Νομοθετικές ρυθμίσεις για να μπουν νέοι άνθρωποι στα Πανεπιστήμια ζήτησε από τον Υπουργό Παιδείας ο Δημ. Κρεμαστινός

Στην ερώτηση του καθη­γητή Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού σχετικά με την ανάγκη για νομο­θε­τι­κές μετα­βο­λές προ­κει­μέ­νου να λει­τουρ­γή­σουν εύρυθμα και να εξυ­γιαν­θούν τα Ανώτατα Εκπαι­δευ­τικά Ιδρύ­ματα, απά­ντησε χθες 19.2.14 στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής, ο Υπουρ­γός Παι­δείας και Θρη­σκευ­μά­των, κ. Κων­στα­ντί­νος Αρβα­νι­τό­που­λος.

Ο Υπουρ­γός συμ­φώ­νησε στις μετα­βο­λές που πρέπει να γίνουν στον νόμο για τα ΑΕΙ για να στα­μα­τή­σει κάθε συναλ­λαγή που μπορεί να υπάρξει, όπως συμ­φώ­νησε και στην ανάγκη να δημιουρ­γη­θούν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις να εισέλ­θουν νέα στελέχη στα ΑΕΙ.

Ο διά­λο­γος μεταξύ του κ. Κρε­μα­στι­νού και του Υπουρ­γού κ. Αρβα­νι­τό­που­λου είχε ως εξής:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, ευχα­ρι­στώ πολύ.

Το θέμα της ερώ­τη­σής μου προς τον Υπουργό Παι­δείας είναι η εύρυθμη λει­τουρ­γία των πανε­πι­στη­μίων. Ο λόγος που ψηφί­στηκε ο νόμος για τα ανώτατα ιδρύ­ματα ήταν ουσια­στικά για να στα­μα­τή­σει η συναλ­λαγή μεταξύ των φοι­τη­τών και των καθη­γη­τών αλλά και η ενδο­γε­νής συναλ­λαγή μεταξύ των καθη­γη­τών κατω­τέ­ρων και ανω­τέ­ρων βαθ­μί­δων. Μιλώ για τα πανε­πι­στή­μια και τα ανώτατα ιδρύ­ματα γενικώς.

Όσον αφορά το πρώτο μέρος, θα έλεγα ότι επε­τεύ­χθη. Δηλαδή, οι φοι­τη­τές δεν μετέ­χουν στη συναλ­λαγή. Όμως, το δεύτερο μέρος δεν επε­τεύ­χθη, διότι η μετα­βολή του νόμου προ­κει­μέ­νου να λει­τουρ­γή­σουν τα πανε­πι­στή­μια, τον κατέ­στησε υβρι­δικό νόμο. Πήρε, δηλαδή, δια­τά­ξεις που ίσχυαν στον προη­γού­μενο νόμο και τις επα­νέ­φερε κατά τρόπο που και πάλι δημιουρ­γεί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις συναλ­λα­γής. Δηλαδή, η εκλογή των ανω­τέ­ρων βαθ­μί­δων σε διοι­κη­τι­κές θέσεις από τους κατω­τέ­ρους οδηγεί σε συναλ­λαγή υπό την έννοια ότι οι κατώ­τε­ροι που είναι ψηφο­φό­ροι το πρώτο που ζητούν να δια­σφα­λί­σουν είναι τη δική τους θέση και την εξέλιξή τους.

Επο­μέ­νως, νέοι άνθρω­ποι δεν μπορούν να μπουν στα πανε­πι­στή­μια ή, αν θέλετε, μπαί­νουν με δυσκο­λία, διότι εάν αυτό το σύστημα – που το έχουμε ζήσει – συνε­χι­στεί, τότε όλοι οι αξιό­λο­γοι άνθρω­ποι που βρί­σκο­νται στο εξω­τε­ρικό, αλλά και στο εσω­τε­ρικό και θέλουν να μπουν στα πανε­πι­στή­μια, πρα­κτικά, δεν θα μπορούν. Επα­να­λαμ­βάνω, γιατί η εκλογή των διοι­κη­τι­κών θέσεων των καθη­γη­τών από τις κατώ­τε­ρες βαθ­μί­δες είναι ένα στοι­χείο το οποίο δημιουρ­γεί τις συν­θή­κες της συναλ­λα­γής.

Η δική μου πρόταση – την έδωσα και στον Τύπο με άρθρο μου – είναι ότι, πρώτον, θα πρέπει ο καθη­γη­τής που παίρνει διοι­κη­τική θέση να έχει μία θητεία χωρίς δικαί­ωμα επα­νε­κλο­γής στην ίδια θέση ή σε οποια­δή­ποτε άλλη θέση.

Δεύ­τε­ρον –και σπου­δαιό­τερο – θα πρέπει η μη επα­νε­κλογή να συνο­δεύ­ε­ται και με ένα έργο προη­γου­μέ­νως, διότι μέχρι τώρα βλέ­πουμε ότι υπάρ­χουν συν­δι­κα­λι­στές καθη­γη­τές που περι­φέ­ρο­νται σε διοι­κη­τι­κές θέσεις, ξεχνώ­ντας ότι πρω­ταρ­χικά είναι καθη­γη­τές. Η εκλογή του καθη­γη­τού στο πανε­πι­στή­μιο είναι να παράγει νέα γνώση, ερευ­νη­τικό έργο που θα το προ­σθέ­σει στην ήδη υπάρ­χουσα γνώση διεθνώς. Ενώ διοι­κη­τι­κός θα μπο­ρούσε να είναι οποιοσ­δή­ποτε.

Μου έδωσε δε το ερέ­θι­σμα να υποβάλω την ερώτηση κάτι που εγράφη σε μεγάλη κυρια­κά­τικη εφη­με­ρίδα, ότι δηλαδή ο Υπουρ­γός Παι­δείας έκανε ερώτημα προς το Νομικό Συμ­βού­λιο του Κράτους προ­κει­μέ­νου να του ερμη­νεύ­σει ορι­σμέ­νες δια­τά­ξεις του νόμου. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, κατά τη γνώμη μου, πρέπει και το Υπουρ­γείο και η Βουλή να εκφρά­σουν τη γνώμη τους για τον ίδιο τον νόμο και να θίξουν τα μεγάλα θέματα, τα οποία υπονοώ στην ερώτησή μου.

Θα σας έλεγα και ένα παρά­δειγμα. Ο νόμος λέει ότι οι πρυ­τά­νεις που μπορούν να έρθουν από το εξω­τε­ρικό, είναι καθη­γη­τές και πέραν της ηλικίας – ή το αφήνει κενό – των εξήντα επτά ετών ή των εξήντα πέντε σε κάποιες άλλες χώρες, όταν τελειώ­σουν τη θητεία τους εκεί.

Όμως, εγώ σας λέω ως συνά­δελ­φος πανε­πι­στη­μια­κός – και το ξέρετε – ότι ένας καθη­γη­τής στο εξω­τε­ρικό που κάνει μία θητεία επί πολλά χρόνια και δεν έχει πάρει μία θέση Chairman, σημαί­νει ότι υστερεί στο διοι­κη­τικό έργο. Αυτός, λοιπόν, από το εξω­τε­ρικό, που εκλέ­γε­ται ως πρύ­τα­νης εδώ, και που θεω­ρη­τικά δεν έχει διοι­κή­σει ποτέ του τίποτα, τι διοι­κη­τικό έργο θα προ­σφέ­ρει – και μάλιστα σε μία ηλικία που δεν είναι βιο­λο­γικά η πιο παρα­γω­γική;

Εννοώ, λοιπόν, ότι αυτό είναι μειο­νέ­κτημα του νόμου. Δεν τον κάνατε εσείς τον νόμο. Εξ αρχής έτσι ήταν. Όταν μιλά για καθη­γη­τές που έρχο­νται από το εξω­τε­ρικό, του­λά­χι­στον να πει να είναι έχουν θητεύ­σει ως Chairmen, ως Πρυ­τά­νεις, να έχουν απο­δεί­ξει τέλος πάντων ότι έχουν διοι­κή­σει εκεί κάτι, γιατί απλώς ο καθη­γη­τής είναι ερευ­νη­τής – και δάσκα­λος ασφαλώς αλλά κυρίως ερευ­νη­τής – όμως ο ερευ­νη­τής δεν μπορεί να είναι πρύ­τα­νης, χωρίς να έχει διοι­κή­σει ποτέ του μία μονάδα.

Αυτά είναι τα βασικά ερω­τή­ματα, για τα οποία θα χαρώ, κύριε Υπουργέ, να απα­ντη­θούν εδώ, αλλά και να τα συζη­τή­σουμε, αν θέλετε και σε άλλους χώρους.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ (Υπουρ­γός Παι­δείας και Θρη­σκευ­μά­των): Ευχα­ρι­στώ, κύριε Πρόεδρε.

Ευχα­ρι­στώ, κύριε συνά­δελφε, γιατί με την ερώτησή σας μου δίνετε τη δυνα­τό­τητα να απα­ντήσω σε ορι­σμέ­νες θέσεις οι οποίες έχουν δια­τυ­πω­θεί κατά καιρούς, όσον αφορά την εφαρ­μογή ή τη μη εφαρ­μογή του νόμου και έτσι να απο­σα­φη­νί­σουμε ορι­σμέ­νες παρα­νο­ή­σεις, ηθε­λη­μέ­νες ή μη, που έχουν επι­κρα­τή­σει το τελευ­ταίο διά­στημα.

Για να θυμίσω τα πράγ­ματα, το 2011 αυτή η Βουλή με συντρι­πτική πλειο­ψη­φία ψήφισε αυτό το νόμο, το ν. 4009, για τη συνο­λική διοι­κη­τική ανα­διάρ­θρωση των πανε­πι­στη­μίων, των Ανώ­τα­των Εκπαι­δευ­τι­κών Ιδρυ­μά­των.

Αυτός ο νόμος, όπως γνω­ρί­ζετε, παρέ­μενε ανε­φάρ­μο­στος κατά το μεγα­λύ­τερό του μέρος για λόγους που όλοι γνω­ρί­ζουμε.

Αυτή η Κυβέρ­νηση το πρώτο νομο­θέ­τημα που κατέ­θεσε ήταν ένα νομο­θέ­τημα όχι μετα­βο­λής του νόμου, όχι αλλαγής του νόμου, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται κάποιοι, αλλά εφαρ­μο­γής του νόμου, γιατί ο ν. 4076 ουσια­στικά εισή­γαγε την ηλε­κτρο­νική ψηφο­φο­ρία με την οποία κατέστη εφικτό και δυνατό να ψηφι­στούν, να εκλε­γούν συμ­βού­λια ιδρυ­μά­των σε όλη την ανώτατη εκπαί­δευση.

Κάποιοι λένε: «Μα, παρα­τεί­νατε τη θητεία των πρυ­τά­νεων». Κοι­τάξτε το ψεύδος. Ποιος παρέ­τεινε τη θητεία; Κανείς. Εμείς αφήσαμε εκλεγ­μένα διοι­κη­τικά όργανα να έχουν το δικαί­ωμα εξά­ντλη­σης της θητείας τους. Δεν παρα­τεί­ναμε καμιά θητεία. Αντί να καθαι­ρέ­σουμε εκλεγ­μένα όργανα, τους αφήσαμε να τελειώ­σουν τη θητεία τους εκεί όπου δεν την είχαν εξα­ντλή­σει, αυτοί οι οποίοι δεν την είχαν εξα­ντλή­σει. Αυτό το κάναμε διότι αυτή είναι η πεμ­πτου­σία της δημο­κρα­τίας. Όμως, τους υπο­χρε­ώ­σαμε το υπό­λοιπο της θητείας τους να το εξα­ντλή­σουν μέσα στα πλαίσια του νέου νόμου. Δεν αλλά­ξαμε τίποτα άλλο, ούτε αλλά­ξαμε ούτε αφαι­ρέ­σαμε αρμο­διό­τη­τες από τα συμ­βού­λια των ιδρυ­μά­των, όπως κάποιοι ισχυ­ρί­ζο­νται.

Αυτό που ήθελα επίσης να πω είναι ότι η μεταρ­ρύθ­μιση στην ανώτατη εκπαί­δευση δεν ολο­κλη­ρώ­νε­ται με αυτό και ούτε ολο­κλη­ρώ­θηκε με αυτό. Προ­χω­ρή­σαμε στην αξιο­λό­γηση όλων των ιδρυ­μά­των.

Είμαι σε θέση σήμερα να σας πω ότι η Αρχή Δια­σφά­λι­σης της Ποιό­τη­τας στην Ανώτατη Εκπαί­δευση (ΑΔΙΠ) ολο­κλή­ρωσε την εσω­τε­ρική και εξω­τε­ρική αξιο­λό­γηση όλων των ιδρυ­μά­των, που είναι κάτι πολύ σημα­ντικό.

Παρεν­θε­τικά να πω, δίνο­ντας το μήνυμα και στους συνα­δέλ­φους της δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης, ότι η αξιο­λό­γηση δεν γίνεται ούτε για να τιμω­ρή­σουμε ούτε για να απο­λύ­σουμε. Γίνεται για να απο­σα­φη­νί­σουμε, να διε­ρευ­νή­σουμε ποια είναι τα προ­βλή­ματα, ώστε να μπο­ρέ­σουμε να τα διορ­θώ­σουμε για να ανα­βαθ­μί­σουμε το εκπαι­δευ­τικό μας σύστημα. Αυτό θα συμβεί και στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκπαί­δευση. Και κακώς κάποιοι συν­δι­κα­λι­στές εκφο­βί­ζουν τους εκπαι­δευ­τι­κούς μας με την απειλή ότι η αξιο­λό­γηση σημαί­νει απο­λύ­σεις. Η αξιο­λό­γηση είναι μία ανα­γκαία δια­δι­κα­σία για τη βελ­τί­ωση του εκπαι­δευ­τι­κού μας συστή­μα­τος.

Επίσης, με το σχέδιο «ΑΘΗΝΑ» προ­χω­ρή­σαμε στη συγ­χώ­νευση τμη­μά­των και ιδρυ­μά­των με όλες τις ατέ­λειες -αν θέλετε- ενός τέτοιου πρω­τό­γνω­ρου εγχει­ρή­μα­τος για να μπο­ρέ­σουμε να έχουμε ισχυ­ρό­τερα τμήματα, ισχυ­ρό­τερα ιδρύ­ματα.

Τώρα, κάθε νέος νόμος, όπως ένας νόμος πλαίσιο, στην εφαρ­μογή του προ­φα­νώς θα αντι­με­τω­πί­σει δυσχέ­ρειες και θα εμφα­νι­στούν τριβές, ιδιαί­τερα μετά την εισα­γωγή ενός νέου διοι­κη­τι­κού οργάνου, όπως αυτό των συμ­βου­λίων. Όμως, σήμερα παρα­τη­ρούμε ότι στην επι­κρά­τεια, στην πλειο­ψη­φία των ιδρυ­μά­των, η σχέση συμβουλίων-πρυτανικών αρχών είναι αρμο­νι­κές. Σε δύο, τρία ιδρύ­ματα υπάρ­χουν ορι­σμέ­νες τριβές και προ­βλή­ματα τα οποία θα λύσουμε. Μάλιστα, έχω πάρει την πρω­το­βου­λία να κάνουμε μία κοινή συνε­δρί­αση, η Σύνοδος των Πρυ­τά­νεων με τη Σύνοδο των Προ­έ­δρων των Συμ­βου­λίων, ούτως ώστε να μπο­ρέ­σουμε να συζη­τή­σουμε και να αμβλύ­νουμε τις όποιες δυσχέ­ρειες ή τα όποια προ­βλή­ματα έχουν αναφυεί στη δια­δι­κα­σία.

Από εκεί και πέρα, όταν υπάρ­χουν ασά­φειες, γιατί κάθε νόμος μπορεί να εμπε­ριέ­χει μία ασάφεια -θα μας το επι­βε­βαιώ­σουν εδώ οι έγκρι­τοι νομικοί, ο Υπουρ­γός Δικαιοσύνης- δεν πρό­κει­ται να αυθαι­ρε­τή­σουμε. Θα ρωτή­σουμε τον αρμόδιο φορέα, τον αρμόδιο θεσμό, δηλαδή το Νομικό Συμ­βού­λιο του Κράτους, να μας ερμη­νεύ­σει το γράμμα και το πνεύμα του νόμου και να δούμε αν μπορούν να γίνουν διορ­θω­τι­κές κινή­σεις.

Μία τέτοια κίνηση είναι αυτή που ανα­φέ­ρατε. Δηλαδή ενώ ο νομο­θέ­της προ­βλέ­πει ότι για την αναρ­ρί­χηση ή για την ανάληψη ενός διοι­κη­τι­κού αξιώ­μα­τος, όπως αυτό του πρυ­τά­νεως ή του κοσμή­τορα, πρέπει να υπάρχει μια τετρα­ε­τία πριν τη συντα­ξιο­δό­τηση -όσο δηλαδή είναι το χρονικό διά­στημα της άσκησης αυτού του αξιώματος- κάτι αντί­στοιχο προ­βλέ­πε­ται για αυτούς που έρχο­νται με ανοιχτή πρό­σκληση από το εξω­τε­ρικό για να κατα­λά­βουν μια θέση πρυ­τά­νεως.

Αυτό πρέπει να το δούμε. Μπορεί να μας πει το Νομικό Συμ­βού­λιο του Κράτους εάν πρέπει να έχουμε δια­φο­ρε­τική μετα­χεί­ριση ανάλογα με το νομικό πλαίσιο που διέπει την κάθε χώρα ή αν πρέπει να ακο­λου­θούμε μια ενιαία -αν θέλετε- μετα­χεί­ριση και για τους δύο.

Όμως, αυτά είναι, αν θέλετε, ασά­φειες οι οποίες λύνο­νται μέσα από τη γνω­μο­δό­τηση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ: Εγώ, κύριε Πρόεδρε, έθεσα τα θέματα όπως ακριβώς τα πιστεύω. Τα ίδια θέματα είχα θέσει και στην κ. Δια­μα­ντο­πού­λου, λέγο­ντάς της ότι έτσι όπως είναι ο νόμος – και παρά το γεγονός ότι τον ψήφισε σχεδόν όλη η Βουλή – δεν θα λει­τουρ­γή­σει. Βεβαίως εγώ ψήφισα και την τρο­πο­λο­γία που έφερε ο σημε­ρι­νός Υπουρ­γός κ. Αρβα­νι­τό­που­λος, γιατί πίστευα ότι έτσι θα λει­τουρ­γή­σει. Έλεγα τότε αυτά που λέω και σήμερα. Ότι θα πρέπει δηλαδή να απαλ­λά­ξουμε τα πανε­πι­στή­μια από τη συναλ­λαγή η οποία δυστυ­χώς υπάρχει ακόμα, προ­κει­μέ­νου να μπορούν να έρθουν νέοι άνθρω­ποι στα πανε­πι­στή­μια. Και μιλώ καθαρά ιδε­ο­λο­γικά και χωρίς οποια­δή­ποτε σκο­πι­μό­τητα. Διότι στα πανε­πι­στή­μια έχουμε υπη­ρε­τή­σει τόσα χρόνια και, εν πάση περι­πτώ­σει, έχουμε και μία υπο­χρέ­ωση προς τους νέους ανθρώ­πους που έρχο­νται μετά από μας.

Πρέπει να ανοίξει ο δρόμος, κύριε Υπουργέ, για να μπουν νέοι άνθρω­ποι στα πανε­πι­στή­μια με όλους τους τρόπους. Όμως, το σπου­δαιό­τερο απ’ όλα είναι ότι να μην είναι οι νέοι καθη­γη­τές επιρ­ρε­πείς μόνο στο να κατα­λά­βουν διοι­κη­τι­κές θέσεις. Θα πρέπει να απο­κτή­σουν την πείρα και στο τέλος να την προ­σφέ­ρουν, διότι εδώ είχαμε φαι­νό­μενα κατά τα οποία ο πρύ­τα­νης γινόταν αντι­πρύ­τα­νης, προ­κει­μέ­νου να υπάρχει στη διοι­κη­τική θέση. Πρό­κει­ται για πράγ­ματα τα οποία ξέρετε και δεν χρειά­ζε­ται να τα ανα­πτύξω τώρα εγώ.

Άρα, λοιπόν, θα χαρώ πάρα πολύ – και το λέω ειλι­κρινά – να γίνουν ορι­σμέ­νες νομο­θε­τι­κές διευ­κρι­νί­σεις προς αυτή την κατεύ­θυνση. Συνο­ψί­ζο­ντας, εκείνο που προ­τείνω δηλαδή είναι να διευ­κρι­νι­στεί νομο­θε­τικά η δυνα­τό­τητα των ανθρώ­πων που ενδια­φέ­ρο­νται από το εξω­τε­ρικό ή των πιο αξιό­λο­γων από εδώ που είναι ικανοί, να κριθούν και αξιο­κρα­τικά να μπουν στα πανε­πι­στή­μια.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε συνά­δελφε, εγώ θα συμ­φω­νήσω μαζί σας ότι ένα από τα βασι­κό­τερα προ­βλή­ματα τα οποία έπρεπε να αντι­με­τω­πί­σουμε ήταν αυτή η αίσθηση της συναλ­λα­γής, της αδια­φά­νειας και το κλίμα δια­φθο­ράς το οποίο επι­κρα­τούσε. Νομίζω ότι αυτό επι­τεύ­χθηκε σε ένα μεγάλο βαθμό, υπό την έννοια ότι οι κομ­μα­τι­κές παρα­τά­ξεις, οι φοι­τη­τι­κές παρα­τά­ξεις δεν εμπλέ­κο­νται πλέον στην εκλογή διοι­κη­τι­κών οργάνων. Όμως, αυτό δεν σημαί­νει και δεν πρέπει να σημάνει ότι δεν υπάρχει ένα υγιές φοι­τη­τικό κίνημα, ένα πολι­τι­κο­ποι­η­μένο φοι­τη­τικό κίνημα, δεδο­μέ­νου ότι η πολι­τική είναι συν­δε­δε­μένη με τη ζωή και δεν μπο­ρούμε να την ξερι­ζώ­σουμε από τα πανε­πι­στή­μια.

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να πω και κάτι άλλο. Τη μεγα­λύ­τερη ευθύνη γι’ αυτήν τη συναλ­λαγή δεν την είχαν τα παιδιά, δεν την είχαν οι φοι­τη­τές, αλλά εμείς, οι καθη­γη­τές, αυτοί οι οποίοι εύκολα και προ­κει­μέ­νου να αναρ­ρι­χη­θούν σε ένα αξίωμα, άρχιζαν ουσια­στικά να υπό­σχο­νται πράγ­ματα, να συναλ­λάσ­σο­νται και να δια­φθεί­ρουν τους νέους.

Εδώ, λοιπόν, πρέπει να βρούμε μια μέση οδό, ούτως ώστε το φοι­τη­τικό κίνημα να παρα­μεί­νει πολι­τι­κο­ποι­η­μένο, αλλά και αφιε­ρω­μένο, αφο­σιω­μένο στην πραγ­μα­τική πολι­τική –με το «π» κεφαλαίο- και όχι στη συναλ­λαγή και στο αλι­σβε­ρίσι που οδηγεί στην ανάληψη διοι­κη­τι­κών θέσεων με υπο­σχέ­σεις γι’ αυτούς στο μέλλον. Αυτό είναι το ένα κρα­τού­μενο.

Το δεύτερο αφορά το ξερί­ζωμα της συναλ­λα­γής ανάμεσα στους καθη­γη­τές, κάτι που απο­τε­λεί και τη χει­ρό­τερη συναλ­λαγή. Αυτό, λοιπόν, είναι κάτι που πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ: Πράγ­ματι, αυτή είναι η χει­ρό­τερη συναλ­λαγή.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ: Στο σημείο αυτό, λοιπόν, θα ήθελα να πω ότι δεν αρκεί μόνο ο νόμος. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αλλά­ξουμε νοο­τρο­πία, γιατί είναι θέμα κουλ­τού­ρας και νοο­τρο­πίας. Ο οποιοσ­δή­ποτε νόμος -όσο τέλειος και να είναι- δεν πρό­κει­ται ουσια­στικά να έχει κανένα απο­τέ­λε­σμα, αν δεν αλλάξει νοο­τρο­πία και κουλ­τούρα αυτή η γενιά που βρί­σκε­ται στα πανε­πι­στή­μια.

Εν κατα­κλείδι, θα έλεγα το εξής. Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι να δούμε ότι ο νόμος-πλαίσιο που αφορά τη διοι­κη­τική ανα­διάρ­θρωση λει­τουρ­γεί πια και εμπε­ριέ­χει ο ίδιος το στοι­χείο της αυτο­α­ξιο­λό­γη­σης. Μάλιστα, σε ένα-δύο χρόνια, όπως λέει ο ίδιος ο νόμος έχοντας μέσα την πρόνοια, θα γίνει αξιο­λό­γηση του νόμου.

Από εκεί κι έπειτα, μια σειρά από πράγ­ματα τα οποία προείπα μας οδηγούν στη βελ­τί­ωση των Ιδρυ­μά­των μας, δηλαδή να δούμε πλέον τις μελέτες και τις εκθέ­σεις αξιο­λό­γη­σης που έγιναν από την ΑΔΙΠ, να δούμε κάθε τμήμα που πάσχει, τι μπο­ρούμε να βελ­τιώ­σουμε σε κάθε τμήμα, σε κάθε ίδρυμα, να προ­χω­ρή­σουμε σε αυτές τις ανα­γκαίες βελ­τιώ­σεις και βεβαίως να δούμε πώς ολοένα και περισ­σό­τερο μπο­ρούμε να έχουμε αυτές τις ρυθ­μί­σεις, ούτως ώστε τα Ανώτατα Εκπαι­δευ­τικά Ιδρύ­ματά μας να διέ­πο­νται από τις βασικές αρχές: αρι­στεία, εξω­στρέ­φεια, αντα­γω­νι­στι­κό­τητα και με αυτό τον τρόπο να μπο­ρέ­σουμε να δια­σφα­λί­σουμε αυτό το δημόσιο αγαθό που λέγεται δωρεάν παιδεία, η οποία ναι μεν κοστί­ζει, αλλά του­λά­χι­στον αυτό το κόστος να μην πηγαί­νει στράφι.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώρ­γιος Καλαν­τζής): Πήρατε «άριστα» πάντως και οι δυο σας και για το χρόνο και το επίπεδο και για τη διευ­κρί­νιση σε τόσο σοβαρά θέματα.