Σχεδίαζαν τον γάμο των ονείρων τους στην Κάλυμνο, αλλά εισέβαλε στην ζωή τους ο Covid-19!

«Ανα­γκα­στή­καμε να ακυ­ρώ­σουμε τα πάντα, αλλά προ­τε­ραιό­τητα τώρα έχει η υγεία και ασφά­λεια όλων» λέει η Ελλη­νο­αυ­στραλή Άννα Μακα­ρούνα

Η Άννα και ο Στήβεν σχε­δί­α­ζαν τον γάμο των ονείρων τους στην Ελλάδα φέτος το καλο­καίρι.

Λογά­ρια­ζαν όμως χωρίς τον ξενο­δόχο. Ή μάλλον χωρίς τον COVID-19, που τον τελευ­ταίο καιρό στο πέρασμά του φαί­νε­ται να ισο­πε­δώ­νει τα πάντα με έναν ρυθμό που όλοι μας αδυ­να­τούμε να παρα­κο­λου­θή­σουμε.

«Ήμασταν τόσο χαρού­με­νοι και με ενθου­σια­σμό ανυ­πο­μο­νού­σαμε να γιορ­τά­σουμε την αγάπη μας με τους αγα­πη­μέ­νους μας ανθρώ­πους, συγ­γε­νείς και φίλους πίσω στην πατρίδα αλλά τελικά με όλα όσα συμ­βαί­νουν τον τελευ­ταίο καιρό και την δρα­μα­τική τροπή που έχει πάρει η παν­δη­μία, ανα­γκα­στή­καμε βαριά τη καρδία, να ακυ­ρώ­σουμε τα σχέδια μας», εξηγεί στο «Νέο Κόσμο», η Ελλη­νο­αυ­στραλή Άννα Μακα­ρούνα. Οι γονείς της μετα­νά­στευ­σαν από την Κάλυμνο στο Darwin της Αυστρα­λίας στα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1950.

Η Άννα μαζί με τους γονείς και τα τέσσερα αδέλφια της επέ­στρεψε στην Ελλάδα το 1981, και μετέ­πειτα στην Αυστρα­λία όπου ολο­κλή­ρωσε τις σπουδές της.

Το 1993, πήρε την μεγάλη απόφαση να επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα για να είναι κοντά στους γονείς της. Εγκα­τα­στά­θηκε στην Αθήνα και εκεί δημιούρ­γησε τη δική της επι­χεί­ρηση, αλλά η οικο­νο­μική κρίση την ανά­γκασε για μια ακόμα φορά να γυρίσει πίσω στην ξενιτιά αφή­νο­ντας πίσω τους γονείς και τους δικούς της ανθρώ­πους.

Η Άννα, γνώρισε απροσ­δό­κητα τον αγα­πη­μένο της Στήβεν στο Darwin το 2017 και το ζευγάρι απο­φά­σισε να ενωθεί με τα δεσμά του γάμου στην πατρίδα.

«Πέρσι κατά την διάρ­κεια των δια­κο­πών μας στην Ελλάδα, ο Στήβεν μου έκανε πρόταση γάμου και ενώ αρχικά σχε­διά­ζαμε να παντρευ­τούμε στην μαγική Κάλυμνο, το νησί των γονιών μου, τελικά απο­φα­σί­σαμε να γίνει ο γάμος στους Δελφούς, ένα μέρος πιο εύκολο και προ­σβά­σιμο στους καλε­σμέ­νους που έχει όμως και μια ιδιαί­τερη σημασία για μένα» εξηγεί η Άννα που για μήνες σχε­δί­αζε τις λεπτο­μέ­ρειες του γάμου της που είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί για τις 4 Ιουλίου 2020.

Μετά το ξέσπα­σμα του COVID-19 και ακο­λου­θώ­ντας ευλα­βικά τις τελευ­ταίες υπο­δεί­ξεις της αυστρα­λια­νής και ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης καθώς και των υπευ­θύ­νων υγείας, ανα­φο­ρικά με τον κορο­νοϊό, το ζευγάρι ακύρωσε τον γάμο του αφού δεν ήθελε σε καμία περί­πτωση να θέσει σε κίνδυνο την υγεία των 110 προ­σκε­κλη­μέ­νων του και των υπό­λοι­πων συναν­θρώ­πων τους.

«Σχε­διά­ζαμε να έχουμε στην τελετή φίλους και συγ­γε­νείς από την Ευρώπη, την Αυστρα­λία και τις Η.Π.Α. Μάλιστα, είχαμε σκοπό να συνα­ντή­σουμε κάποιους από αυτούς στην Αθήνα και να επι­σκε­φθούμε όλοι μαζί τον Παρ­θε­νώνα, την Ακρό­πολη, την Πλάκα, το Μονα­στη­ράκι, την Αγορά και το Σούνιο, πριν μετα­βούμε στους Δελφούς για τον γάμο. Μετά θα συνε­χί­ζαμε την εκδρομή μας στα Μετέωρα, την Ολυμπία, το Ναύπλιο, πριν πετά­ξουμε για Κάλυμνο, αλλά πλέον όλα αυτά θα λει­τουρ­γού­σαν σαν ωρο­λο­γιακή βόμβα λόγω του επι­δη­μι­κού χαρα­κτήρα του ιού», λέει η 51χρονη ομο­γε­νής, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας πως παρά το γεγονός πως η αναβολή του γάμου ήταν ιδιαί­τερα απο­γοη­τευ­τική, για την ίδια και τον μέλ­λο­ντα σύζυγό της, προ­τε­ραιό­τητα πλέον έχει η ασφά­λεια και η υγεία όλων.

«Όλα μας τα σχέδια πήγαν περί­πατο, αλλά την δεδο­μένη στιγμή αυτό είναι το λιγό­τερο που πρέπει να μας απα­σχο­λεί. Δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευ­ταίοι που είδαν τα σχέδιά τους να ακυ­ρώ­νο­νται. Το χει­ρό­τερο όλων είναι η συναι­σθη­μα­τική ανα­σφά­λεια και αβε­βαιό­τητα που δια­κα­τέ­χει όλους μας, καθώς μπαί­νουμε σε μια νέα εποχή όπου στα­διακά φαί­νε­ται πως χάνουμε όλα όσα μέχρι τώρα θεω­ρού­σαμε δεδο­μένα. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που υπο­φέ­ρουν πολύ περισ­σό­τερο από εμάς σημασία λοιπόν έχει να δεί­ξουμε αυτές τις δύσκο­λες ώρες αγάπη, κατα­νό­ηση και ευγέ­νεια όχι μόνο στους δικούς μας ανθρώ­πους αλλά και σε όλους όσους μας έχουν ανάγκη.

«Όσο για το γάμο μας, ανυ­πο­μο­νούμε να γιορ­τά­σουμε την αγάπη μας με τους δικούς μας ανθρώ­πους όταν η καται­γίδα θα έχει πια περάσει.

«Είμαι αισιό­δοξη ότι, όπως όλα, έτσι και αυτό κάποια στιγμή, θα περάσει» κατα­λή­γει η Άννα.

πηγή neoskosmos.com