Μήνυμα Παυλόπουλου για το νέο έτος: Οι καιροί επιτάσσουν να οικοδομήσουμε μια ρεαλιστική Εθνική Στρατηγική

Δια­βά­στε ανα­λυ­τι­κά το μή­νυ­μα του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας:

Ελ­λη­νί­δες, Έλ­λη­νες,

Με αι­σθή­μα­τα τιμής και σε­βα­σμού σας απευ­θύ­νω μή­νυ­μα, λίγο πριν ανα­τεί­λει το Νέο Έτος 2020. Μέσα σε αυτό το πλαί­σιο, σας πα­ρα­κα­λώ να δε­χθεί­τε τις ει­λι­κρι­νείς και θερ­μές ευχές μου για υγεία, δύ­να­μη και δη­μιουρ­γία, ατο­μι­κή και συλ­λο­γι­κή. Στο ίδιο πλαί­σιο επι­τρέ­ψα­τέ μου να σας εκ­θέ­σω, ως έχω στοι­χειώ­δες χρέος, θε­σμι­κό και πο­λι­τι­κό, τις ακό­λου­θες σκέ­ψεις, οι οποί­ες αφο­ρούν την απο­στο­λή μας ως Λαού και ως Έθνους, με βάση την Ιστο­ρι­κή μας Κλη­ρο­νο­μιά, τον Πο­λι­τι­σμό μας και τον επέ­κει­να ρόλο που μας ανα­λο­γεί και μας αρ­μό­ζει, στο Ευ­ρω­παϊ­κό και στο Διε­θνές γί­γνε­σθαι.

I. Είμαι πε­πει­σμέ­νος ότι η απο­στο­λή μας αυτή, αντα­πο­κρι­νό­με­νη πρω­τί­στως στα κε­λεύ­σμα­τα των κρί­σι­μων και τα­ραγ­μέ­νων και­ρών μας, μπο­ρεί να συ­νο­ψι­σθεί στο ότι η συ­γκυ­ρία επι­τάσ­σει να οι­κο­δο­μή­σου­με μια ρε­α­λι­στι­κή Εθνι­κή Στρα­τη­γι­κή και να την υπη­ρε­τή­σου­με με σθέ­νος, συ­νέ­πεια και αρ­ρα­γή Ενό­τη­τα. Μια τέ­τοια Εθνι­κή Στρα­τη­γι­κή προ­ϋ­πο­θέ­τει ότι ανα­τρέ­χου­με στο πα­ρελ­θόν για να εμπνε­ό­μα­στε και να δι­δα­σκό­μα­στε και ότι ατε­νί­ζου­με το μέλ­λον, χα­ρά­ζο­ντας τον δρόμο του αύριο με ευ­ρύ­τη­τα πνεύ­μα­τος, με την απαι­τού­με­νη απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και με τρόπο που μας επι­τρέ­πει να προσ­δο­κού­με οι Γε­νιές που έρ­χο­νται να είναι υπε­ρή­φα­νες για εμάς.

Α. Το πα­ρελ­θόν μας δι­δά­σκει πως η απα­ρά­μιλ­λη Εθνι­κή μας Κλη­ρο­νο­μιά επι­βάλ­λει να πο­ρευ­θού­με με γνώ­μο­να το ότι δεν αρκεί να μας θε­ω­ρούν μόνον απο­γό­νους Με­γά­λων Προ­γό­νων. Επι­πλέ­ον, οφεί­λου­με ν’ αφή­σου­με το δικό μας δη­μιουρ­γι­κό απο­τύ­πω­μα στην πο­ρεία της Ιστο­ρί­ας της Πα­τρί­δας μας. Προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση η βαθιά οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση των χρό­νων που πέ­ρα­σαν -και της οποί­ας τα τραύ­μα­τα δεν έχουν πλή­ρως επου­λω­θεί- μας δι­δά­σκει πολλά:

1. Πριν απ’ όλα μας δι­δά­σκει ποια είναι τα λάθη εκεί­να, σε οι­κο­νο­μι­κό και όχι μόνον επί­πε­δο, τα οποία δεν πρέ­πει να επα­να­λά­βου­με στο μέλ­λον.

2. Και, ύστε­ρα, μας θυ­μί­ζει ποιο ήταν το βα­σι­κό μας όπλο, με το οποίο απο­φύ­γα­με την κα­τα­στρο­φι­κή ρήξη του κοι­νω­νι­κού μας ιστού. Ήταν η, έμ­φυ­τη σ’ εμάς, τους Έλ­λη­νες, Αλ­λη­λεγ­γύη, η οποία πρέ­πει να μας κα­θο­δη­γεί και στο μέλ­λον, χα­λυ­βδώ­νο­ντας την από­φα­σή μας να υπη­ρε­τή­σου­με τα με­γά­λα και τα ση­μα­ντι­κά υπό όρους αρ­ρα­γούς Ενό­τη­τας.

Β. Όμως, η Εθνι­κή μας Στρα­τη­γι­κή μας δεί­χνει το μέλ­λον υπό όρους που απαι­τούν να έχου­με πλήρη συ­ναί­σθη­ση, δίχως έπαρ­ση και αλα­ζο­νεία, του ρόλου, τον οποίο μπο­ρού­με και πρέ­πει να δια­δρα­μα­τί­σου­με στο πεδίο της Διε­θνούς Κοι­νό­τη­τας εν γένει, κυ­ρί­ως όμως στο πεδίο της Με­γά­λης Ευ­ρω­παϊ­κής μας Οι­κο­γέ­νειας.

1. Η Ελ­λά­δα ήταν, είναι και θα πα­ρα­μεί­νει ανα­πό­σπα­στο μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και υπο­δειγ­μα­τι­κή Σύμ­μα­χος στο πλαί­σιο του ΝΑΤΟ. Διευ­κρι­νί­ζου­με όμως, προς κάθε κα­τεύ­θυν­ση, ότι ακο­λου­θού­με πά­ντο­τε την πο­ρεία μιας πο­λυ­διά­στα­της Εξω­τε­ρι­κής Πο­λι­τι­κής, ικα­νής να δια­σφα­λί­σει την απο­τε­λε­σμα­τι­κή υπε­ρά­σπι­ση των Εθνι­κών μας Θε­μά­των και των Εθνι­κών μας Δι­καί­ων.

2. Η Ελ­λά­δα, ως πλή­ρες Μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης εδώ και πάνω από 40 χρό­νια, συμ­βάλ­λει, με όλες της τις δυ­νά­μεις, στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ολο­κλή­ρω­ση. Κατά τούτο προ­σβλέ­πει σε μια ομο­σπον­δια­κού τύπου Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, η οποία ενερ­γο­ποιεί όλους τους πυ­λώ­νες των πο­λι­τι­κών της, με κύριο μοχλό την αρχή της Αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Μια Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, της οποί­ας η απο­στο­λή βαί­νει πέραν των Κρα­τών-Μελών και των Λαών της και απο­κτά πλα­νη­τι­κές δια­στά­σεις, ιδίως σε ό,τι αφορά την υπε­ρά­σπι­ση των αρχών και αξιών του Αν­θρω­πι­σμού, της Ει­ρή­νης, της Δη­μο­κρα­τί­ας, των Θε­με­λιω­δών Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που, της Δι­καιο­σύ­νης και, πρω­τί­στως, της Κοι­νω­νι­κής Δι­καιο­σύ­νης. Υπ’ αυτό το πρί­σμα, η Ελ­λά­δα είναι ανα­φαν­δόν υπέρ της δη­μιουρ­γί­ας ενός στα­θε­ρού νο­τιο­α­να­το­λι­κού πυ­λώ­να της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, ο οποί­ος αφή­νει πίσω του τα Βαλ­κά­νια των πο­λέ­μων, των δι­χα­σμών και των αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων. Τούτο ση­μαί­νει ότι η Ελ­λά­δα είναι έτοι­μη να στη­ρί­ξει τα γει­το­νι­κά μας Κράτη στην Ευ­ρω­παϊ­κή τους προ­ο­πτι­κή υπό τους εξής, αυ­το­νό­η­τους, όρους:

α) Πρώ­τον, την εκ μέ­ρους τους πλήρη προ­σαρ­μο­γή σε όλες τις απαι­τή­σεις του Ευ­ρω­παϊ­κού Κε­κτη­μέ­νου.

β) Και, δεύ­τε­ρον, την προη­γού­με­νη επί­λυ­ση των κάθε εί­δους δια­φο­ρών τους με άλλα Κράτη.

II. Η Ελ­λά­δα έχει απο­δεί­ξει ότι είναι τόσο συ­νε­πής ως προς την τή­ρη­ση των Ευ­ρω­παϊ­κών της υπο­χρε­ώ­σε­ων, ώστε ακόμη και τα Εθνι­κά της Θέ­μα­τα, κατ’ εξο­χήν δε εκεί­να που αφο­ρούν τις σχέ­σεις της με την Τουρ­κία, τα υπε­ρα­σπί­ζε­ται απο­κλει­στι­κώς και μόνο στην βάση του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου, συ­να­κό­λου­θα δε στην βάση του Διε­θνούς Δι­καί­ου. Και για να γίνω σα­φέ­στε­ρος:

Α. Η Ελ­λά­δα ευ­νο­εί και την Ευ­ρω­παϊ­κή προ­ο­πτι­κή της Τουρ­κί­ας, βε­βαί­ως υπό τον απα­ρά­βα­το όρο του εκ μέ­ρους της πλή­ρους σε­βα­σμού του Διε­θνούς και του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου. Δυ­στυ­χώς, η ίδια η Τουρ­κία υπο­νο­μεύ­ει επι­κίν­δυ­να κάθε πτυχή της Ευ­ρω­παϊ­κής της προ­ο­πτι­κής, πα­ρα­βιά­ζο­ντας, ευ­θέ­ως και απρο­κα­λύ­πτως, το Διε­θνές και το Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο. Απτά δείγ­μα­τα γρα­φής αυτής της συ­μπε­ρι­φο­ράς της είναι:

1. Πρώ­τον, η συ­νε­χι­ζό­με­νη αυ­θαί­ρε­τη επέμ­βα­σή της στην Συρία.

2. Δεύ­τε­ρον, η στάση της ένα­ντι των Προ­σφύ­γων και των Με­τα­να­στών, η οποία, εκτός από το Διε­θνές Δί­καιο και τις αρχές του Αν­θρω­πι­σμού και των Θε­με­λιω­δών Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που, πα­ρα­βιά­ζει και την σχε­τι­κή Συμ­φω­νία της με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση.

3. Και, τρί­τον, και κατ’ εξο­χήν, η στάση της ως προς τον σε­βα­σμό των κατά το Διε­θνές και το Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο Δι­καιω­μά­των της Ελ­λά­δας, ιδίως σε ό,τι αφορά τα Σύ­νο­ρά μας, την Επι­κρά­τειά μας και την Απο­κλει­στι­κή Οι­κο­νο­μι­κή Ζώνη μας, που είναι, αυ­το­θρό­ως, και Σύ­νο­ρα, Επι­κρά­τεια και Απο­κλει­στι­κή Οι­κο­νο­μι­κή Ζώνη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.Άκρως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα της εν προ­κει­μέ­νω τουρ­κι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας είναι το λε­γό­με­νο «Μνη­μό­νιο Κα­τα­νό­η­σης» με­τα­ξύ Τουρ­κί­ας και Λι­βύ­ης, το οποίο, κατά διε­θνή μά­λι­στα ομο­λο­γία, είναι διά­τρη­το και θε­σμι­κώς ανυ­πό­στα­το. Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, η Ελ­λά­δα δια­μη­νύ­ει, αδια­λεί­πτως, προς την Τουρ­κία ότι η αυ­θαι­ρε­σία της δεν θα πε­ρά­σει και ότι, με συ­μπα­ρα­στά­τες την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και την Διε­θνή Κοι­νό­τη­τα, θα υπε­ρα­σπι­σθού­με, στο ακέ­ραιο, τα Κυ­ριαρ­χι­κά μας Δι­καιώ­μα­τα ως προς τα Σύ­νο­ρα, την Υφα­λο­κρη­πί­δα και την Απο­κλει­στι­κή Οι­κο­νο­μι­κή Ζώνη της Ελ­λά­δας και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Οι διε­θνείς συμ­μα­χί­ες που έχει συ­μπή­ξει η Χώρα μας στην πε­ριο­χή μας, και οι οποί­ες ήδη απο­δί­δουν καρ­πούς, βε­βαιώ­νουν του λόγου το ασφα­λές.

Β. Το αυτό μή­νυ­μα εκ­πέ­μπει η Ελ­λά­δα προς την Τουρ­κία και σε ό,τι αφορά το Κυ­πρια­κό, με την αυ­το­νό­η­τη διευ­κρί­νι­ση ότι τούτο είναι Διε­θνές και Ευ­ρω­παϊ­κό ζή­τη­μα: Εί­μα­στε υπέρ της τα­χεί­ας επί­λυ­σης του Κυ­πρια­κού, με πλήρη σε­βα­σμό του Διε­θνούς και του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου. Τούτο ση­μαί­νει ότι η λύση του Κυ­πρια­κού είναι νοητή μόνον υπό όρους ομο­σπον­δί­ας -και όχι συ­νο­μο­σπον­δί­ας- με πλήρη σε­βα­σμό της κυ­ριαρ­χί­ας της, που απο­κλεί­ει, με­τα­ξύ άλλων, στρα­τεύ­μα­τα κα­το­χής και ανα­χρο­νι­στι­κές εγ­γυ­ή­σεις τρί­των.

Ελ­λη­νί­δες, Έλ­λη­νες,

Το μέλ­λον μας καλεί να φα­νού­με αντά­ξιοι των πε­ρι­στά­σε­ων. Τα Εθνι­κά μας όπλα, ήτοι το ακα­τά­βλη­το σθέ­νος μας και η αρ­ρα­γής Ενό­τη­τά μας, μας το επι­τρέ­πουν. Από εμάς εξαρ­τά­ται το 2020 ν’ απο­τε­λέ­σει ορό­ση­μο στην ευό­δω­ση της Εθνι­κής μας Στρα­τη­γι­κής. Και είμαι βέ­βαιος ότι θ’ αντα­πο­κρι­θού­με σ’ αυτή την με­γά­λη και ελ­πι­δο­φό­ρα πρό­κλη­ση.

Καλή Χρο­νιά, Χρό­νια πολλά, καλά και ευ­τυ­χι­σμέ­να.