H Pόδια φοιτήτρια Aριάδνη Kορμαλή περιγράφει την καθημερινότητα από την “κόλαση” της Iσπανίας

Αριάδνη, πώς βρέ­θη­κες στην Ισπανία και μάλιστα εν μέσω της παν­δη­μίας;

Στην Ισπανία ήρθα για το πρό­γραμμα «Erasmus». Είμαι εδώ από τον Φεβρουά­ριο και ήρθα για σπουδές ενός εξα­μή­νου στο Πανε­πι­στή­μιο της Βαρ­κε­λώ­νης, είναι το τελευ­ταίο μου εξάμηνο στη νομική. Ηρθα με ανταλ­λαγή από το Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης κι επρό­κειτο να μείνω μέχρι τον Ιούλιο.

• Και λίγο μετά από την άφιξή σου στη Βαρ­κε­λώνη, ξέσπασε η παν­δη­μία και ανα­τρά­πη­καν τα πάντα.

Ναι, η καρα­ντίνα ξεκί­νησε περίπου 1,5 μήνα μετά που έφτασα στη Βαρ­κε­λώνη. Πρόλαβα για 1,5 μήνα να ζήσω μια φυσιο­λο­γική καθη­με­ρι­νό­τητα και μετά, πολύ γρήγορα, μέσα σε δύο με τρεις ημέρες έκλει­σαν τα πάντα. Δεν προ­λά­βαμε να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε τι συνέβη και από πού μας ήρθε… Κι από εκεί που είχαμε μια φυσιο­λο­γική καθη­με­ρι­νό­τητα, μια κανο­νική ζωή, ξαφνικά έκλει­σαν τα πάντα και έτσι συνε­χί­ζουμε από τότε.

Πώς και δεν επέ­στρε­ψες στην Ελλάδα;

Ολα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα. Είχαμε κάποια ενη­μέ­ρωση από την ελλη­νική πρε­σβεία στη Μαδρίτη ότι θα οργά­νω­ναν πτήσεις επα­να­πα­τρι­σμού καθώς τα σύνορα έκλει­σαν αμέσως. Επρεπε πολύ γρήγορα να πάρω μια απόφαση, κλήθηκα μέσα σε δύο ημέρες να απο­φα­σίσω αν θα φύγω ή αν θα μείνω.

Η Πρε­σβεία, μας ενη­μέ­ρωσε για την ακριβή ημε­ρο­μη­νία και ώρα της πτήσης 1,5 ημέρα πριν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί. Ετσι έπρεπε μέσα σε σύντομο χρονικό διά­στημα να πάρω μια πολύ σημα­ντική απόφαση, ωστόσο υπήρχαν εκκρε­μό­τη­τες όπως για παρά­δειγμα με το σπίτι, που έπρεπε άμεσα να διευ­θε­τη­θούν, έπρεπε πολύ γρήγορα να γίνουν όλα.

Οι γονείς μου από την Ελλάδα ήταν κι εκείνοι πολύ ανή­συ­χοι για την κατά­σταση εδώ στην Ισπανία και μου είπαν πως θεω­ρού­σαν σωστό να επι­στρέψω στην Ελλάδα, παρόλα αυτά, επειδή κανένας δεν μπο­ρούσε να ξέρει πώς θα εξε­λι­χθεί η κατά­σταση, δεν ήθελαν να μου επι­βά­λουν την άποψή τους διότι ούτε οι ίδιοι μπο­ρού­σαν να ξέρουν ποια είναι η σωστή απόφαση. Ηταν πρω­τό­γνωρο για όλους μας, οπότε το συζη­τού­σαμε αρκετά για πολλές μέρες.

Ηταν μια εβδο­μάδα πάρα πολύ δύσκολη ψυχο­λο­γικά, ίσως από τις δυσκο­λό­τε­ρες που έχω περάσει μέχρι σήμερα στη ζωή μου. Ξυπνούσα από το άγχος μου για το τι θα γίνει, το πρώτο πράγμα που κοι­τούσα ήταν τα νέα κρού­σματα, οι θάνατοι, πώς πηγαί­νει η κατά­σταση… Ηταν οριακά εμμο­νικό όλο αυτό που ζούσα.

Εντέλει απο­φά­σισα ότι ίσως είναι καλύ­τερα να μείνω εδώ, με την ελπίδα ότι η κατά­σταση θα βελ­τιω­θεί μετά από κάποιο καιρό και γνω­ρί­ζο­ντας ότι και στην Ελλάδα, παρόλο που ήταν κάπως πιο χαλαρά τα πράγ­ματα, υπήρχαν αρκετά κρού­σματα και θα επι­βάλ­λο­νταν τα ίδια σχεδόν μέτρα. Και απο­φά­σισα εντέλει να μείνω.

Εκεί η κατά­σταση βέβαια ξέφυγε πολύ γρήγορα από τον έλεγχο.

Φάνηκε από την αρχή ότι η κατά­σταση θα εξε­λι­χθεί πιο άσχημα σε σχέση με την Ελλάδα. Ωστόσο σκέ­φτηκα ότι η ζωή που θα έκανα στην Ελλάδα θα ήταν ίδια με αυτήν εδώ στην Ισπανία, αφού λήφθη­καν σχεδόν τα ίδια μέτρα.

Αλλοι φοι­τη­τές που πήγατε μαζί για το πρό­γραμμα Erasmus, επέ­λε­ξαν να επι­στρέ­ψουν στις πατρί­δες τους;

Στη Βαρ­κε­λώνη υπήρχαν πολλοί Ελληνες, εκ των οποίων επέ­στρε­ψαν περίπου οι μισοί με την πτήση που οργα­νώ­θηκε. Κάποιοι το μετά­νιω­σαν που έφυγαν, κάποιοι μετά­νιω­σαν που έμειναν… Είναι μια δύσκολη κατά­σταση.

Εσένα τι ήταν εκείνο που σε ζόρισε περισ­σό­τερο παρα­μέ­νο­ντας εκεί; Βρέ­θη­κες σε μια ξένη χώρα, εν μέσω της παν­δη­μίας με τους δικούς σου μακριά…

Εκείνο που αρχικά με ζόρισε πολύ, ήταν ότι έπειτα από έναν μήνα παρα­μο­νής μου εδώ, είχα ήδη δημιουρ­γή­σει έναν κύκλο επαφών, παρέες, και με άτομα από άλλες χώρες. Κι επειδή ακριβώς όλα έγιναν πολύ γρήγορα, έφυγαν πάρα πολλά παιδιά μέσα σε ένα βράδυ. Φίλοι μου από την Ιταλία, με ενη­μέ­ρω­σαν το από­γευμα ότι έφευγαν για την πατρίδα τους την επομένη το πρωί με πλοίο διότι η μόνη εγγύηση που είχαν από την ιταλική πρε­σβεία για επα­να­πα­τρι­σμό, ήταν αυτό το πλοίο. Δεν μπόρεσα να χαι­ρε­τίσω κανέναν από τους φοι­τη­τές που έφυγαν, έφυγε τόσος κόσμος που δεν ξέρω αν θα ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου. Αυτό που με ζορίζει, αυτή την περίοδο, παρότι έχω κάπως συμ­βι­βα­στεί, είναι ο εγκλει­σμός, αυτό δεν συνη­θί­ζε­ται. Είμαι σε μια πανέ­μορφη πόλη με άπειρα πράγ­ματα να κάνεις και δεν μπορώ να χαρώ αυτή την ομορφιά. Ακόμα και η σύντομη δια­δρομή από το σπίτι μου στο σούπερ μάρκετ, που είναι πολύ κοντά, είναι πανέ­μορφη και την απο­λαμ­βάνω κάθε φορά που πηγαίνω για τα ανα­γκαία ψώνια.

Μένεις μόνη σου στο σπίτι;

Μένω με την κολλητή από τη Θεσ­σα­λο­νίκη, Ελλη­νίδα κι εκείνη, συμ­φοι­τή­τριά μου στη Νομική Σχολή, ήρθαμε μαζί για το πρό­γραμμα και παρα­μεί­ναμε εδώ μαζί.

• Είναι σημα­ντικό που έχεις έναν δικό σου άνθρωπο να μοι­ρα­στείς αυτή την περι­πέ­τεια.

Σίγουρα, αυτό είπαμε και οι δύο. Οτι αν δεν υπήρχε η μια για την άλλη εδώ, ενδε­χο­μέ­νως να είχαμε πάρει την απόφαση να επι­στρέ­ψουμε. Το ότι είμαστε μαζί είναι αρκετά παρη­γο­ρη­τικό.

Υπήρξαν στιγμές που φοβή­θη­κες;

Ναι… Ειδικά στην αρχή και κυρίως τότε που έπρεπε να πάρω την απόφαση για το αν θα επι­στρέψω στην Ελλάδα… Φοβή­θηκα διότι ήξερα ότι η απόφασή μου να παρα­μείνω ενείχε αρκετό ρίσκο, υπήρχε περί­πτωση να απο­κλει­στώ εδώ. Και βεβαίως δεν μπορώ να πω ότι και τώρα δεν φοβάμαι καθόλου, διότι η κατά­σταση παρα­μέ­νει αβέβαιη. Και ειδικά πριν πάρω την απόφαση, που οι γονείς μου μοι­ρά­ζο­νταν μαζί μου την ανη­συ­χία τους για την παρα­μονή μου εδώ, και πολύ φίλοι μου έστελ­ναν μηνύ­ματα και μου έλεγαν να επι­στρέψω…

Ολο αυτό με επη­ρέ­αζε ψυχο­λο­γικά, επη­ρέ­αζε την νηφα­λιό­τητα στις κρίσεις μου διότι ενε­πλάκη πολύ το συναι­σθη­μα­τικό κομμάτι κι εκεί για να είμαι ειλι­κρι­νής, φοβή­θηκα πολύ. Αλλά πρέπει να βάζουμε και τη λογική, πέρα από το συναί­σθημα στη λήψη των απο­φά­σεων. Ενας μεγάλος φόβος μου είναι να παρα­μεί­νουν κλειστά τα σύνορα μέχρι τον Ιούλιο που ολο­κλη­ρώ­νε­ται το πρό­γραμμα και να πρέπει να μεί­νουμε εδώ. Αυτό είναι το πιο κακό σενάριο για ΄μενα κι ελπίζω να μην επα­λη­θευ­θεί ώστε να μπο­ρέ­σουμε να επι­στρέ­ψουμε στην Ελλάδα τον Ιούλιο.

Φαντά­ζο­μαι κι εσύ αντι­στοί­χως ανη­συ­χού­σες για τους δικούς σου στην Ελλάδα.

Ανη­συ­χούσα αρκετά αλλά κάπως με παρη­γο­ρούσε το γεγονός ότι βρί­σκο­νται στη Ρόδο όπως επίσης και το γεγονός ότι είναι υπεύ­θυνα άτομα που θα φρό­ντι­ζαν τους εαυτούς τους και πραγ­μα­τικά δεν βγαί­νουν από το σπίτι αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Το γεγονός ότι εσείς βρί­σκε­στε στη Ρόδο με τα μόλις τέσσερα κρού­σματα είναι παρή­γορο, σε σχέση με αυτό που βιώ­νουμε εμείς εδώ.

Εχετε ενη­μέ­ρωση τι θα γίνει με το πρό­γραμμα εκπαί­δευ­σης;

Το Πανε­πι­στή­μιο της Βαρ­κε­λώ­νης, αντι­με­τώ­πισε άμεσα το ζήτημα που προ­έ­κυψε. Κάνουμε δια­δι­κτυακά μαθή­ματα μέσω μιας πλατ­φόρ­μας και η αξιο­λό­γησή μας θα γίνει βάσει αυτών. Το μόνο που ακόμα δεν έχουν απο­φα­σί­σει, και αυτό θα γίνει τις επό­με­νες ημέρες, είναι αν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν εξε­τά­σεις δια της φυσικής μας παρου­σίας ή αν θα επι­λε­γεί κάποιος άλλος τρόπος. Τα μαθή­ματα συνε­χί­ζο­νται κανο­νικά μέσω δια­δι­κτύου και μας δια­βε­βαί­ω­σαν ότι το εξάμηνο δεν θα χαθεί. Ακόμα και τα παιδιά τα οποία έφυγαν και πήγαν στις χώρες τους και ενδε­χο­μέ­νως δεν θα κατα­φέ­ρουν να επι­στρέ­ψουν λόγω των κλει­στών συνόρων, κι εκείνα θα μπορούν να συνε­χί­σουν το πρό­γραμμά τους έστω και online.

Η κατά­σταση πώς είναι σήμερα στην Ισπανία;

Τις τελευ­ταίες ημέρες ο αριθμός αύξησης των νέων κρου­σμά­των και των θανάτων έχει μειωθεί αισθητά, είναι περίπου στο μισό. Βέβαια οι αριθμοί παρα­μέ­νουν τρο­μα­κτι­κοί σε σχέση με την Ελλάδα, ωστόσο σε σύγκριση με την κατά­σταση που επι­κρα­τούσε τον Μάρτιο εδώ, είναι σίγουρα καλύ­τερα τα πράγ­ματα. Ο κόσμος που είχε νοσήσει έχει αρχίσει να θερα­πεύ­ε­ται, οι ιαθέ­ντες εδώ στην Ισπανία σε σχέση με την Γαλλία ή την Ιταλία είναι πολλοί περισ­σό­τε­ροι, είναι σχεδόν διπλά­σιοι κι αυτή η ανά­καμψη είναι παρή­γορη.

Περισ­σό­τερο τι σου έχει λείψει αυτό το διά­στημα που είσαι μέσα στο σπίτι; Τι είναι το πρώτο πράγμα που θέλεις να κάνεις βγαί­νο­ντας από την καρα­ντίνα;

Το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνω είναι να βρεθώ με φίλους και να καθί­σουμε κάπου έξω στον ήλιο, να μιλή­σουμε, να γελά­σουμε, να δια­σκε­δά­σουμε, αυτά που κάποτε θεω­ρού­σαμε δεδο­μένα.

Δεν μετά­νιω­σες για την απόφασή σου να μείνεις πίσω, παρά τις εξε­λί­ξεις;

Για την ώρα όχι. Αλλά αυτό θα κριθεί εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος.

Τι θα ήθελες να πεις στους δικούς σου και στους φίλους σου στην Ελλάδα;

Θα ήθελα να τους το πω το κλασικό και τετριμ­μένο αλλά ουσια­στικό, να προ­σέ­χουν, γιατί από την εμπει­ρία μου εδώ στην Ισπανία, έχω δια­πι­στώ­σει ότι δεν πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζουμε τον ιό ως κάτι επι­πό­λαιο. Ο πανικός είναι κακός σύμ­βου­λος βεβαίως, αλλά θα πρέπει να ακο­λου­θεί­ται με σύνεση η μέση οδός. Η καρα­ντίνα έχει επι­βλη­θεί για πολύ σοβα­ρούς λόγους. Ευχα­ρι­στώ όλους τους ανθρώ­πους που ήταν κοντά μου όλο αυτό το διά­στημα και με στή­ρι­ξαν σε αυτή την πολύ δύσκολη απόφαση και φάση που βιώνω.