Ο ιός της ανοησίας

Εχει ξεκι­νή­σει μια χυδαία επίθεση ενα­ντίον του κ. Τσιόδρα, μια προ­σπά­θεια απο­δό­μη­σης της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του, με προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, αφή­νο­ντας υπο­νο­ού­μενα γιατί είναι πολύ­τε­κνος, συν­δέ­ο­ντάς το γεγονός αυτό με τα πρό­σφατα ανα­θε­ω­ρη­τικά περί των αμβλώ­σεων, απο­κα­λώ­ντας τον υπο­τι­μη­τικά «δεξιό ψάλτη», από την ημέρα που έμαθαν ότι ψάλλει σε ναό της περιο­χής του. Ο κ. Τσιό­δρας κατά την ηλίθια ιδε­ο­λη­πτική τους δεν είναι ικανός, όχι γιατί δεν κάνει καλά την δουλειά του, αλλά γιατί τυχαί­νει να ψέλνει.  Αυτοί που χτυ­πιού­νται γι’ αυτό, είναι σίγουρο ότι θα τον χλεύ­α­ζαν και στην περί­πτωση που μάθαι­ναν ότι έψαλε σπίτι του και όχι σε ναό. Τους ενοχλεί ο ίδιος ο κ. Τσιό­δρας. Δεν μπορεί εύκολα να γίνει ο ήρωάς τους. Έμεινε πολλά χρόνια στα θρανία, διάβασε υπερ­βο­λικά, έχει ένα βιο­γρα­φικό που το βλέπουν και τους πιάνει ναυτία, έχει και εφτά παιδιά, ψάλλει και τις Κυρια­κές στην εκκλη­σία γιατί είναι λάτρης της βυζα­ντι­νής μου­σι­κής, είναι νηφά­λιος, είναι σίγου­ρος γι’ αυτά που λέει, φτάνει στα όρια της αντοχής του με τη σκληρή δουλειά, συγκι­νεί­ται όταν ανα­φέ­ρε­ται στους γονείς του και στους δικούς μας, είναι ένας άνθρω­πος με βαθιά κοι­νω­νική συνεί­δηση.  Πόσα πια να αντέ­ξουν; Όμως, αυτή είναι η μία πλευρά. Υπάρχει και η άλλη. Υπάρ­χουν κι κείνοι  δηλαδή, που τον χρη­σι­μο­ποιούν  μεταξύ άλλων, και ως επι­κοι­νω­νιακή «ασπίδα». Κάποιοι επι­χει­ρούν μια επι­κοι­νω­νιακή και πολι­τική σπέ­κουλα, τον εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται, δηλαδή, ωσάν να προ­έρ­χε­ται από το Μητρώο Στε­λε­χών της Ν.Δ και τον έχουν ανα­γά­γει σε άτυπο εκπρό­σωπο της κυβέρ­νη­σης και όχι μόνο, όπως είναι βέβαιο πως αισθά­νε­ται ο ίδιος, ως εκπρό­σωπο της επι­στή­μης του και της επί­ση­μης Πολι­τείας εν μέσω παν­δη­μίας. Μπορεί να δηλώνει…Ολυ­μπια­κός στην ποδο­σφαι­ρική του ταυ­τό­τητα, κομ­μα­τική ταυ­τό­τητα, ωστόσο, δεν έχει. Σε κάθε περί­πτωση πάντως, ακόμα κι όταν επι­στρέ­ψει στο νοσο­κο­μείο, τους ασθε­νείς του, το πανε­πι­στή­μιο,ή και το ψαλτήρι της ενορίας του, θα έχει παρα­μεί­νει το σύμβολο μιας φαρα­ω­νι­κής κρίσης και ο άνθρω­πος που ενώνει, επι­κα­λού­με­νος την κοινή λογική και την κοι­νω­νική ευθύνη.