Προεκλογικό ρουσφέτι στους δημάρχους – Σε αργία μόνο μετά από τελεσίδικη απόφαση

Μόνο μετά από τελε­σί­δικη κατα­δι­κα­στική απόφαση θα τίθε­νται σε αυτο­δί­καιη αργία οι αιρετοί των ΟΤΑ σε περί­πτωση πλημ­με­λη­μά­των και για την περί­πτωση των κακουρ­γη­μά­των μετά την κατα­δίκη σε πρώτο βαθμό, σύμφωνα με το άρθρο 24 του σχεδίου Νόμου «Θέματα οργά­νω­σης και λει­τουρ­γίας Ο.Τ.Α.» (ΥΠΕΣ). Αυτή η ρύθμιση είναι πολύ πιο ευνοϊκή σε σχέση με όσα ισχύουν για τους εργα­ζό­με­νους στο Δημόσιο που τίθε­νται σε αργία μόνο με την παρα­πο­μπή τους στη Δικαιο­σύνη.

Για το θέμα αυτό έστειλε επι­στολή η Εκτε­λε­στική Επι­τροπή της ΠΟΕ-ΟΤΑ στους υπουρ­γούς Εσω­τε­ρι­κών, Διοι­κη­τι­κής Μεταρ­ρύθ­μι­σης και Δικαιο­σύ­νης,

Κύριοι Υπουρ­γοί,

Με το άρθρο 24 του σχεδίου Νόμου «Θέματα οργά­νω­σης και λει­τουρ­γίας Ο.Τ.Α.», το οποίο φέρατε προς συζή­τηση στις αρμό­διες επι­τρο­πές, η κυβέρ­νηση επα­νέρ­χε­ται νομο­θε­τικά στο ζήτημα της αυτο­δί­καιης αργίας των αιρετών οργάνων των Ο.Τ.Α. σε περι­πτώ­σεις, που αυτοί εμπλέ­κο­νται με ποι­νι­κές υπο­θέ­σεις, που άγονται ενώπιον της Δικαιο­σύ­νης. Με το άρθρο 24 του ως άνω σχεδίου λοιπόν, προ­βλέ­πε­ται ότι, οι αιρετοί τίθε­νται σε αυτο­δί­καιη αργία μόνο μετά από την έκδοση τελε­σί­δι­κης κατα­δι­κα­στι­κής απο­φά­σεως σε περί­πτωση πλημ­με­λη­μά­των και για την περί­πτωση των κακουρ­γη­μά­των, μετά την κατα­δίκη σε πρώτο βαθμό. Την ίδια στιγμή, ο Νόμος 4093/2012 προ­βλέ­πει ότι, εργα­ζό­με­νος του Δημο­σίου ή Ο.Τ.Α. που παρα­πέ­μπε­ται ενώπιον Ποι­νι­κού Δικα­στη­ρίου, τίθεται αυτο­δι­καίως σε αργία με την παρα­πο­μπή του, χωρίς να εκδι­κα­στεί η υπόθεσή του σε πρώτο έστω βαθμό, χωρίς να έχει κριθεί εάν είναι αθώος ή ένοχος από το αρμόδιο δικα­στή­ριο και χωρίς να του παρέ­χε­ται η δυνα­τό­τητα να αντι­δρά­σει νομικά.

Συνέ­πεια αυτής της παρά­λο­γης και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κής ρυθ­μί­σεως είναι η παρά­λυση των Υπη­ρε­σιών, καθώς αφενός δεκάδες υπάλ­λη­λοι έχουν τεθεί σε αργία με μια απλή παρα­πο­μπή για πλημ­με­λή­ματα και αφε­τέ­ρου, οι ενα­πο­μεί­να­ντες, ζώντας σε ένα κλίμα πραγ­μα­τι­κής τρο­μο­κρα­τίας, φοβού­νται ακόμα και τον… ίσκιο τους κατά την άσκηση των καθη­κό­ντων τους.

Το πιο ειρω­νικό δε απ’ όλα είναι ότι, το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών προ­κει­μέ­νου να δικαιο­λο­γή­σει την δια­φο­ρε­τική μετα­χεί­ριση δύο ίδιων ουσια­στικά περι­πτώ­σεων, κάνει χρήση του τεκ­μη­ρίου της αθω­ό­τη­τας, της ανάγκης προ­στα­σίας των ατο­μι­κών δικαιω­μά­των των αιρετών και του κιν­δύ­νου να τρωθεί η φήμη και το κύρος τους. Συγκε­κρι­μένα, στην αιτιο­λο­γική έκθεση του Νόμου, ανα­φέ­ρει:

«… Η ρύθμιση κρί­νε­ται εύλογη ως λογική συνέ­χεια και του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας που κατέχει θεμε­λιώδη θέση στη ποινική δικαιο­σύνη. Είναι πράγ­ματι σκόπιμο, ο αιρετός Ο.Τ.Α. που κατη­γο­ρεί­ται για κακουρ­γή­ματα, να τίθεται σε αργία έπειτα από κατα­δι­κα­στική απόφαση σε πρώτο βαθμό. Η περί­πτωση να αρκούσε η απλή παρα­πο­μπή του σε Ποινικό Δικα­στή­ριο για τον ίδιο σκοπό κρί­νε­ται ανε­πιει­κής, καθώς είναι δυνατό με τον τρόπο αυτό να στιγ­μα­τι­στεί κοι­νω­νικά ο κατη­γο­ρού­με­νος καίτοι δεν έχει κατα­δι­κα­στεί ακόμα και είναι πιθανό να αθωωθεί σε δεύτερο βαθμό ενώ ταυ­τό­χρονα μπορεί να δημιουρ­γη­θούν ζητή­ματα απρό­σκο­πτης λει­τουρ­γίας του Ο.Τ.Α. στον οποίο υπη­ρε­τεί σε περί­πτωση καθυ­στέ­ρη­σης της περαί­ω­σης της σχε­τι­κής δια­δι­κα­σίας. Η περί­πτωση των πλημ­με­λη­μά­των όπως αυτά ορί­ζο­νται στην παρά­γραφο 1 είναι ωστόσο δια­φο­ρε­τική. Στην περί­πτωση αυτή και για ζητή­ματα μικρό­τε­ρης σημα­σίας και ποι­νι­κής απαξίας, είναι πιθανό να τεθούν σε αργία αιρετοί Ο.Τ.Α. οι οποίοι αργό­τερα αθω­ώ­νο­νται. Είναι δυνατόν έως τότε όμως να έχει παρέλ­θει σημα­ντι­κός χρόνος (ενδει­κτικά 2 έως 3 έτη) κατά τα οποία οι εκλεγ­μέ­νοι δεν θα μπορούν να ασκή­σουν τα καθή­κο­ντά τους προ­κα­λώ­ντας δυσλει­τουρ­γίες στις τοπικές κοι­νω­νίες αλλά και βλάβη στη φήμη των αιρετών. Είναι επο­μέ­νως ορθό να δια­χω­ρι­στεί η περί­πτωση της κατα­δί­κης για αδι­κή­ματα αυτού του είδους από την κατα­δίκη για τα προ­δή­λως φέροντα σοβα­ρό­τερη ποινική απαξία κακουρ­γή­ματα. Κρί­νε­ται επο­μέ­νως σκόπιμο να απαι­τεί­ται τελε­σί­δικη απόφαση των ποι­νι­κών δικα­στη­ρίων προ­κει­μέ­νου να τεθούν οι εν λόγω αιρετοί σε αργία. Η προ­τει­νό­μενη διάταξη απο­φεύ­γο­ντας να ρυθ­μί­σει όμοια ανό­μοιες περι­πτώ­σεις και χωρίς να παρα­βλέ­πει το τεκ­μή­ριο της αθω­ό­τη­τας των κατη­γο­ρου­μέ­νων, προ­κρί­νε­ται ως η λύση που εξυ­πη­ρε­τεί καλύ­τερη την αδια­τά­ρα­κτη λει­τουρ­γία των Ο.Τ.Α. και τα ατομικά δικαιώ­ματα των αιρετών Ο.Τ.Α.».

Από την αιτιο­λο­γική έκθεση του Νόμου προ­κύ­πτει λοιπόν ότι ο Υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών περι­βάλ­λει με τερά­στιο σεβασμό το τεκ­μή­ριο της αθω­ό­τη­τας των αιρετών των Ο.Τ.Α. και κόπτε­ται ιδιαι­τέ­ρως για την προ­σω­πική τους τιμή και υπόληψη, που θα στιγ­μα­τί­ζο­νταν εάν αυτοί έμπαι­ναν σε αυτο­δί­καιη αργία με μια απλή παρα­πο­μπή ενώπιον της ποι­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Δυστυ­χώς όμως, ο Υπουρ­γός Διοι­κη­τι­κής Μεταρ­ρύθ­μι­σης, δεν δείχνει τον ίδιο σεβασμό στην περί­πτωση των εργα­ζο­μέ­νων (Δημο­σίων Υπαλ­λή­λων), για τους οποίους αρκεί μια απλή παρα­πο­μπή για πλημ­μέ­λημα ενώπιον του ακρο­α­τη­ρίου ενός ποι­νι­κού δικα­στη­ρίου για να τεθούν σε αυτο­δί­καιη αργία, χωρίς να μετράει στην περί­πτωση αυτή το τεκ­μή­ριο της αθω­ό­τη­τας και χωρίς βεβαίως να νοιά­ζε­ται κανείς για τον στιγ­μα­τι­σμό, την τιμή και την υπόληψη των απλών υπαλ­λή­λων.

Μάλλον, η κυβέρ­νηση θεωρεί ότι μόνο οι αιρετοί έχουν τιμή και υπόληψη, που μπορεί να θιγεί, ενώ αντι­θέ­τως, οι υπάλ­λη­λοι μπορούν να στιγ­μα­τί­ζο­νται, να απο­μα­κρύ­νο­νται από την εργασία τους και να συν­θλί­βο­νται ηθικά και οικο­νο­μικά, στον βωμό ενός αόρι­στου και ασαφούς Δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, που επι­βά­λει την απο­μά­κρυνσή τους από την εργασία τους, μέχρι την τελε­σί­δικη απαλ­λαγή τους από τις κατη­γο­ρίες που τους έχουν απο­δο­θεί.

Ποιο όμως Δημόσιο συμ­φέ­ρον επι­βάλ­λει να απο­μα­κρυν­θεί ο απλός υπάλ­λη­λος με μια απλή παρα­πο­μπή χωρίς καν να έχει κατα­δι­κα­στεί έστω σε πρώτο βαθμό, χωρίς η υπόθεσή του να έχει συζη­τη­θεί ενώπιον ενός ποι­νι­κού δικα­στη­ρίου, την στιγμή, που ο αιρετός, που κατά κοινή παρα­δοχή ασκεί πολύ μεγα­λύ­τερη Δημόσια εξουσία, παρα­μέ­νει στην θέση του και συνε­χί­ζει να δια­χει­ρί­ζε­ται μεταξύ άλλων Δημόσιο χρήμα, μέχρι την τελε­σί­δικη κατα­δίκη του; Τι είναι τάχα αυτό, που ο υπάλ­λη­λος, που έχει παρα­πεμ­φθεί για πλημ­με­λη­μα­τι­κές πράξεις μπορεί να δια­πρά­ξει εις βάρος του Δημο­σίου, που να μην μπορεί να το δια­πρά­ξει στο πολ­λα­πλά­σιο ένας αιρετός;

Εύλογα λοιπόν, συμπε­ραί­νει κανείς: Το ίδιο ποινικό αδίκημα, αντι­με­τω­πί­ζε­ται δια­φο­ρε­τικά εάν διε­πρά­χθη από εργα­ζό­μενο απ’ ότι εάν δια­πρά­χθηκε από αιρετό και μάλιστα με την αιτιο­λο­γία, ότι στην περί­πτωση των αιρετών, αυτοί μπορεί να στιγ­μα­τι­στούν κοι­νω­νικά και να θιγούν τα ατομικά τους δικαιώ­ματα, ενώ είναι πιθανόν να απαλ­λα­γούν σε δεύτερο βαθμό, σαν να μην ισχύουν οι ίδιοι ακριβώς κανόνες στην περί­πτωση που ένα ποινικό αδίκημα φέρεται να έχει δια­πρα­χθεί από εργα­ζό­μενο.

Κύριοι Υπουρ­γοί,

Ο νομο­θέ­της οφείλει να αντι­με­τω­πί­ζει με τον ίδιο τρόπο, ουσιω­δώς όμοιες περι­πτώ­σεις (άρθρο 4 του Συντάγ­μα­τος), όπως αυτή των αιρετών των Ο.Τ.Α. και των εργα­ζο­μέ­νων.

Ο νομο­θέ­της οφείλει να σέβεται το τεκ­μή­ριο της αθω­ό­τη­τας είτε αυτό αφορά σε έναν απλό εργα­ζό­μενο είτε σε έναν αιρετό άρχοντα (άρθρο 6 της ΕΣΔΑ).

Ο νομο­θέ­της οφείλει να σέβεται το Σύνταγμα, όταν νομο­θε­τεί και πάνω απ’ όλα οφείλει να κατα­νοεί και να σέβεται, ότι όλοι οι άνθρω­ποι ανε­ξαρ­τή­τως κοι­νω­νι­κής ή οικο­νο­μι­κής θέσης, έχουν ατομικά δικαιώ­ματα, τα οποία η πολι­τεία οφείλει να σέβεται και να προ­στα­τεύει, χωρίς δια­κρί­σεις και χωρίς αφο­ρι­σμούς.