“Στη χώρα των αθώων»-Ένα τραγούδι για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη από Μάνο Ελευθερίου, Νταλάρα, Πασχαλίδη

«Στη χώρα των αθώων» ονο­μά­ζε­ται το ποίημα του Μάνου Ελευ­θε­ρίου, αφιε­ρω­μένο σε ένα παιδί που δεν πρόλαβε ποτέ να μεγα­λώ­σει, το Βαγγέλη Για­κου­μάκη. Τους στίχους ερμη­νεύ­ουν οι Μίλτος Πασχα­λί­δης και Γιώργος Ντα­λά­ρας.

Ο θάνατος του Βαγγέλη Για­κου­μάκη, σπου­δα­στή της Γαλα­κτο­κο­μι­κής Σχολής Ιωαν­νί­νων, το 2015 έφερε στο προ­σκή­νιο ένα σχετικά άγνωστο έως τότε για την Ελλάδα ζήτημα, αυτό του «bullying».

«Στους ουρα­νούς θ’ ανα­γνω­ρί­σουνε ποιος ήσουν.

Φώτιζες νύχτες των ανθρώ­πων που θα ζήσουν

κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό».

Οι στίχοι μελο­ποι­ή­θη­καν πρό­σφατα από το Μίλτο Πασχα­λίδη που μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα ερμη­νεύ­ουν το ποίημα και συγκι­νούν το κοινό.

Όταν ο Μάνος Ελευ­θε­ρίου είχε πει για το τραγικό γεγονός του θανάτου του Βαγγέλη Για­κου­μάκη:

«Ένας όμορφος άνθρω­πος είναι πάντοτε δακτυ­λο­δει­κτού­με­νος από εκεί­νους που θαυ­μά­ζουν και από εκεί­νους που μπορούν και μισούν».

«Είτε αυτο­κτό­νησε το παιδί, είτε τον δολο­φό­νη­σαν, και τα δύο είναι φοβερά. Ουσια­στικά, τον δολο­φό­νη­σαν οι συμ­φοι­τη­τές του που τον κορόι­δευαν. Το πρό­βλημα είναι ότι κανείς δεν αντέχει να είναι ο άλλος, ο διπλα­νός του, κάτι άλλο. Αυτό δεν μπορεί να μην το είχαν πάρει είδηση οι καθη­γη­τές της σχολής», συμπλή­ρωσε.

Στη χώρα των αθώων» (Μάνος Ελευθερίου- Μίλτος Πασχα­λί­δης)

Πώς είναι ο έρωτας γραμ­μέ­νος στο πετσί μας.

Με γράμ­ματα άραγε ή μαύρους αριθ­μούς;

Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας

Και οι εχθροί είναι εραστές με εκβια­σμούς.

Των δράκων γάλα πίνουν μόνο και φαρμάκι.

Κρίμα. Δεν γνώ­ρι­σες τον Κώστα Καρυω­τάκη.

Στους ουρα­νούς θ’ ανα­γνω­ρί­σουνε ποιος ήσουν.

Ξέρουν αυτοί. Το φωτο­στέ­φανο χρυσό.

Φώτιζες νύχτες των ανθρώ­πων που θα ζήσουν

κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.

Όχι τσε­κούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα.

Μ’ ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα.

Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισ­σες, κοντά τους

να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό

κυνη­γη­μέ­νος απ΄ το σώμα σου στους βάλτους

βρήκες ποιος δαί­μο­νας ξορ­κί­ζει το κακό.

Δεν παρα­στά­θη­καν Από­στο­λοι εκ περάτων

Κι ας πήραν όψη τα μυστή­ρια των πραγ­μά­των.

Τι συζη­τού­σες στον Αγρό του Κερα­μέως (1)

στους κήπους του αίματος σαν μια στα­λαγ­μα­τιά.

Για στρα­τη­λά­της δεν σου πήγαινε γεν­ναίος

μήτε τσιράκι στων τρα­μπού­κων τη στρατιά.

Ω επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις.

Τα μαχαι­ρώ­νεις και λυσσάς κι όλο σπα­ρά­ζεις.

Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερ­δί­σει;

Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά;

Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγρα­φί­σει

την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά.

Σ’ άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες.

Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες.

Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων.

Δεν σε γνω­ρί­σαμε να πιούμε έναν καφέ,

δυο τρεις κου­βέ­ντες για τους άθλους των ηρώων

γι’ αυτούς που ζούνε συντρο­φιά μ’ έναν χαφιέ.

Λυσσούν να σ’ εύρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι.

Κι η ομερτά (2) στις καφε­τέ­ριες καντήλι.

Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιο­γρα­φία

αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής.

Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικο­γρα­φία.

Θυμίζει σύλληψη κι εκτέ­λεση εποχής.

Είμαστε άρρω­στοι βαριά από νοσταλ­γία.

Μας περι­μέ­νουν τα τσι­γκέ­λια στα σφαγεία.