Προσωρινή διαταγή για την προστασία από τους πιστωτές ιστορικής εταιρείας της Ρόδου

Με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, έγινε δεκτό το αίτημα ιστο­ρι­κής εται­ρείας της Ρόδου και των 4 μετόχων της για την παρά­ταση της προ­στα­σίας της από τους πιστω­τές επί 4μηνο προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρω­θεί η σύνθετη δια­δι­κα­σία υπα­γω­γής της στον εξω­δι­κα­στικό μηχα­νι­σμό ρύθ­μι­σης οφειλών.

Πιο συγκε­κρι­μένα το δικα­στή­ριο με την απόφασή του, παρα­τεί­νει προ­σω­ρινά μέχρι την συζή­τηση της αίτησης της εται­ρείας, στην δικά­σιμο της 10ης Φεβρουα­ρίου 2020 και υπό τον όρο συζή­τη­σης αυτής, την ανα­στολή μέτρων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης για ικα­νο­ποί­ηση απαι­τή­σεων, των οποίων ζητεί­ται η εξω­δι­κα­στική ρύθμιση.

Στην ανα­στολή περι­λαμ­βά­νε­ται και η προ­σω­ρινή λήψη οποιου­δή­ποτε ασφα­λι­στι­κού μέτρου. Κατά της χορή­γη­σης της προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής τάχθη­καν οι τρά­πε­ζες Πει­ραιώς, Eurobank και Εθνική και υπέρ το Ελλη­νικό Δημόσιο, ο ΕΦΚΑ, το Ταχυ­δρο­μικό Ταμιευ­τή­ριο και η υπό εκκα­θά­ριση Συνε­ται­ρι­στική Τράπεζα Δωδε­κα­νή­σου που εκπρο­σω­πούν το 51,5% των οφειλών της.

Η εται­ρεία με τoυς υπό­λοι­πους συνο­φει­λέ­τες και εγγυ­η­τές, ζήτησαν τον Αύγου­στο του 2019 την υπαγωγή της στις δια­τά­ξεις του Ν. 4469/2017, η πλη­ρό­τητα της οποίας βεβαιώ­θηκε από τον συντο­νι­στή της υπό­θε­σης Δια­πι­στευ­μένο Δια­με­σο­λα­βητή.

Στις 23 Νοεμ­βρίου 2019, ήτοι 90 μέρες μετά την πρό­σκληση των πιστω­τών, λήγει η προ­θε­σμία αυτο­δί­καιης ανα­στο­λής των κατα­διω­κτι­κών μέτρων, παρά ο γεγονός ότι η δια­δι­κα­σία ρύθ­μι­σης οφειλών δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί.

Η εται­ρεία ιστο­ρική και εμβλη­μα­τική για την τοπική οικο­νο­μία των Δωδε­κα­νή­σων ιδρύ­θηκε στη Ρόδο πριν από 100 ακριβώς χρόνια το έτος 1920, εν μέσω της σκληρής Ιτα­λι­κής κατοχή των Δωδε­κα­νή­σων με αρχικό σκοπό την παρα­γωγή οινο­πνεύ­μα­τος, προ­ϊ­ό­ντος, το οποίο αργό­τερα, τη εξήγαγε με επι­τυ­χία, εκτός της Ρόδου, σε ιδιό­κτητο εργο­στά­σιο, ευρι­σκό­μενο στην πόλη της Ρόδου.

Αντε­πε­ξήλθε με επι­τυ­χία, τα χρόνια της Ιτα­λι­κής, (1920 – 1943) Γερ­μα­νι­κής (1943-1945) και Αγγλι­κής (1957-1947) κατοχής της Ρόδου και των Δωδε­κα­νή­σων γενι­κό­τερα, συνέ­βαλε τα μέγιστα την ανά­πτυξη της τοπικής Οικο­νο­μίας, φτά­νο­ντας κάποιες περιό­δους να απα­σχο­λεί περισ­σό­τερα από πενήντα άτομα και να προ­σφέ­ρει εισό­δημα και εργασία, σε του­λά­χι­στον πεντα­κό­σιους αγρότες απα­σχο­λού­με­νους στην αμπε­λουρ­γία, στους οποίους μάλιστα προ­σέ­φερε και τεχνο­γνω­σία παρα­χω­ρώ­ντας, νέες βελ­τιω­μέ­νες ποι­κι­λίες αμπέλου, που υπό την επί­βλεψη έμπει­ρων γεω­πό­νων, ανέ­πτυ­ξαν στο μικρο­κλίμα της κάθε παρα­γω­γι­κής ζώνης της Ρόδου και ιδία των ευρι­σκο­μέ­νων σε υψό­με­τρο, στις πλαγίες του όρους Ατα­βύ­ρου καλύ­τε­ρης ποιό­τη­τας στα­φύ­λια, με απο­τέ­λε­σμα την εν τέλει παρα­γωγή καλύ­τε­ρης ποιό­τη­τας οίνου.

Στα μέσα της δεκα­ε­τίας του 1970 η εται­ρεία δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε και επε­κτά­θηκε με επι­τυ­χία στον κλάδο παρα­γω­γής οίνων και σαμπά­νιας, για πολλά χρόνια δε δια­τη­ρούσε πρα­τή­ριο πωλή­σεως των προ­ϊ­ό­ντων της σε κεντρι­κό­τατο σημείο των Αθηνών.

Η εται­ρεία συνερ­γά­ζε­ται το τελευ­ταίο διά­στημα με 40 αμπε­λουρ­γούς και έχει μαζί τους συνερ­γα­σία πάνω από 30 χρόνια ώστε η επάρ­κεια σε πρώτη ύλη, άριστης ποιό­τη­τος, να είναι εξα­σφα­λι­σμένη.

Εχει ισχυρή παρου­σία στο νησί της Ρόδου και γενικά στην Δωδε­κά­νησο με μερίδιο αγοράς πάνω από 20%. Το πελα­το­λό­γιο της είναι απόλυτα υγιές αφού οι επι­σφα­λείς των τελευ­ταίων χρόνων είναι κάτω από 2%. Την τελευ­ταία τετρα­ε­τία έγινε ένας ορθο­λο­γι­σμός στις δρα­στη­ριό­τη­τες της εται­ρείας με απο­τέ­λε­σμα να αδρα­νο­ποι­η­θούν ζημιο­γό­νες δρα­στη­ριό­τη­τες όπως η παρα­γωγή ούζου και η εμπο­ρεία εμπο­ρευ­μά­των μειώ­νο­ντας όμως τον τζίρο κατά 2.000.000 ευρώ αλλά και τα γενικά έξοδα και την μισθο­δο­σία κατά 1.400.000 ευρώ.

Δεν αντι­με­τω­πί­ζει πρό­βλημα ρευ­στό­τη­τας που να την οδηγεί σε προ­βλη­μα­τική εκτέ­λεση του κύκλου εργα­σιών. Είναι σε θέση να αντα­πο­κρί­νε­ται έναντι των πελατών της (μέσω προ­κα­τα­βο­λών) και έναντι των προ­μη­θευ­τών, παρα­γω­γών στα­φυ­λιών, (μέσω της μακρο­χρό­νιας καλής συνερ­γα­σίας).

Εχει επι­βα­ρυν­θεί με μεγάλο δανει­σμό, ο οποίος δεν έχει παράγει κανένα έσοδο για την απο­πλη­ρωμή του πρω­τί­στως για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό του εργο­στα­σίου παρα­γω­γής οίνου της. Το παρα­πάνω γεγονός, σε συν­δυα­σμό με την μη απο­πλη­ρωμή των επι­τα­γών πελατών της εται­ρείας που είχαν εκχω­ρη­θεί έναντι κεφα­λαίου κίνησης στις τρά­πε­ζες – μεγάλο μέρος αυτών αφο­ρού­σαν πωλή­σεις προ­ϊ­ό­ντων σε γνωστή υπε­ρα­γορά, μεγάλο μέρος των οποίων δεν πλη­ρώ­θηκε ποτέ από κανένα, προ­κει­μέ­νου να δια­σω­θεί η εταιρία αυτή, μέσω της εξα­γο­ράς της από άλλη υπε­ρα­γορά καθώς και την καθί­ζηση της ζήτησης τα χρόνια της κρίσης είχε σαν απο­τέ­λε­σμα η εται­ρεία να επι­βα­ρυν­θεί με υπέρ­με­τρο δανει­σμό μη ικανό να εξυ­πη­ρε­τη­θεί και να οδη­γη­θεί σε αδυ­να­μία απο­πλη­ρω­μής των ληξι­προ­θέ­σμων υπο­χρε­ώ­σεων της απέ­να­ντι στους αντί­δι­κους πιστω­τές που συμ­με­τέ­χουν στην υπαγωγή του Ν. 4469/2017, εμφα­νί­ζο­ντας ωστόσο θετικές χρήσεις κατά την τελευ­ταία τριετία και έχοντας την επι­θυ­μία, κατόπιν εξυ­γί­αν­σης, να κατα­φέ­ρει να συνε­χί­σει την λει­τουρ­γία της και να απο­πλη­ρώ­σει τις ληξι­πρό­θε­σμες και μη υπο­χρε­ώ­σεις της, με ένα μακρο­πρό­θε­σμο πλάνο ρύθ­μι­σης.

Το σύνολο των προς ρύθμιση χρεών της κατά τον χρόνο υπο­βο­λής της αιτή­σεως, ανέρ­χε­ται στο ποσό των 8.254.747,36 €.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Γεώρ­γιος Μαυ­ρο­μά­της.