Μια παυσίπονη σταγόνα…

Η σπου­δαία ποι­ή­τρια Κική Δημουλά,  έφυγε από τη ζωή. Η γυναίκα για την οποία όλοι συμ­φω­νούν ότι οι στίχοι της μαγεύ­ουν, έστω και αν η ίδια σε πολλές συνε­ντεύ­ξεις της απαρ­νεί­ται τα πρωτεία, όπως όλοι οι ικανοί. Η κορυ­φαία Ελλη­νίδα ποι­ή­τρια ιδιαι­τέ­ρως αγαπητή και προσιτή, άφησε πίσω της την ποίηση της που λει­τούρ­γησε για πολλούς ανθρώ­πους έως και παρη­γο­ρη­τικά, καθώς έστρεψε από νωρίς το βλέμμα στην απώλεια, την ματαί­ωση, την απουσία, αλλά και την καθη­με­ρι­νό­τητα. Ζωγρά­φιζε την καθη­με­ρι­νό­τητά σου λες και σε ήξερε, ένιωθε τι περνάς, πώς σκέ­φτε­σαι. Η μεγάλη τέχνη και η μεγάλη ποίηση, είναι αυτή στην οποία μπορείς να ανα­γνω­ρί­σεις τον εαυτό σου, να ταυ­τί­σεις μια στιγμή σου να πεις, μέσα σου, το «αυτό είναι σαν να το έχει γράψει για μένα».  Η ποίηση της φιλό­ξενη στέγη σε καθη­με­ρι­νές πληγές και κοινά ανθρώ­πινα βιώματα, όσο πικρά συναι­σθη­μα­τικά φορτία κι αν κουβαλά, στην ουσία επι­τυγ­χά­νει την κάθαρση και τη λύτρωση. «Μια παυ­σί­πονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο…» Όπως έλεγε η ίδια  «Πιστεύω ότι η ποίηση βοηθάει, όσο το κερί που ανά­βουμε μπαί­νο­ντας σε ένα έρημο και καταρ­γη­μένο ξωκλήσι, με φευ­γά­τους όλους τους αγίους. Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρί­σκουν εντός της μικρά κομ­μα­τά­κια από σκι­σμέ­νες φωτο­γρα­φίες του ψυχι­σμού τους. Περισ­σό­τερο και πιο σωστά ωφελεί εκεί­νους που πιστεύ­ουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατα­νό­η­σής της. Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περι­συλ­λέ­γει από τους μεγά­λους κάδους της βια­σύ­νης και τη μεταγ­γί­ζει με σέβας στο τόσο δα μπου­κα­λάκι του αγια­σμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειά­ζε­ται να πιει η ουσία. «Μια παυ­σί­πονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο.»