Πέθανε η Αμαλία Μεγαπάνου: Ποια ήταν η «Πρώτη Κυρία» στο πλευρό του Κωνσταντίνου Καραμανλή [pics]

Την τελευ­ταία της πνοή άφησε η Αμαλία Μεγα­πά­νου σε ηλικία 91 ετών. Η Αμαλία Κανελ­λο­πού­λου, μετά Καρα­μανλή και κατόπιν Μεγα­πά­νου, ήταν μια κομ­ψό­τατη κυρία, που έμελλε να γίνει η πρώτη κυρία της χώρας.  Η Πατρινή Αμαλία, κόρη του φαρ­μα­κο­ποιού που έγινε υπάλ­λη­λος της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας Ανα­στά­σιου Κανελ­λό­που­λου, ανιψιά του πολι­τι­κού, ακα­δη­μαϊ­κού, φιλο­σό­φου και συγ­γρα­φέα, του γνωστού και ως «Νέστω­ρος της πολι­τι­κής», Πανα­γιώτη Κανελ­λό­που­λου, εγγονή της αδελφής του πρω­θυ­πουρ­γού Δημη­τρίου Γούναρη, ανήκε σε μια ελλη­νική μεγα­λο­α­στική οικο­γέ­νεια.

Η Αμαλία Μεγα­πά­νου, ήταν μια πανέ­μορφη νεαρή και λέγεται ότι ο Καρα­μαν­λής περ­νούσε κάτω απ’ το μπαλ­κόνι της με ένα ολό­λευκο κοστούμι. Οι γονείς της είχαν επεν­δύ­σει στην παιδεία της: «Μετά το σχολείο έκανα και μαθή­ματα με την αρχαιο­λόγο Αθηνά Καλο­γε­ρο­πού­λου» λέει σε μια απ’ τις ελά­χι­στες συνε­ντεύ­ξεις της στο ΒΗΜΑ, «κι όταν πήγα στη Γαλλία και ήθελα να διορ­θώσω τα γαλλικά μου, μελε­τούσα αρχαί­ους συγ­γρα­φείς και έγραφα εκθέ­σεις, τις οποίες ένας καθη­γη­τής μου διόρ­θωνε. Οπότε εγώ είχα διπλό όφελος. Μάθαινα και ισπα­νικά, αλλά όταν παντρευό­ταν η Σοφία τον Χουάν μού ζήτησαν να γνω­ρί­σουν τη δασκάλα μου για να κάνει και σ’ εκείνη μάθημα. Τότε με ρώτησαν αν θέλω να κάνουμε μαζί, οπότε είπα ότι είχα απο­φα­σί­σει να στα­μα­τήσω. Και πάνε τα ισπα­νικά».

Στα 22 της, η εκ Πατρών καλλονή, παντρεύ­ε­ται τον Σερραίο, δυνα­μικό, αγέρωχο πολι­τικό Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή, που, όμως είναι απ’ τους πλέον γοη­τευ­τι­κούς και κομψούς νέους της εποχής, με δεκάδες κυρίες θαυ­μά­στριές του.

Χρόνια αργό­τερα, στον στενό συνερ­γάτη και φίλο του, τον δημο­σιο­γράφο και πολι­τικό Τάκη Λαμπρία, ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής θα απα­ντή­σει, μονα­δική φορά για τα προ­σω­πικά του, με λόγια που θα μπουν και στο βιβλίο «Στη σκιά ενός μεγάλου» (εκδό­σεις Μορ­φω­τική Εστία και Ποταμός), πως γενικά απέ­φευγε το φλερτ.

Και στο σημείο αυτό, σημειώ­νει ο Λαμπρίας, ανα­δυό­ταν ο χαρα­κτή­ρας του όταν έλεγε σχεδόν θυμω­μένα πως: «Ε, εγώ ούτε το κέφι ούτε την υπομονή αλλά ούτε τον χρόνο είχα για τέτοια παι­χνί­δια!».

Παρ όλα αυτά, γοη­τευ­μέ­νος από την Αμαλία Κανελ­λο­πού­λου, επι­στρά­τευσε όχι μόνο το φλερτ, αλλά την καθ’ αυτό ερωτική πολιορ­κία. «Η Αμαλία ήταν τόσο όμορφη όσο και αξιο­πρε­πής» παρα­δέ­χε­ται στον Τάκη Λαμπρία. Και τότε, την εποχή του ειδυλ­λίου τους, οι αντιρ­ρή­σεις, μιας και η νύφη ήταν ακόμη πολύ νέα και ο γαμπρός δεν ανήκε στα μεγάλα αστικά τζάκια της χώρας, κάμ­φθη­καν αφού εκείνος ήταν ολο­φά­νερα φτιαγ­μέ­νος από υλικά νικητή, προ­ο­ρι­σμέ­νος για ένα σπου­δαίο πεπρω­μένο. Είναι Ιούνιος του 1952, όταν το ζευγάρι παντρεύ­ε­ται.

Η συνά­ντηση με τους Κένεντι

Ήταν Απρί­λιος του 1961, όταν ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής έγινε ο πρώτος ξένος ηγέτης που θα υπο­δε­χθεί ο καθο­λι­κός, Ιρλαν­δι­κής κατα­γω­γής Τζον Φιτζέ­ραλντ Κένεντι στον Λευκό Οίκο, τρεις μήνες μετά την θριαμ­βική εκλογή του στην προ­ε­δρία. Ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής, φτάνει με την σύζυγό του, Αμαλία στο Λευκό Οίκο. Οι δημο­σιο­γρά­φοι εντυ­πω­σιά­ζο­νται από την γλυ­κύ­τατη, έξοχη Ελλη­νίδα.

«Δεν ασχο­λού­μαι με τη δουλειά του άντρα μου, γιατί την κάνει πολύ καλά» δηλώνει η γυναίκα που δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ, στους Αμε­ρι­κά­νους δημο­σιο­γρά­φους. Λίγους μήνες αργό­τερα, μόλις στις 12 Ιουνίου 1961, η Τζάκι Κένεντι επι­σκέ­φθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα. Η Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ ξενα­γή­θηκε στην Ακρό­πολη συνο­δευό­μενη από τη σύζυγο του Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή, Αμαλία.

Η ζωή στο Παρίσι

Ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής και η Αμαλία ζουν σε ένα δια­μέ­ρι­σμα στην οδό Καρ­νε­ά­δου στο νούμερο 24, στο Κολω­νάκι. Ζουν εκεί 8 χρόνια, όπου πυρο­δο­τούν σχόλια απ’ την κοντινή συγκα­τοί­κηση με Αθη­ναί­ους που βιά­ζο­νται να δια­δώ­σουν για το ζευγάρι, πως εκείνος είναι πολύ οξύ­θυ­μος και εκείνη, η τόσο σιωπηλή στη δημόσια ζωή, φυσικά και απα­ντάει. Λέγο­νταν δε, πως εκείνος εκτό­ξευε ενα­ντίον της τασάκια.

1963. Απο­χω­ρεί από την πολι­τική και από την Ελλάδα, επειδή δεν μπο­ρούσε να επι­φέ­ρει τη συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση. Το 1969 ο Καρα­μαν­λής από το Παρίσι κατα­δι­κά­ζει τη στρα­τιω­τική δικτα­το­ρία στη χώρα. Λίγο αργό­τερα οι δυο τους θα υπο­βάλ­λουν αίτηση δια­ζυ­γίου. Κάποιοι λένε πως η ίδια δεν ξέχασε ποτέ το περι­βό­ητο «Σκάσε Αμαλία» που ξεστό­μισε ο Καρα­μαν­λής από εξέδρα όπου ετοι­μα­ζό­ταν να απευ­θυν­θεί στον λαό, αγνο­ώ­ντας ότι τα μικρό­φωνα ήταν ανοιχτά. Κάποιοι άλλοι λένε πως υπήρχε μεταξύ τους η ανέκ­φρα­στη ένταση και θλίψη για το παιδί που δεν ερχόταν. Μερικοί υπο­στη­ρί­ζουν πως υπήρχε, ήδη, άλλη γυναίκα.

Ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής  λέει στον Τάκη Λαμπρία που τολμά να τον ρωτήσει, λόγω της μεγάλης τους φιλίας για την Αμαλία: «… Ήταν, λοιπόν, τόσο όμορφη όσο και αξιο­πρε­πής. Είχε δυνατό χαρα­κτήρα, κάπως αυταρ­χικό. Ίσως μάλιστα το ναυάγιο του γάμου μας να οφεί­λε­ται στο ότι είχαμε τον ίδιο χαρα­κτήρα… Τα ενδια­φέ­ρο­ντά της ήταν περισ­σό­τερο πολι­τι­στικά, παρά πολι­τικά. Και, μολο­νότι ουδέ­ποτε ανα­μει­γνυό­ταν στη δημόσια ζωή, συμπα­ρα­στά­θηκε με αφο­σί­ωση στη δύσκολη στα­διο­δρο­μία μου. Το βέβαιο είναι ότι ο χωρι­σμός μου με λύπησε, αν και η ευθύνη γι’ αυτόν ήταν περισ­σό­τερο δική μου».

Ο δεύ­τε­ρος γάμος, τα βιβλία της, το ελεύ­θερο πνεύμα της

Μετά το δια­ζύ­γιο, η Αμαλία παντρεύ­τηκε τον μαιευ­τήρα Επα­μει­νώνδα Μεγα­πάνο, ιδρυ­τικό μέλος του μαιευ­τη­ρίου Λητώ και πρό­ε­δρος του, από το 1970 έως το 2007. Ήταν και εκείνος άνθρω­πος πολυ­δια­βα­σμέ­νος, με πολι­τι­στι­κές ανη­συ­χίες, λάτρης της μου­σι­κής, με χιούμορ και ευχά­ρι­στος στην παρέα.

Ήταν ο δεύ­τε­ρος γάμος και για τους δυο, ενώ για εκείνον θα ακο­λου­θούσε, ένας τρίτος με την νομικό Χρι­στίνα Σούρλα. Είχε προη­γη­θεί ο γάμος με την εξαίσια Λουΐζα Κοντα­ρά­του – Ζαούση, όπου απέ­κτησε τους δύο γιους του, Αλέ­ξαν­δρο και Νίκο.

Η Αμαλία Μεγα­πά­νου γράφει βιβλία. Πρώτα για τα ελλη­νικά κεντή­ματα, τερά­στια αγάπη της και ενδει­κτικό θέμα της προ­σο­χής της στην εξαι­ρε­τική λεπτο­μέ­ρεια και την τέχνη της δημιουρ­γίας και της παρα­δο­χής από χέρια «άριστα».

Γράφει παρα­μύ­θια για παιδιά, που τα λατρεύει και επι­κοι­νω­νεί μαζί τους με έναν τρόπο, αξιο­ζή­λευτο και χαρι­σμα­τικό. Γράφει το τερά­στιο «Πρόσωπα – Και άλλα κύρια ονόματα», ογκώδες λεξικό το οποίο περι­λαμ­βά­νει όλα τα 21.625 ονόματα, μυθο­λο­γικά και ιστο­ρικά της αρχαίας ελλη­νι­κής γραμ­μα­τείας, σαν μικρά διη­γή­ματα, σαν προ­σω­πι­κές ιστο­ρίες.

Γράφει και θέματα αιφ­νι­δια­στικά για την εποχή, απο­κα­λύ­πτο­ντας μια ευρύ­τητα πνεύ­μα­τος και έναν άνθρωπο έξω από κου­τά­κια και συσκευα­σίες, όπως το «Διά­λο­γος με την Άννα», μια συνέ­ντευξη χωρίς τη φόρμα και το κλισέ το δημο­σιο­γρα­φικό με μια πόρνη. «Είχα αγα­να­κτή­σει» είπε στο ΒΗΜΑ, «το έκανα γιατί η αστή Ελλη­νίδα δεν γνώριζε τίποτε για ένα πρόσωπο το οποίο ο σύμπας κόσμος ήξερε πολύ καλά και μόνον εκείνη αγνο­ούσε».

Πηγή: flash.gr

Η κηδεία της θα γίνει σε πολύ κλειστό κύκλο. Λογικό. Θέλησε να φύγει – έχει αφήσει σαφείς οδηγίες- όπως και έζησε.