Σταγόνα στο Αιγαίο

Από όλες τις κρι­τι­κές των ημερών για τον πλωτό φράχτη διαλέγω αυτή της φιλο­κυ­βερ­νη­τι­κής “Καθη­με­ρι­νής”, στο κύριο άρθρο της;  “…θα ήταν σαν να πίστευε κάποιος πως μια τέντα που θα σκε­πά­σει ολό­κληρη τη χώρα, θα μπο­ρούσε να μας προ­στα­τεύ­σει από την κλι­μα­τική αλλαγή» Ευγε­νικό «κάρφωμα», πικρή αλήθεια για το 2,7 χιλιο­μέ­τρων «φράγμα» που δεν είναι παρά μια σταγόνα στο Αιγαίο. Ο κάθε σώφρων πολίτης μπορεί να αντι­λη­φθεί ότι θα ήταν αδύνατο να απο­κλει­στούν  νησιά, όλο το Αιγαίο. Θα απαι­τού­νταν απί­στευτα ποσά για ένα «φράγμα» που θα μπο­ρούσε κάποιος με μεγάλη ευκολία, να παρα­βιά­σει ή να παρα­κάμ­ψει. Όλα τα άλλα είναι ιστο­ρίες επι­κοι­νω­νια­κές. Όταν το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα αντι­με­τω­πί­ζε­ται με όρους επι­κοι­νω­νίας, τα φράγ­ματα για τσι­πού­ρες, μοιά­ζουν μια πολύ καλή ιδέα. Το μετα­να­στευ­τικό όμως δεν είναι θέμα επι­κοι­νω­νιακό, είναι θέμα ουσίας. Είναι ένα πρό­βλημα διεθνές και σύνθετο. Ένα πρό­βλημα της Ευρώπης που θέλουμε να ανή­κουμε και η οποία βγήκε μας ζητήσει και τα ρέστα. Η κομι­σιόν εν προ­κει­μένω. Και ίσως ακου­γό­ταν λογικό εάν δεν ξέραμε πως είναι εκείνη που δεν κούνησε το  δαχτυ­λάκι της να πέσουν οι φράχτες που έχουν υψωθεί σε όλη  την Ευρώπη, Η  Κομι­σιόν που δεν κατόρ­θωσε  να επι­βά­λει την ανα­λο­γική  κατα­νομή προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στην Ευρώπη, η Κομι­σιόν που βολεύ­ε­ται με το Δου­βλίνο, μας εγκαλεί για των 2,7 χιλιο­μέ­τρων φράχτη. Και όσον αφορά  ευρωπαϊκά-γερμανικά  ΜΜΕ που βγήκαν στα κάγκελα  μιλώ­ντας για «Μεσαί­ωνα» και «φρίκη» ας τους απα­ντη­θεί, να κάνουν πρώτα κριτική στις κυβερ­νή­σεις τους. Θα μετα­φέρω από όλα αυτά τα δημο­σιεύ­ματα… οργής όσα αληθινά γράφει τ «…Το 2012 η ΕΕ είχε τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Αλλά η συμπε­ρι­φορά της απέ­να­ντι στους ανθρώ­πους στην Ελλάδα- τόσο τους πρό­σφυ­γες, όσο και τους κατοί­κους της χώρας, που είναι εξαι­ρε­τικά φιλόξενοι- δεν δικαιώ­νει αυτή την τιμή. Είναι υπέ­ρο­χοι οι άνθρω­ποι εκεί. Αλλά τους αφή­νουμε μόνους με το μετα­να­στευ­τικό θέμα και το ίδιο συμ­βαί­νει με τους Ιταλούς…. Αυτό που κάνει η Ελλάδα το θεωρώ ένα είδος αυτο­ά­μυ­νας, γιατί δεν την βοηθά κανείς. Οι προ­σφυ­γι­κοί καταυ­λι­σμοί στα ελλη­νικά νησιά έχουν προ­δια­γρα­φές για 10.000 ανθρώ­πους και σήμερα βρί­σκο­νται εκεί 40.000. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Ούτε μερικές χιλιά­δες παιδιά δεν μπορεί να βγάλει από εκεί μέσα η ΕΕ. Πρό­κει­ται για ομο­λο­γία πτώ­χευ­σης».