Προτείνεται η παύση διώξεων λόγω παραγραφής σε υπόθεση πλαστής ενημερότητας του ΙΚΑ ΕΤΑΜ

Να παύ­σει ορι­στι­κά λόγω πα­ρα­γρα­φής η ασκη­θεί­σα ποι­νι­κή δί­ω­ξης εις βάρος ενός συ­ντα­ξιού­χου υπαλ­λή­λου του ΙΚΑ ΕΤΑΜ κι ενός επι­χει­ρη­μα­τία της Ρόδου, για τις πρά­ξεις της ψευ­δούς βε­βαιώ­σε­ως εκ της οποί­ας το συ­νο­λι­κό όφε­λος υπερ­βαί­νει το ποσό των 150.000 ευρώ σε βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, της πλα­στο­γρα­φί­ας μετά χρή­σε­ως, της από­πει­ρας απά­της, της ηθι­κής αυ­τουρ­γί­ας στις πρά­ξεις αυτές και της άμε­σης συ­νέρ­γειας σε από­πει­ρα απά­της ει­ση­γή­θη­κε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ο Αντει­σαγ­γε­λέ­ας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Αφορ­μή για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη έρευ­να απο­τέ­λε­σαν ανα­φο­ρές του διευ­θυ­ντή του ΕΦΚΑ και υπη­ρε­σια­κά ση­μειώ­μα­τα πρώην προϊ­στα­μέ­νης και υπαλ­λή­λου του.

Από την έρευ­να είχε δια­πι­στω­θεί ότι την 31η Μαΐου 2010 είχε κα­τα­τε­θεί σε τρά­πε­ζα η υπ’ αριθμ. 2663/25-05-10 πλα­στή Βε­βαί­ω­ση Ασφα­λι­στι­κής Ενη­με­ρό­τη­τας, από ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία της Ρόδου.

Την 23η Απρι­λί­ου 2010 με­τέ­βη στο ΙΚΑ ένας κά­τοι­κος Ρόδου, εκ­πρό­σω­πος της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας και ομόρ­ρυθ­μο μέλος στην επι­χεί­ρη­ση που προ­α­να­φέρ­θη­κε, προ­κει­μέ­νου να ζη­τή­σει τον έλεγ­χο και τη ρύθ­μι­ση οφει­λών στις δύο επι­χει­ρή­σεις σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του αρ. 19 Ν. 3833/2010.

Από χει­ρό­γρα­φη ση­μεί­ω­ση που έχει τεθεί επί του σώ­μα­τος της αί­τη­σης, που αφορά στην ανώ­νυ­μη εται­ρεία, προ­κύ­πτει ότι η διεκ­πε­ραί­ω­σή της χρε­ώ­θη­κε στον υπάλ­λη­λο, ο οποί­ος διε­νήρ­γη­σε έλεγ­χο και στις δύο επι­χει­ρή­σεις κα­τα­λο­γί­ζο­ντας τις οφει­λό­με­νες ει­σφο­ρές.

Για την ανώ­νυ­μη εται­ρεία εκ­δό­θη­κε την 23η Μαΐου 2010 από­φα­ση για τη ρύθ­μι­ση οφει­λών με τις δια­τά­ξεις του Ν. 3833/2010, ενώ για την ομόρ­ρυθ­μη εται­ρεία οι βε­βαιω­μέ­νες οφει­λές πα­ρέ­μει­ναν αρ­ρύθ­μι­στες.

Εν συ­νε­χεία, εκ­πρό­σω­πος της επι­χεί­ρη­σης κα­τέ­θε­σε στο ΙΚΑ αί­τη­ση χο­ρή­γη­σης βε­βαί­ω­σης μη οφει­λής για χρήση σε τρά­πε­ζες, που αφο­ρού­σε την ανώ­νυ­μη εται­ρεία.

Επί του σώ­μα­τος της ανω­τέ­ρω αί­τη­σης, την οποία πα­ρέ­λα­βε ο υπάλ­λη­λος, δεν έχει τεθεί σφρα­γί­δα της ανω­τέ­ρω επι­χεί­ρη­σης και ενώ ως επω­νυ­μία είχαν αρ­χι­κά ανα­γρα­φεί τα στοι­χεία της επι­χεί­ρη­σης ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας, χωρίς να ανα­γρα­φεί ο αντί­στοι­χος ΑΜΕ, εν συ­νε­χεία η επω­νυ­μία διε­γρά­φη με στυλό και στη θέση της ετέθη η επω­νυ­μία της ομόρ­ρυθ­μης εται­ρεί­ας.

Ο υπάλ­λη­λος στη συ­νέ­χεια φέ­ρε­ται να έθεσε επί της επί­μα­χης αί­τη­σης την υπο­γρα­φή του προ­κει­μέ­νου να βε­βαιώ­σει ότι η επι­χεί­ρη­ση ήταν ενή­με­ρη και χωρίς να την πα­ρα­δώ­σει μαζί με τα συ­νημ­μέ­να πα­ρα­στα­τι­κά στην υπάλ­λη­λο η οποία την 25η Μαΐου 2010 διεκ­πε­ραί­ω­νε τη συ­ναλ­λα­γή για τη χο­ρή­γη­ση βε­βαιώ­σε­ων μη οφει­λής, τη δια­βε­βαί­ω­σε ότι είχε προ­βεί σε έλεγ­χο της επι­χεί­ρη­σης και εκ­κρε­μού­σε μόνο να τεθεί πρω­τό­κολ­λο στην αί­τη­ση.

O εν λόγω υπάλ­λη­λος φέ­ρε­ται να κα­τα­χώ­ρη­σε ο ίδιος στο βι­βλίο Πρω­το­κόλ­λου Ασφα­λι­στι­κών Ενη­με­ρο­τή­των τα στοι­χεία της ομόρ­ρυθ­μης επι­χεί­ρη­σης.

Στη συ­νέ­χεια φέ­ρε­ται να πα­ρέ­λα­βε από το φαξ την απά­ντη­ση σε τη­λε­ο­μοιο­τυ­πία, η οποία στο πεδίο «κα­τά­στα­ση» της ανω­τέ­ρω επι­χεί­ρη­σης έφερε την έν­δει­ξη «οφει­λέ­της (401)» και ακο­λού­θως, εξα­κο­λου­θώ­ντας να μην πα­ρα­δί­δει τα πα­ρα­στα­τι­κά στην υπάλ­λη­λο, της υπα­γό­ρευ­σε τα ανα­γκαία για την έκ­δο­ση της βε­βαί­ω­σης στοι­χεία.

Ακο­λού­θως, ο υπάλ­λη­λος φέ­ρε­ται να πα­ρέ­λα­βε την εκ­δο­θεί­σα σε τρία αντί­γρα­φα βε­βαί­ω­ση ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι θα την προ­ω­θού­σε ο ίδιος στην προϊ­στα­μέ­νη για υπο­γρα­φή.

Αντί αυτού ωστό­σο, πα­ρέ­λα­βε τη στρογ­γυ­λή σφρα­γί­δα του υπο­κα­τα­στή­μα­τος από το γρα­φείο της προϊ­στα­μέ­νης εσό­δων και αναρ­μο­δί­ως έθεσε αυτή επί της εκ­δο­θεί­σας βε­βαί­ω­σης μη οφει­λής και εν συ­νε­χεία έθεσε την υπο­γρα­φή του. Εν συ­νε­χεία, χωρίς να πα­ρα­δώ­σει τα αντί­στοι­χα πα­ρα­στα­τι­κά στην αρ­μό­δια υπάλ­λη­λο προ­κει­μέ­νου να αρ­χειο­θε­τη­θούν, την ενη­μέ­ρω­σε ψευ­δώς ότι η από 25 Μαΐου 2010 βε­βαί­ω­ση δεν χο­ρη­γή­θη­κε καθώς υπήρ­χαν οφει­λές σε συ­νυ­πεύ­θυ­νη εται­ρεία.

Ακο­λού­θως, μετά το πέρας του ωρα­ρί­ου του και εκτός του χώρου ερ­γα­σί­ας, πα­ρέ­δω­σε στον εκ­πρό­σω­πο της εται­ρεί­ας την επί­μα­χη ασφα­λι­στι­κή ενη­με­ρό­τη­τα ο οποί­ος κατά την ημε­ρο­μη­νία χο­ρή­γη­σης πα­ρου­σί­α­ζε βε­βαιω­μέ­νες και μη ρυθ­μι­σμέ­νες οφει­λές κύ­ριων ει­σφο­ρών 198.225,22 ευρώ πλέον π.τ. 41.321,52 ευρώ.

Απο­λο­γού­με­νος αρ­νή­θη­κε την κα­τη­γο­ρία το­νί­ζο­ντας ότι δύο εται­ρεί­ες του επι­χει­ρη­μα­τία υπέ­βα­λαν αι­τή­σεις για την ρύθ­μι­ση των οφει­λών τους το μήνα Απρί­λιο του έτους 2010.

Οι έλεγ­χοι των εται­ρειών αυτών ανα­τέ­θη­καν αρ­μο­δί­ως στον ίδιο και δια­πι­στώ­θη­κε ότι και οι δύο εται­ρεί­ες είχαν οφει­λές και κα­θο­ρί­σθη­καν τα ποσά των προ­κα­τα­βο­λών και των δό­σε­ων που προ­έ­κυ­πταν από τις ρυθ­μί­σεις.

Οι εκ­πρό­σω­ποι των εται­ρειών αυτών εν­δια­φέρ­θη­καν στη συ­νέ­χεια για την κά­λυ­ψη και ρύθ­μι­ση των οφει­λών ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας.

Εκ πα­ρα­δρο­μής, λόγω του φόρ­του ερ­γα­σί­ας αφού έδωσε αριθ­μό πρω­το­κόλ­λου στην αί­τη­ση, θε­ω­ρώ­ντας ότι είχε το δι­καί­ω­μα να πρά­ξει κάτι τέ­τοιο είπε στον επι­χει­ρη­μα­τία ότι δεν μπο­ρού­σε να πάρει ενη­με­ρό­τη­τα η ΑΕ παρά μόνο η ΟΕ. Αφού διόρ­θω­σε ο ίδιος την αί­τη­ση ζή­τη­σε από την συ­νά­δελ­φό του να ετοι­μά­σουν την βε­βαί­ω­ση ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας.

Υπα­γό­ρευ­σε, όμως λάθος στοι­χεία με απο­τέ­λε­σμα η βε­βαί­ω­ση από ένα αν­θρώ­πι­νο λάθος και μόνο, χωρίς κα­νέ­να ίχνος πρό­θε­σης να είναι εσφαλ­μέ­νη.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σή του υπαλ­λή­λου πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ Δη­μή­τρης Κα­ρα­γε­ώρ­γης.