«…κανένας δε θα είναι ποτέ ελεύθερος, όσο υπάρχουν δυστυχίες…»

«[…] Οι δυστυ­χίες, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανού­κλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρ’ όλα αυτά οι πανού­κλες και οι πόλεμοι πάντα βρί­σκουν τους ανθρώ­πους το ίδιο απρο­ε­τοί­μα­στους. Ο γιατρός Ριέ ήταν απρο­ε­τοί­μα­στος, όπως και οι συμπο­λί­τες μας και έτσι πρέπει να κατα­λά­βουμε τους δισταγ­μούς τους… Η δυστυ­χία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώ­που, επο­μέ­νως λέμε ότι η δυστυ­χία δεν είναι πραγ­μα­τική, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Αλλά δεν περνάει πάντα και από κακό όνειρο σε κακό όνειρο, είναι οι άνθρω­ποι που περνάνε και πρώτα πρώτα οι ανθρω­πι­στές, γιατί δεν πήραν τις προ­φυ­λά­ξεις τους… Οι συμπο­λί­τες μας δεν ήταν πιο ένοχοι από άλλους, ξεχνού­σαν να είναι μετριό­φρο­νες, αυτό είναι όλο και σκέ­φτο­νταν ότι όλα είναι ακόμη δυνατά για αυτούς -πράγμα που σήμαινε ότι οι δυστυ­χίες είναι αδύ­να­μες. Συνέ­χι­ζαν να κάνουν επι­χει­ρή­σεις, να ετοι­μά­ζουν ταξίδια, και να έχουν γνώμες. Πώς θα μπο­ρού­σαν να σκε­φτούν την πανού­κλα, που καταρ­γεί το μέλλον, τις μετα­κι­νή­σεις, τις συζη­τή­σεις; Θεω­ρού­σαν τους εαυτούς τους ελεύ­θε­ρους και κανένας δε θα είναι ποτέ ελεύ­θε­ρος, όσο υπάρ­χουν δυστυ­χίες» Από­σπα­σμα από ένα πολύ επί­καιρο βιβλίο. «Η πανού­κλα» του Αλμπέρ Καμύ.