­ρω­τι­κών εδαφών έναντι των νησιω­τι­κών, μπο­ρού­σαν να παρερ­μη­νευ­θούν ακόμα και ως αμφι­σβή­τηση του δικαιώ­μα­τος των νησιών σε θαλάσ­σιες ζώνες. Ωστόσο, με την απόφαση της 19/11/2012, το Δικα­στή­ριο δια­κη­ρύσ­σει ανε­πι­φύ­λα­κτα το δικαί­ωμα όλων των νήσων, νησίδων και βράχων σε αιγια­λί­τιδα ζώνη 12 ν.μ. ,επι­βε­βαιώ­νει την πάγια νομο­λο­γία περί υπε­ρο­χής της αιγια­λί­τι­δας ζώνης έναντι της υφα­λο­κρη­πί­δας/ΑΟΖ γει­το­νι­κού κράτους, αρνού­μενο να δεχθεί το επι­χεί­ρημα της Νικα­ρά­γουας ότι τα νησιά δικαιού­νται μόνον θύλακα υφα­λο­κρη­πί­δας, ανα­γνω­ρί­ζει ότι η έννοια της «μη-καταπάτησης» ή της «μη-αποκοπής» δεν αφορά μόνο τα ηπει­ρω­τικά εδάφη αλλά και τα νησιά, έτσι ώστε η χάραξη της οριο­θε­τι­κής γραμμής να μην τα απο­κό­πτει από τις θαλάσ­σιες ζώνες που δικαιού­νται και τέλος, ερμη­νεύει συντη­ρη­τικά το κρι­τή­ριο της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Όπως έχουμε ανα­φέ­ρει και σε παλαιό­τερο άρθρο, η γεω­γρα­φική θέση των νησιών της Κολομ­βίας (Santa Catalina, Providencia και San Andres Islands, Alburqueue Cays κ.ά.), είναι ακριβώς αντί­στροφη από τη θέση των ελλη­νι­κών νησιών στο Αιγαίο (δείτε σχετικό χάρτη). Τα νησιά της Κολομ­βίας βρί­σκο­νται ανα­το­λικά των ακτών της Νικα­ρά­γουας (σε από­σταση όμως μεγα­λύ­τερη των 100 ν.μ. και την 380 ν.μ. από το ηπει­ρω­τικό έδαφος της Κολομ­βίας αντί­στοιχα), ενώ τα ελλη­νικά νησιά, δυτικά των ακτών της Τουρ­κίας, με αδιά­κοπη όμως συνέ­χεια ηπειρωτικού-νησιωτικού εδάφους. Αν και, οι απο­φά­σεις των Διεθνών Δικα­στη­ρίων για θέματα ΑΟΖ δεν απο­τε­λούν δεδι­κα­σμένο, δηλαδή οι επό­με­νες απο­φά­σεις μπορεί να δια­φέ­ρουν από τις προη­γού­με­νες, θεω­ρούμε ότι το ζήτημα των νησιών Saint Pierre και Miquelon, αλλά και οι άλλες δύο απο­φά­σεις, μπορούν ν’ απο­τε­λέ­σουν πολύ­τιμα όπλα στη φαρέτρα της ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας.

Όσο για την Τουρκία, τον ταραξία-μόνιμο παρα­βάτη του Διε­θνούς Δικαίου που διαρκώς απαιτεί και παρα­νο­μεί, στα τέλη του 1986, υιο­θέ­τησε ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και κατέ­ληξε σε συμ­φω­νία με την τότε ΕΣΣΔ για τις επι­κα­λυ­πτό­με­νες περιο­χές, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη μέθοδο της «μέσης γραμμής». Αργό­τερα η Τουρκία κατέ­ληξε σε ανά­λο­γες συμ­φω­νίες με τη Βουλ­γα­ρία και τη Ρου­μα­νία.

Ποτέ όμως δεν πρό­τεινε στην Ελλάδα ή σε άλλα γει­το­νικά κράτη να κάνουν το ίδιο στη Μεσό­γειο. Η Μαύρη Θάλασσα «κλειστή ή ημί­κλει­στη θάλασσα», όπως και η Μεσό­γειος για την Τουρκία, μοι­ρά­στηκε από τα παρά­κτια κράτη της μέσω της οριο­θέ­τη­σης της ΑΟΖ και όχι της υφα­λο­κρη­πί­δας. Κατά τον Θ. Καρυώτη, αυτό απο­τε­λεί τον πιο λαν­θα­σμένο χει­ρι­σμό της Τουρ­κίας, γιατί δέχτηκε να οριο­θε­τή­σει τη θαλάσ­σια ζώνη της Μαύρης Θάλασ­σας με την ΑΟΖ, που τότε πολύ πολέ­μησε στη Διά­σκεψη του ΟΗΕ.

Πώς λοιπόν, αρνεί­ται την οριο­θέ­τηση ΑΟΖ με την Ελλάδα, όταν υπάρχει το προη­γού­μενο της Μαύρης Θάλασ­σας;

Το θέμα της ΑΟΖ, είναι πολύ σοβαρό. Χρειά­ζο­νται λεπτοί χει­ρι­σμοί, άριστη γνώση των Διεθνών Συν­θη­κών, διπλω­μα­τική «μαε­στρία» και απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Και σε καμία περί­πτωση δηλώ­σεις, που όχι μόνο δεν ευνοούν την Ελλάδα αλλά κάνουν τους Τούρ­κους να τρίβουν τα χέρια τους από ικα­νο­ποί­ηση.

Πηγές: Θεό­δω­ρος Καρυώ­της, «ΑΟΖ-ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 2019

ΚΡΑΤΕΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗ, «ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ», 4η ΕΚΔΟΣΗ, ΝΟΜΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 2013.

Πηγή : protothema.gr

Μιχάλης Στούκας