H Eλένη, εξομολογείται: “Eχασα την ψυχή μου και την αξιοπρέπειά μου στον τζόγο…”

Ας ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη, από το πότε και πώς ξεκι­νή­σατε να παίζετε.

Την περίοδο που όλοι ασχο­λού­νταν με το Χρη­μα­τι­στή­ριο απο­φά­σισα κι εγώ να επεν­δύσω μερικά χρήματα, όλοι το ίδιο έκαναν τότε. Είχαμε γίνει όλοι κατά κάποιον τρόπο μικροί χρη­μα­τι­στές. 500.000 δρχ τότε επέν­δυσα, ασχο­λιό­μουν όλη μέρα με τις μετοχές, αλλά δεν έβγαλα κέρδος από αυτά. Μια πάνω, μια κάτω. Παρόλα αυτά, δεν απο­θαρ­ρύν­θηκα. Μέχρι που η φούσκα έσκασε, αλλά και πάλι δεν πτο­ή­θηκα. Τότε υπήρχαν λεφτά στη Ρόδο, ούτε κανείς μπο­ρούσε να προ­βλέ­ψει την οικο­νο­μική κρίση που ερχόταν. Δόξα τω Θεώ η επι­χεί­ρησή μου τότε πήγαινε πολύ καλά, είχα οικο­νο­μική αυτο­νο­μία και έτσι ο σύζυγός μου δεν είχε αντι­λη­φθεί σε τι λαβύ­ρινθο έμπαινα, ή μάλλον μας έβαζα.

Και μετά το Χρη­μα­τι­στή­ριο, πώς προ­έ­κυψε ο εθισμός;

Ούτε το πότε ούτε το πώς μπορώ να προσ­διο­ρίσω. Όμως τότε ξεκί­νησα να πηγαίνω στο Καζίνο, όχι μόνο στη Ρόδο. Λόγω της φύσης της εργα­σίας μου ταξί­δευα τακτικά στην Αθήνα, οπότε πήγαινα συχνά εκεί, στο Καζίνο της Πάρ­νη­θας ή του Λου­τρα­κίου όπου δεν είχε πολλούς γνω­στούς. Η Ρόδος είναι μικρός τόπος, δεν ήθελα να δώσω δικαιώ­ματα ούτε να αντι­λη­φθεί ο σύζυγός μου τι ακριβώς συμ­βαί­νει. Όχι, ότι δεν έβρισκα γνω­στούς στα Καζίνο της Αθήνας αλλά μοίραζα τις επι­σκέ­ψεις μου μια στο ένα Καζίνο μια στο άλλο, κι έτσι δεν φαι­νό­ταν τακτι­κές οι επι­σκέ­ψεις μου. Επειδή μεσο­λα­βού­σαν μεγάλα δια­στή­ματα πολλές φορές από τα ταξίδια μου στην Αθήνα, στο ενδιά­μεσο επι­σκε­πτό­μουν πρα­κτο­ρεία ΠΡΟΠΟ. Είχα γίνει εμμο­νική, έπαιζα ΚΙΝΟ, αργό­τερα ΣΤΟΙΧΗΜΑ και επειδή δεν ήθελα να αντι­λη­φθούν την εμμονή μου, άλλαζα συνέ­χεια πρα­κτο­ρεία. Εφτασα να πηγαίνω και σε πρα­κτο­ρεία εκτός της πόλης. Απου­σί­αζα όλο και περισ­σό­τε­ρες ώρες από την επι­χεί­ρηση, προ­φα­σι­ζό­μουν διά­φο­ρες δικαιο­λο­γίες και βέβαια κάποια στιγμή δεν μου έφταναν τα χρήματα που έπαιρνα από το ταμείο. Μετά άρχισα να βάζω χέρι στους λογα­ρια­σμούς κατα­θέ­σεων.

Ο σύζυγος δεν είχε αντι­λη­φθεί κάτι όλο αυτό το διά­στημα;

Οσο χρη­σι­μο­ποιούσα τα δικά μου χρήματα όχι.

Μπορεί κάποιος να ξοδέψει τόσα πολλά χρήματα σε ένα πρα­κτο­ρείο ΠΡΟ.ΠΟ;

Βεβαιό­τατα. Δεν έχετε ιδέα τι σημαί­νει να είναι κάποιος εθι­σμέ­νος στον τζόγο. Αν νομί­ζετε ότι μόνο στα Καζίνο ή στις παρά­νο­μες λέσχες χάνο­νται περιου­σίες, κάνετε λάθος. Βέβαια, στα τελευ­ταία χρόνια πλέον έχει ανα­πτυ­χθεί ο ηλε­κτρο­νι­κός τζόγος οπότε από την ασφά­λεια της ανω­νυ­μίας του κινητού σου τηλε­φώ­νου ή του υπο­λο­γι­στή σου, μπορείς πολύ πιο εύκολα να ικα­νο­ποι­ή­σεις την μανία σου, τον εθισμό σου για τον τζόγο.

Πότε άρχισε ο σύζυγός σας να αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι κάτι συμ­βαί­νει;

Όταν αντι­λή­φθηκε ότι έλειπαν χρήματα από τους λογα­ρια­σμούς μας. Την ίδια μέρα ανα­κά­λυψε ότι τα κοσμή­ματά μου και ο βαφτι­στι­κός σταυρός του παιδιού δεν υπήρχαν στο χρη­μα­το­κι­βώ­τιο, όπως και τα μετρητά που είχαμε στο σπίτι.

Τα που­λή­σατε;

Ναι, εκτός από τη βέρα που φοράω. Κι αυτό επειδή δεν ήθελα να κατα­λά­βει κάτι ο συζύγός μου, αλλιώς θα την είχα «σκο­τώ­σει» κι αυτήν. Για να εξα­σφα­λίσω χρήματα να παίξω. Ντρέ­πο­μαι που το λέω αλλά το έκανα κι αυτό. Εχω χρεώσει τις κάρτες μου μέχρι εκεί που δεν πάει, ακόμα και την κάρτα της μητέρας μου.

Και όταν λοιπόν ανα­κα­λύ­πτει τον εθισμό σας, τι ακο­λου­θεί;

Χαμός. Παρα­δέ­χθηκα τα πάντα, δεν υπήρχε λόγος να μην το κάνω. Πλέον είχε κάνει φτερά κι ένα πολύ σημα­ντικό ποσό από τις κατα­θέ­σεις μας και χρω­στούσα παντού. Η επι­χεί­ρηση δεν πήγαινε και τόσο καλά, είχαμε σημα­ντι­κές απώ­λειες λόγω και της οικο­νο­μι­κής κρίσης αλλά και της καθί­ζη­σης που παρα­τη­ρεί­ται στα τελευ­ταία χρόνια στις εισπρά­ξεις από τον του­ρι­σμό και χρειά­στηκε μετρητά. Όταν είδε τι είχε απο­μεί­νει στους λογα­ρια­σμούς, δεν μπο­ρούσα άλλο να κρυφτώ. Και τότε του είπα, πού χρωστάω, πόσα χρωστάω… Ντρο­πια­στική στιγμή για μένα αλλά και λυτρω­τική ταυ­τό­χρονα, δεν μπορώ να σας το εξηγήσω.

Πέρα από τα δικά σας, είχατε δανει­στεί χρήματα και από αλλού;

Βεβαίως, από συγ­γε­νείς, από φίλους. Κάθε φορά χρη­σι­μο­ποιούσα και δια­φο­ρε­τικό ψέμα. Και επειδή πριν μπλέξω με τον τζόγο ήμουν συνε­πέ­στατη με τις υπο­χρε­ώ­σεις μου, σε όσους ζήτησα προ­θυ­μο­ποι­ή­θη­καν να με δανεί­σουν. Και μία και δύο και τρεις φορές… Ο τζο­γα­δό­ρος πάντα βρίσκει χρήματα, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον. Πούλησα ό,τι μπο­ρούσα πουλήσω χωρίς να γίνει αντι­λη­πτό από τον σύζυγο. Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγα­λύ­τερη κατά­ντια για μια μάνα από το να πουλάει τον βαφτι­στικό σταυρό του παιδιού της ή να κλέβει χρήματα από την ηλι­κιω­μένη μητέρα της.

Από τοκο­γλύ­φους έχετε δανει­στεί χρήματα;

Δεν θα ήθελα να απα­ντήσω σε αυτή την ερώτηση.

Πόσα χρήματα ξοδεύ­ατε τον μήνα;

Πολλά. Τετρα­ψή­φιο αριθμό.

Η σχέση σας με τον σύζυγό σας και το παιδί σας πώς είναι σήμερα;

Το παιδί τότε ήταν μικρό, σήμερα είναι στην εφηβεία. Γνω­ρί­ζει κάποια πράγ­ματα αλλά όχι όλα. Ο σύζυγός μου, όταν απο­κα­λύ­φθηκε η πραγ­μα­τι­κό­τητα, χρειά­στηκε χρόνο για να το απο­δε­χθεί. Χρειά­στηκε να περάσει χρόνο μόνος του, χρειά­στηκε να βρει τη δύναμη όχι μόνο να με συγ­χω­ρή­σει αλλά και για να με στη­ρί­ξει για να βρούμε τον τρόπο να λάβω βοήθεια και εννο­εί­ται να ξεχρε­ώσω όλους αυτούς τους ανθρώ­πους.

Πού βρήκατε βοήθεια;

Σε ένα κέντρο στην Αθήνα, τότε δεν υπήρχε ακόμα το ΚΕΘΕΑ στη Ρόδο. Ηρθε και ο σύζυγός μου μαζί, αυτός ήταν ο όρος για να επι­στρέ­ψει στο σπίτι κι έτσι δέχθηκα. Και τον ευχα­ρι­στώ γι αυτό. Όταν διάβασα την συνέ­ντευξή σας με τον κ. Απο­στόλη Πετρίδη, απευ­θύν­θηκα σε εσάς διότι υπάρχει σοβαρό πρό­βλημα με τον τζόγο στη Ρόδο και εγώ μιλάω σήμερα για να πω ότι υπάρχει και λύση αν κάποιος θέλει πραγ­μα­τικά να ξεφύγει. Όμως πρώτα πρέπει να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι είναι άρρω­στος και μετά να ανα­ζη­τή­σει θερα­πεία.

Εσείς πότε κατα­λά­βατε ότι ήσασταν «άρρωστη» με τον τζόγο όπως λέτε;

Για πολύ καιρό νόμιζα ότι το έλεγχα.. Μέχρι που πούλησα τον σταυρό του παιδιού μου χωρίς δεύτερη σκέψη. Ηξερα ότι ήταν λάθος, όμως ούτε αυτό με στα­μά­τησε.

Την επι­χεί­ρηση τη δια­τη­ρείτε ακόμα στη Ρόδο;

Εχουμε αλλάξει είδος αλλά ναι, λει­τουρ­γούμε μια υγιή επι­χεί­ρηση. Θα μπο­ρούσα να τα είχα τινάξει όλα στον αέρα, αν συνέ­χιζα κι αν ο σύζυγός μου δεν ανα­κά­λυ­πτε ότι έλειπαν χρήματα και κοσμή­ματα.

Τι ήταν αυτό που σας πρό­σφερε τότε ο τζόγος;

Διέξοδο. Μια άλλη πραγ­μα­τι­κό­τητα. Είχα πιεστεί πολύ με τις υπο­χρε­ώ­σεις της οικο­γέ­νειας, του παιδιού, της εργα­σίας… Την ευθύνη της επι­χεί­ρη­σης είχαμε από κοινού εγώ και ο σύζυγός μου, περ­νού­σαμε ατε­λεί­ω­τες ώρες εκεί, πιέ­στηκα. Κάθε μέρα ήταν ίδια με την προη­γού­μενη, έψαχνα κάτι να μου απορ­ρο­φή­σει το ενδια­φέ­ρον, να με ταρα­κου­νή­σει. Και όσο κι αν ντρέ­πο­μαι να το ομο­λο­γήσω αυτό ήταν ο τζόγος. Δεν ήμουν ο εαυτός μου, ήμουν μια άλλη. Με είχε κυριεύ­σει η εμμονή μου και είχα παρα­με­λή­σει και τις ανάγκες του παιδιού και του συζύγου. Ξυπνούσα, κι αυτό που με ενδιέ­φερε ήταν να έχω χρήματα για να παίξω, είτε στο πρα­κτο­ρείο, είτε ηλε­κτρο­νικά. Αρκεί να είχα χρήματα. Πολλές φορές τζόγαρα ηλε­κτρο­νικά και πήγαινα να παίξω ΚΙΝΟ και ΣΤΟΙΧΗΜΑ. Πολλές φορές συν­δύ­αζα και τα δύο, έπαιζα στο ΠΡΟΠΟ και ταυ­τό­χρονα τζόγαρα και ηλε­κτρο­νικά από το κινητό μου. Τι να σας πω, αρρώ­στια, μαρ­τύ­ριο. Κάθε φορά να λέω ήταν η τελευ­ταία και πάντα υπήρχε επόμενη. Κι εκεί που ανα­ζη­τούσα διέξοδο, ήρθα αντι­μέ­τωπη με μια άλλη πραγ­μα­τι­κό­τητα, πιο σκληρή. Επρεπε να δια­χει­ρι­στώ την ανάγκη μου για να παίξω, το μόνο εύκολο αφού τώρα γίνεται και μέσα από το κινητό τηλέ­φωνο, έπρεπε να μπορώ να κρύβω τον εθισμό μου, να δια­σφα­λίζω χρήματα και να είμαι σωστή σύζυγος και μητέρα. Κατα­λα­βαί­νετε ότι αυτό δεν γίνεται. Κι ας πίστευα ότι το έλεγχα. Δεν το έλεγχα, με έλεγχε. Εχασα εκτός από την αξιο­πρέ­πειά μου και την ψυχή μου στον τζόγο… Πολλές φορές λέω, ευτυχώς που αντι­λή­φθηκε ο σύζυγός μου τι συμ­βαί­νει και βρήκε τρόπο να με λυτρώ­σει από το μαρ­τύ­ριο που ζουσα.

Εχετε μπει στον πει­ρα­σμό να παίξετε ξανά;

Ναι, πολλές φορές δεν θα πω ψέματα. Υπο­τρο­πί­ασα μια φορά αλλά μόνο μία φορά και επα­νήλθα πολύ γρήγορα. Με τη βοήθεια των ειδικών έχω ανα­πτύ­ξει μηχα­νι­σμούς άμυνας που ενερ­γο­ποιώ κάθε φορά όταν νιώθω αυτή την επι­θυ­μία. Όμως, έχω τη στήριξη της οικο­γέ­νειάς μου, κι αυτό είναι που με βοηθάει στην πραγ­μα­τι­κό­τητα. Όταν απο­κα­λύ­φθηκε το πρό­βλημα, πέρα από τον σύζυγό μου, οι δικοί μου άνθρω­ποι, οι συγ­γε­νείς μου, η μητέρα μου, τα αδέλφια μου με στή­ρι­ξαν. Φοβό­μουν ότι θα με επι­κρί­νουν, όμως τελικά, με βοή­θη­σαν να ανέβω αυτό το μεγάλο βουνό που λέγεται απε­ξάρ­τηση από τον τζόγο… Και πιστέψτε με είναι μεγάλο βουνό, όμως όταν ανέβηκα στην κορυφή, όταν απε­λευ­θε­ρώ­θηκα είδα ότι άξιζε η προ­σπά­θεια, όχι μόνο για μένα αλλά και για τους ανθρώ­πους γύρω μου. Οσοι δεν άντεξαν να είναι δίπλα μου σε αυτή τη μεγάλη δοκι­μα­σία, τους απο­μά­κρυνα και από τη ζωή μου.

Κλεί­νο­ντας την συνέ­ντευξη, τι θα θέλατε να πείτε στους ανθρώ­πους που είναι εξαρ­τη­μέ­νοι από τον τζόγο ή στους συγ­γε­νείς τους;

Ο τζόγος είναι αμεί­λι­κτη μορφή εθισμού. Νομί­ζεις ότι έχεις τον έλεγχο, αλλά ουσια­στικά τον έλεγχο τον έχει αυτός. Υπάρχει τρόπος να βγεις από αυτή την μαύρη τρύπα, αλλά πρώτα πρέπει να παρα­δε­χθείς ότι έχεις πρό­βλημα. Το επόμενο βήμα είναι να θες να λύσεις αυτό το πρό­βλημα και να ζητή­σεις βοήθεια από ειδι­κούς και στήριξη από ανθρώ­πους που σε αγαπούν πραγ­μα­τικά, για να αντέ­ξουν στα δύσκολα.

Θα κλεί­σουμε με αυτό το μήνυμα, σας ευχα­ρι­στώ πολύ.

Κι εγώ σας ευχα­ρι­στώ που με ακού­σατε και ευχα­ρι­στώ την εφη­με­ρίδα σας για την φιλο­ξε­νία. Σκοπός μου ήταν να βοηθήσω ανθρώ­πους που είναι απε­γνω­σμέ­νοι εξαι­τίας του εθισμού, να κατα­λά­βουν ότι ο τζόγος οδηγεί μόνο στην ολο­κλη­ρω­τική κατα­στροφή, κι αν θέλουν να επι­στρέ­ψουν, υπάρχει πράγ­ματι τρόπος. Είδαν πολλά τα μάτια μου στη Ρόδο, είδα περιου­σίες να χάνο­νται, να αλλά­ζουν χέρια μέσα σε ένα βράδυ. Πριν φτάσουν εκεί, ας δοκι­μά­σουν άλλο δρόμο, ίσως αντί στο γκρεμό όπου οδη­γού­νται, να βγουν στο ξέφωτο. Εστω κι ένας να πάρει αυτή την απόφαση μετά από αυτή τη συνέ­ντευξη, άξιζε τον κόπο. Καλές γιορτές σε όλο τον κόσμο εύχομαι, με αγάπη, κατα­νό­ηση, αλλη­λεγ­γύη, εσω­τε­ρική ισορ­ρο­πία και υγεία.