Άρθρο-παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα: Μέτωπο ζωής σήμερα, μέτωπο λογικής αύριο

Η κρίση της παν­δη­μίας του κορο­νοϊού, που με αιμορ­ρα­γία σε ανθρώ­πι­νες ζωές βιώνει η ανθρω­πό­τητα, δυστυ­χώς δεν ανα­μέ­νε­ται να είναι ούτε σύντομη ούτε ανώδυνη. Και αυτό που προέχει τούτη την ώρα είναι να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη, ενω­μέ­νοι σε ένα μέτωπο ζωής, για να υπάρ­ξουν όσο γίνεται λιγό­τε­ρες ανθρώ­πι­νες απώ­λειες. Αυτό σημαί­νει, με ψυχραι­μία και χωρίς πανικό, να τηρή­σουμε ευλα­βικά τις οδηγίες των επι­στη­μό­νων. Ταυ­τό­χρονα όμως σημαί­νει και να ενι­σχύ­σουμε τους ανθρώ­πους του ΕΣΥ, όσους δίνουν τη μάχη στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Να τους στη­ρί­ξουμε σε ανθρώ­πινο δυνα­μικό, με άμεσες προ­σλή­ψεις όχι μόνο νοση­λευ­τών αλλά και γιατρών. Σε υπο­δο­μές, που σημαί­νει να ανοί­ξουμε όσο περισ­σό­τερα κρε­βά­τια νοση­λείας και εντα­τι­κής θερα­πείας γίνεται, επι­τάσ­σο­ντας και ιδιω­τι­κές μονάδες αν χρεια­στεί. Και, τέλος, σε υλικά προ­φύ­λα­ξης, γιατί αν όντως έχουμε πόλεμο με αόρατο εχθρό, τότε δεν μπο­ρούμε να στέλ­νουμε τους στρα­τιώ­τες απρο­στά­τευ­τους στη μάχη.

Γνωρίζω πολύ καλά -και αυτό καθο­δη­γεί και πρέπει να καθο­δη­γεί όλες τις κινή­σεις μας- ότι τώρα είναι η ώρα της ευθύνης και όχι της αντι­πα­ρά­θε­σης. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επι­κε­ντρώ­σει τις παρεμ­βά­σεις του σε προ­τά­σεις εποι­κο­δο­μη­τι­κές προς την κυβέρ­νηση. Τι περισ­σό­τερο μπορεί να κάνει και ποια μέτρα πρέπει κατά τη γνώμη μας να λάβει για να προ­στα­τεύ­σει τους πολίτες. Και όχι στην καταγ­γε­λία για τα λάθη και τις παρα­λεί­ψεις της, αν και έδωσε και δίνει άπειρες ευκαι­ρίες όλο αυτό το διά­στημα.

Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε σήμερα, πέρα από τα αυτο­νό­ητα για το πώς θα ενι­σχυ­θεί η μάχη μας στο πεδίο, είναι ότι είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου οι κυρί­αρ­χες αντι­λή­ψεις πως όλα μπορεί να τα ρυθ­μί­ζουν απο­τε­λε­σμα­τικά οι αγορές, οι κυρί­αρ­χες μεταρ­ρυθ­μί­σεις συρ­ρί­κνω­σης του Δημο­σίου και της δημό­σιας Υγείας προς όφελος του ιδιω­τι­κού τομέα, το κυρί­αρχο μοντέλο του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου καπι­τα­λι­σμού.

Τα σκότωσε όλα ο κορονoϊός, μαζί δυστυ­χώς με χιλιά­δες συναν­θρώ­πους μας, που θα μπο­ρού­σαν να είχαν σωθεί, αν αυτά τα μοντέλα, αυτές οι αντι­λή­ψεις και αυτές οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις δεν είχαν επι­βλη­θεί σχεδόν σε όλο τον δυτικό κόσμο, είτε οικειο­θε­λώς από νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυβερ­νή­σεις, όπως η σημε­ρινή δική μας του κ. Μητσο­τάκη, είτε υπό τον εκβια­σμό του ΔΝΤ και των αγορών.

Ποιος δεν θυμάται ότι οι λαμπροί τεχνο­κρά­τες του ΔΝΤ ζήτησαν επι­τα­κτικά από τις κυβερ­νή­σεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, από το 2010, να φτάσει το μαχαίρι των περι­κο­πών βαθιά στο ήδη ανε­παρ­κές και ελλειμ­μα­τικό Εθνικό μας Σύστημα Υγείας; Ποιος δεν θυμάται υπουργό της ΝΔ να σηκώνει το γάντι, ως υπουρ­γός Υγείας τότε, δηλώ­νο­ντας ότι δεν θα του κλέψουν τη δόξα ο Τόμσεν και η τρόικα για απο­λύ­σεις γιατρών και τη θέσπιση εισι­τη­ρίου 5 ευρώ στα νοσο­κο­μεία; Ποιος δεν θυμάται ότι άφησαν εκτός περί­θαλ­ψης περίπου 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια συμπο­λί­τες μας που δεν είχαν ασφα­λι­στική κάλυψη, μέχρι που ήρθε η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ να το ανα­τρέ­ψει; Και ποιος μπορεί να ξεχάσει -ήταν και πρόσφατο- όταν στη συζή­τηση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού στη Βουλή ο πρω­θυ­πουρ­γός μας απεί­λησε περι­παι­κτικά ότι θα μας κάνει να ανα­τρι­χιά­σουμε εμάς τους αρι­στε­ρούς με τις προ­τά­σεις του για τα ΣΔΙΤ ιδιω­τι­κών μονάδων με δημόσια νοσο­κο­μεία, όπου ιδιώτες θα χρη­σι­μο­ποιού­σαν τον δημόσιο εξο­πλι­σμό για να βγάζουν περισ­σό­τερα κέρδη;

Αλήθεια, δεν είναι η στιγμή να αρχί­σουμε να τα ξανα­σκε­φτό­μα­στε όλα αυτά; Αλήθεια, τώρα που το ζητού­μενο δεν είναι το κέρδος, αλλά η ανθρώ­πινη ζωή, πού είναι κρυμ­μέ­νοι αυτοί οι ιδιώτες; Δεν τους βλέ­πουμε πουθενά. Μάλλον θα τηρούν ευλα­βικά τις συμ­βου­λές του «Μένουμε σπίτι»… Αλήθεια, αν δεν είχε μεσο­λα­βή­σει η δια­κυ­βέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ που έβγαλε τη χώρα από τα μνη­μό­νια, νοι­κο­κύ­ρεψε τα δημόσια οικο­νο­μικά, διευ­θέ­τησε το χρέος, άφησε ένα ισχυρό «μαξι­λάρι» ρευ­στό­τη­τας 37 δισ. ευρώ για ασφά­λεια σε μια δύσκολη -καλή ώρα- στιγμή, και στοι­χειω­δώς παλι­νόρ­θωσε το δια­λυ­μένο κοι­νω­νικό κράτος και το σύστημα Υγείας, πού θα βρι­σκό­μα­σταν τώρα; Φαντα­στείτε, με δυο λόγια, να μη μεσο­λα­βού­σαν οι δικές μας 19.500 προ­σλή­ψεις στο ΕΣΥ τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια, εκ των οποίων οι 8.500 αφορούν μόνιμο προ­σω­πικό, πόσο πιο αδύναμη θα ήταν η πρώτη γραμμή της άμυνάς μας τώρα.

Με αυτά τα δεδο­μένα, όμως, οφείλω να ομο­λο­γήσω ότι δεν κακίζω τον κ. Μητσο­τάκη που αδυ­να­τεί να συνει­δη­το­ποι­ή­σει το μέγεθος των επι­πτώ­σεων που θα έχει η κρίση στην οικο­νο­μία και το βάθος των μέτρων που πρέπει να ληφθούν. Δεν τον κακίζω γιατί ο άνθρω­πος δεν φταίει. Απλώς δεν έχει το ιδε­ο­λο­γικό υπό­βα­θρο και τα ερμη­νευ­τικά εργα­λεία τόσο για να ανα­λύ­σει και να κατα­λά­βει τη νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα, όσο και για να συνει­δη­το­ποι­ή­σει τι πρέπει να κάνουμε από δω και στο εξής. Γι’ αυτό άλλωστε και προχθές έδωσε εντολή στους υπουρ­γούς του να ανα­κοι­νώ­σουν τόσο ανε­παρκή μέτρα, που μέσα σε 24 ώρες ανα­γκά­στηκε να βγει ο ίδιος και να τους «αδειά­σει», ανα­κοι­νώ­νο­ντας επι­πρό­σθετα. Μόνο που με αυτόν τον τρόπο δεν κατά­φερε να κρύψει ότι η στρα­τη­γική της κυβέρ­νη­σης για την οικο­νο­μία έχει τίτλο: «Βλέ­πο­ντας και κάνο­ντας».

Την ώρα που όλες οι χώρες εξήγ­γει­λαν γιγα­ντιαία προ­γράμ­ματα σωτη­ρίας των οικο­νο­μιών τους, αυτός ανα­κοί­νωνε μέτρα ισόποσα με αυτά που ανα­κοι­νώ­σαμε εμείς πέρυσι τον Μάη, δηλαδή 1% του ΑΕΠ, όταν όμως δεν είχαμε κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης, αλλά περιο­ρι­σμούς από την ΕΕ. Μετά την πρώτη ψυχρο­λου­σία, βέβαια, έσπευ­σαν την επομένη να το διορ­θώ­σουν, αλλά και πάλι αντί να ανα­κοι­νώ­σουν ορι­ζό­ντια μέτρα που θα καλύ­πτουν το μισθο­λο­γικό κόστος και τις δανεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις των επι­χει­ρή­σεων, έσπευ­σαν να εξαγ­γεί­λουν απε­λευ­θέ­ρωση απο­λύ­σεων και ένα επίδομα 800 ευρώ για τους απο­λυ­μέ­νους.

Την ώρα που σε άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες εκπο­νούν κολοσ­σιαία προ­γράμ­ματα στή­ρι­ξης του 95% των μισθών στη Σουηδία, του 80% στη Νορ­βη­γία, του 75% στη Δανία, του 66% στην Πορ­το­γα­λία, του 60% στη Γερ­μα­νία. Μ ε την παρέμ­βασή μου προχθές ζήτησα από την κυβέρ­νηση να σχε­διά­σει και να υλο­ποι­ή­σει ένα επι­βλη­τικό πρό­γραμμα σωτη­ρίας της οικο­νο­μίας με ορί­ζο­ντα του­λά­χι­στον μέχρι το τέλος του 2020 και με προ­ο­πτική δυνη­τικά και για το 2021. Πρό­γραμμα που δεν μπορεί κατ’ αρχάς να είναι μικρό­τερο από 30 δισ. ευρώ.

Δέκα δισ. ευρώ του­λά­χι­στον για φέτος πρέπει να απο­τε­λέ­σουν το αρχικό κεφά­λαιο ενός σχεδίου αντί­στοι­χου του σχεδίου «Ηρακλής» που ήταν για τις τρά­πε­ζες, αυτήν τη φορά για την εγγύηση του Δημο­σίου σε επι­χει­ρη­μα­τικά δάνεια. Και του­λά­χι­στον άλλα δέκα δισ. μέχρι τέλος του έτους και αντί­στοιχο ποσό για τον επόμενο χρόνο πρέπει να ανα­κοι­νω­θούν ως δια­θέ­σι­μος δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος για παρεμ­βά­σεις που θα δια­σφα­λί­σουν μισθούς και ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές, που θα ενι­σχύ­σουν το δημόσιο σύστημα Υγείας και το κοι­νω­νικό κράτος, που θα κρα­τή­σουν την κοι­νω­νία και την οικο­νο­μία όρθιες. Κ άποιοι θα ανα­ρω­τιού­νται: Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπερ­βο­λι­κός επειδή είναι στην αντι­πο­λί­τευση; Δεν έχουμε παρά να συγκρί­νουμε τις προ­χθε­σι­νές δηλώ­σεις του κ. Μητσο­τάκη με αυτές του Ιταλού πρω­θυ­πουρ­γού Τζου­ζέπε Κόντε.

Ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός πανη­γύ­ριζε για το αυτο­νό­ητο, ότι δηλαδή η κυρία Λαγκάρντ της ΕΚΤ περιέ­λαβε και τα ελλη­νικά ομόλογα σε ένα έκτακτο πρό­γραμμα ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης. Πανη­γύ­ριζε δηλαδή γιατί την Ελλάδα την έβγαλε ο ΣΥΡΙΖΑ από τα μνη­μό­νια και δεν απο­τε­λεί πια εξαί­ρεση. Και μάλλον γιατί του φάνηκαν πολλά τα 12 δισ. Την ίδια στιγμή, ο Ιταλός πρω­θυ­πουρ­γός χαρα­κτή­ριζε ανε­παρ­κές το πακέτο Λαγκάρντ και ζητούσε από τον ESM να δια­νεί­μει τα περίπου 500 δισ. ευρώ που δια­θέ­τει για κατά­σταση ανάγκης στα κράτη-μέλη. Είναι ζήτημα ολι­γαρ­κούς προ­σέγ­γι­σης; Μάλλον όχι. Είναι ζήτημα άλλης αντί­λη­ψης.

ΠΗΓΗ ethnos.gr