Το μεταναστευτικό και το «κυνήγι των μαγισσών»…

Tης Να­τά­σας Βε­νε­το­κλή

Το τε­λευ­ταίο χρο­νι­κό διά­στη­μα βιώ­νου­με πολ­λές, κρί­σι­μες και- κατά πε­ριό­δους- ανε­ξέ­λεγ­κτες κα­τα­στά­σεις. Δύο από τις πιο ση­μα­ντι­κές είναι εκεί­νες που αφο­ρούν στην αύ­ξη­ση των με­τα­να­στευ­τι­κών ροών στον τόπο μας και φυ­σι­κά στην παν­δη­μία που πλήτ­τει τον κόσμο από τον Φε­βρουά­ριο του 2020. Ο συν­δυα­σμός και των δύο αυτών κρί­σι­μων φαι­νο­μέ­νων απο­τε­λεί την τέ­λεια συ­ντα­γή για την αμοι­βαία αλ­λη­λο­τρο­φο­δό­τη­σή τους. Αυ­ξα­νό­με­νες οι με­τα­να­στευ­τι­κές ροές- εν καιρώ παν­δη­μί­ας- αυ­ξά­νουν ταυ­τό­χρο­να και τον κίν­δυ­νο της επέ­κτα­σης του κο­ρο­ναιού, με απο­τέ­λε­σμα να αυ­ξά­νο­νται πα­ράλ­λη­λα ο φόβος και ο πα­νι­κός για το τι μέλ­λει γε­νέ­σθαι στον τόπο μας.

Το θέμα της δια­χεί­ρι­σης των προ­σφύ­γων έχει πάρει «καυ­τές δια­στά­σεις» τις τε­λευ­ταί­ες μέρες και η Ελ­λά­δα πα­ρου­σιά­ζε­ται δι­χα­σμέ­νη σχε­τι­κά με το πώς να αντι­με­τω­πί­σει το ακαν­θώ­δες αυτό θέμα.

Η Ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα και οι επι­μέ­ρους Δήμοι και Πε­ρι­φέ­ρειες δη­λώ­νουν ρητά πως δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να δε­χθούν άλ­λους πρό­σφυ­γες. Την ίδια στιγ­μή τα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου πα­ρου­σιά­ζο­νται ακόμα πιο ευά­λω­τα μπρο­στά στην εισ­ροή πε­ραι­τέ­ρω προ­σφύ­γων, καθώς δεν υπάρ­χουν οι απα­ραί­τη­τες δομές υπο­δο­χής των με­τα­να­στών αλλά και αντι­με­τώ­πι­σης της παν­δη­μί­ας σε πε­ρί­πτω­ση αύ­ξη­σης των κρου­σμά­των.

Η αλή­θεια είναι πως αν δεν είσαι νη­σιώ­της δεν μπο­ρείς να γνω­ρί­ζεις σε βάθος τα προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γεί η κλει­στό­τη­τα του χώρου, η νη­σιω­τι­κό­τη­τα, η έλ­λει­ψη απαι­τού­με­νης υγειο­νο­μι­κής πε­ρί­θαλ­ψης προς αντι­με­τώ­πι­ση του κο­ρο­ναιού καθώς και η έλ­λει­ψη ικα­νο­ποι­η­τι­κών υπο­δο­μών για την υπο­δο­χή και ασφα­λή δια­βί­ω­ση των προ­σφύ­γων.

Ωστό­σο, πα­ρό­λες τις δια­φω­νί­ες και τις δυ­σκο­λί­ες του θέ­μα­τος, οφεί­λου­με να βρού­με μια ικα­νο­ποι­η­τι­κή λύση, σε­βό­με­νοι το πλαί­σιο της αλ­λη­λεγ­γύ­ης πρώτα με­τα­ξύ μας και δευ­τε­ρευό­ντως απέ­να­ντι στην ευ­ρω­παϊ­κή πο­λι­τι­κή, η οποία βρί­σκε­ται και αυτή στην ίδια κρίση με εμάς.

Το να αντι­με­τω­πί­ζου­με το όλο θέμα με ανα­χρο­νι­στι­κές και πα­ρω­χη­μέ­νες τα­κτι­κές, που θυ­μί­ζουν το κυ­νή­γι των μα­γισ­σών και την εξό­ντω­ση τους στον Με­σαί­ω­να, σί­γου­ρα δεν ωφε­λεί.

Ο δι­χα­σμός ανά­με­σα σε Ηπει­ρω­τι­κή και νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα ανα­φο­ρι­κά με το ποιος θα υπο­δε­χθεί τε­λι­κά τους με­τα­νά­στες πρέ­πει να αρθεί το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τό.

Ταυ­τό­χρο­να πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό πως- τόσο στο πλαί­σιο της τή­ρη­σης της υγεί­ας όσο και της αντι­κει­με­νι­κής δυ­σχέ­ρειας περί δια­χεί­ρι­σης του όλου θέ­μα­τος από τα νησιά του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου- η μη ασφα­λής αντι­με­τώ­πι­ση του με­τα­να­στευ­τι­κού προ­βλή­μα­τος από τους νη­σιώ­τες είναι μία ανα­πό­δρα­στη αντι­κει­με­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Αν σκε­φτού­με το εν­δε­χό­με­νο της αύ­ξη­σης των με­τα­να­στευ­τι­κών ροών στα νησιά μας, εν μέσω παν­δη­μί­ας, καθώς και την πα­ντε­λή έλ­λει­ψη υγειο­νο­μι­κών μο­νά­δων θε­ρα­πεί­ας και αντι­με­τώ­πι­σης της νόσου, οφεί­λου­με να κα­τα­νο­ή­σου­με όλοι οι Έλ­λη­νες πως για εμάς εδώ στα νησιά δεν θα υπάρ­ξει το εν­δε­χό­με­νο με­τα­φο­ράς των νο­σού­ντων εντός τριώ­ρου σε Μο­νά­δες Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας και πως ο δικός μας δρό­μος προς την Αθήνα ή τη Θεσ­σα­λο­νί­κη είναι υδά­τι­νος και σα­φέ­στα­τα πιο μα­κρι­νός και δύ­σκο­λος από ό,τι στην Ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα. Η συμ­φό­ρη­ση που θα προ­κύ­ψει από την ροή των προ­σφύ­γων θα είναι ασ­σύ­λη­πτη, καθώς για εμάς δεν τί­θε­ται θέμα ισό­πο­σης κα­τα­νο­μής των προ­σφύ­γων.

Ο χώρος μας είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νος και άκρως πε­ριο­ρι­στι­κός.

Νο­μί­ζω ότι όλοι θα συμ­φω­νή­σου­με πως δεν μπο­ρού­με να απο­δε­χθού­με σιω­πη­ρά το εν­δε­χό­με­νο να με­τα­τρέ­ψου­με τα νησιά μας σε νέες Σπι­να­λό­γκες και πως σί­γου­ρα δεν είναι αυτή η λύση.

Στην Ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα τα πλαί­σια κα­τα­νο­μής είναι πιο ευ­έ­λι­κτα και οι απο­στά­σεις πιο εύ­κο­λα πε­ρα­τές.

Δήμοι και Πε­ρι­φέ­ρεια του νη­σιω­τι­κού συ­μπλέγ­μα­τος των Δω­δε­κα­νή­σων οφεί­λουν να ασκή­σουν πιέ­σεις προ­κει­μέ­νου να μην επω­μι­στούν τα νησιά μας ένα κό­στος αν­θρώ­πι­νων ζωών, που δεν μπο­ρούν αντι­κει­με­νι­κά να ση­κώ­σουν.

Ως Δω­δε­κα­νή­σιοι, ως νο­ή­μο­νες άν­θρω­ποι και ως Ρό­διοι γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά τον τόπο μας. Οτι­δή­πο­τε εν­δε­χο­μέ­νως βάζει σε κίν­δυ­νο τις ζωές μας και την ομαλή δια­βί­ω­σή μας είναι χρέος μας να το επα­νε­ξε­τά­ζου­με σε ρε­α­λι­στι­κές βά­σεις.

Την ίδια στιγ­μή γνω­ρί­ζου­με εξί­σου πολύ καλά πως το με­τα­να­στευ­τι­κό δεν είναι ένα θέμα που λύ­νε­ται έτσι απλά. Σαφώς και δεν εί­μα­στε ενά­ντια σε όλες αυτές τις αν­θρώ­πι­νες ζωές που ψά­χνουν έναν νέο τόπο να ζή­σουν με ασφά­λεια και αξιο­πρέ­πεια. Εί­μα­στε από­λυ­τα συ­ντο­νι­σμέ­νοι με τον πόνο της αν­θρώ­πι­νης ζωής που βρί­σκε­ται έκτο­πη σε εκ­κρε­μό­τη­τα.

Την ίδια στιγ­μή όμως δεν μπο­ρού­με να μην ανα­φέ­ρου­με ότι ως Έλ­λη­νες νη­σιώ­τες φρο­ντί­ζου­με ώστε μην γίνει ο τόπος μας μία δε­ξα­με­νή υπο­δο­χής αν­θρώ­πι­νων ροών, τις οποί­ες δεν μπο­ρού­με αντι­κει­με­νι­κά να δια­χει­ρι­στού­με.

Το όλο θέμα χρειά­ζε­ται ιδιαί­τε­ρους και ευ­έ­λι­κτους χει­ρι­σμούς προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γου­με δι­χα­σμούς και δι­χό­νοιες με­τα­ξύ μας. Είναι ώρα κοι­νής δρά­σης και συμ­φω­νί­ας. Είναι ώρα κρί­σι­μη για τον τόπο μας και τον κόσμο ολό­κλη­ρο. Οφεί­λου­με να μην απο­ποιού­μα­στε τις ευ­θύ­νες μας αλλά και να μην τα­κτο­ποιού­με προ­χεί­ρως θέ­μα­τα που αφο­ρούν στην αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια και ζωή.