Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου- 8 στα 10 παιδιά βγαίνουν νικητές

Το 80% όσων παιδιών νοσή­σουν από καρκίνο στις ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες, αναρ­ρώ­νει, λέει ο ΠΙΣ, που επι­ση­μαί­νει τα ανη­συ­χη­τικά συμ­πτώ­ματα, τα οποία πρέπει να προ­σέ­ξουν γονείς και παι­δί­α­τροι

Το 80% όσων παιδιών νοσή­σουν από καρκίνο στις ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες, αναρ­ρώ­νει, λέει ο ΠΙΣ με αφορμή την Παγκό­σμια Ημέρα κατά του Παι­δι­κού Καρ­κί­νου, 15η Φεβρουα­ρίου.

«Οι καρ­κί­νοι της παι­δι­κής και εφη­βι­κής ηλικίας απο­τε­λούν ένα χτύπημα στο υπο­γά­στριο για εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες οικο­γέ­νειες σε όλο τον κόσμο, και ένα μεγάλο στοί­χημα για τον ιατρικό κόσμο και τις φαρ­μα­κευ­τι­κές εται­ρίες», τονίζει ο Πανελ­λή­νιος Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος, στέλ­νο­ντας το μήνυμα πως «κάθε παιδί πρέπει να έχει την ευκαι­ρία να ζήσει».

Στην Ευρώπη ζουν περί τους 500.000 ενη­λί­κους που αντι­με­τώ­πι­σαν κάποιου είδους παιδικό ή εφηβικό καρκίνο και βγήκαν νικητές. Μάλιστα, το 80% όσων παιδιών νοσή­σουν από καρκίνο στις ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες, αναρ­ρώ­νει.

Ο πιο συνη­θι­σμέ­νος καρ­κί­νος στην παιδική ηλικία είναι η λευ­χαι­μία που ανα­πτύσ­σε­ται στον μυελό των οστών και η οποία ευθύ­νε­ται για το 1/3 των καρ­κί­νων σε παιδιά. Εξάλλου, το 20% περίπου των καρ­κί­νων στην παιδική ηλικία συνί­στα­ται σε κακο­ή­θεις όγκους στον εγκέ­φαλο, ενώ πιο σπάνια εμφα­νί­ζο­νται παιδικά λεμ­φώ­ματα, νόσος του Hodgin, σαρ­κώ­ματα του Ewing, ρετινο-βλαστώματα, ραβδο­μυο­σαρ­κώ­ματα και ηπα­το­βλα­στώ­ματα.

Λιγό­τερο συχνοί καρ­κί­νοι στα παιδιά είναι ο όγκος στους νεφρούς, ο καρ­κί­νος του νευ­ρι­κού συστή­μα­τος (νευ­ρο­βλά­στωμα) και ο καρ­κί­νος των οστών (οστε­ο­σάρ­κωμα).

«Ο καρ­κί­νος της παι­δι­κής και εφη­βι­κής ηλικίας δεν είναι κάτι που μπορούν να προ­βλέ­ψουν ο γονέας ή ο παι­δί­α­τρος. Δεν έχει γονι­διακή αιτιο­λο­γία, δεν προ­κα­λεί­ται από κάτι που συνέβη στην ανα­τροφή του παιδιού, δεν μετα­δί­δε­ται, δεν υπάρχει τρόπος να εντο­πί­σουμε κάποια προ­διά­θεση σε προ­γεν­νη­τικό επίπεδο», ανα­φέ­ρει ο ΠΙΣ.

Συστή­νει στους γονείς να δίνουν ιδιαί­τερη σημασία σε πυρε­τούς που επι­μέ­νουν χωρίς άλλα συμ­πτώ­ματα, στη γενική κακου­χία και ανο­ρε­ξία παιδιών που δεν περνούν ίωση ή άλλο δια­γνω­σμένο νόσημα, και σε κάθε σύμ­πτωμα που είναι και­νούρ­γιο, ανε­ξή­γητο και επίμονο.

Συστή­νει επίσης να μη συγκρί­νουν το προσ­δό­κιμο επι­βί­ω­σης ενη­λί­κων ασθενών με αντί­στοιχα νοσή­ματα σε παιδιά, καθώς η ίαση και η επι­βί­ωση στα παιδιά είναι μακράν υψη­λό­τε­ρες.

Με πλη­ρο­φο­ρίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ