Απόδημοι: Κάθε ψήφος είναι χρήσιμη, λένε Έλληνες που ξενιτεύθηκαν

Με τη συζή­τηση για την ψήφο των απο­δή­μων να έχει ανοίξει για τα καλά και τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις μεταξύ των πολι­τι­κών αρχηγών να συνε­χί­ζο­νται σχετικά με τον τρόπο που θα διε­ξά­γε­ται η ψηφο­φο­ρία των Ελλήνων του εξω­τε­ρι­κού φαί­νε­ται ότι η υλο­ποί­ηση ενός αιτή­μα­τος που εκφρά­στηκε πριν από πολλά χρόνια είναι πιο κοντά από ποτέ. Μολο­νότι οι περισ­σό­τε­ρες πλευρές ομο­νο­ούν ότι πρέπει να διευ­κο­λυν­θούν οι Ελληνες του εξω­τε­ρι­κού, ο τρόπος με τον οποίο θα κληθούν να ψηφί­σουν «διχάζει» τον πολι­τικό κόσμο, ενώ υπάρ­χουν και ορι­σμέ­νες φωνές που υπο­στη­ρί­ζουν ότι θα πρέπει να υπάρ­χουν εξαι­ρέ­σεις.

H πληγή του braindrain

Τα τελευ­ταία χρόνια περίπου μισό εκα­τομ­μύ­ριο συμπα­τριώ­τες μας, οι περισ­σό­τε­ροι νέοι, εγκα­τέ­λει­ψαν την Ελλάδα ανα­ζη­τώ­ντας μια καλύ­τερη τύχη στο εξω­τε­ρικό. Σε αυτούς πρέπει να προ­στε­θούν και οι νέοι που σπου­δά­ζουν στο εξω­τε­ρικό χωρίς να έχουν απο­φα­σί­σει ακόμα αν θα επι­στρέ­ψουν στην Ελλάδα μόλις πάρουν το πτυχίο τους. Είναι αυτοί που στην πράξη έχουν «χάσει» ένα δικαί­ωμα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ανα­φαί­ρετο και αυτοί που ζητούν με μεγα­λύ­τερη ένταση να τους δοθεί η δυνα­τό­τητα να ψηφί­ζουν χωρίς να χρεια­στεί να ταξι­δέ­ψουν στην Ελλάδα. «Δεν κατα­λα­βαίνω γιατί γίνεται ακόμα η συζή­τηση. Θα έπρεπε να συζη­τούμε τον τρόπο με τον οποίο θα διευ­κο­λύ­νουμε τους Ελληνες του εξω­τε­ρι­κού και όχι αν θα πρέπει να το κάνουμε» τονίζει στο «Εθνος της Κυρια­κής» η Ελένη Μήλιου, η οποία εδώ και δύο χρόνια ζει με την οικο­γέ­νειά της στο Λονδίνο και εργά­ζε­ται στον κλάδο του μάρ­κε­τινγκ.

Οπως επι­ση­μαί­νει, οι εκλογές του περα­σμέ­νου Ιουλίου ήταν οι πρώτες στις οποίες δεν ψήφισε, αφού ήταν αδύνατο να έρθει στην Ελλάδα. «Προ­σπα­θούσα μέχρι την τελευ­ταία στιγμή. Εξέταζα όλες τις εναλ­λα­κτι­κές λύσεις. Να κατέβω για μισή μέρα; Να κατέβω για μία μερα; O,τι κι αν ήταν, θα έδινα μια περιου­σία για ένα δικαί­ωμα που έχω, αλλά δεν μου ανα­γνω­ρί­ζε­ται από τη στιγμή που ζω στο εξω­τε­ρικό. Είναι αυτο­νό­ητο ότι θα ψήφιζα αν είχα τη δυνα­τό­τητα να το κάνω στο Λονδίνο. Θα περί­μενα με τις ώρες στην ουρά έξω από την πρε­σβεία αν χρεια­ζό­ταν» λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Η Χρι­στίνα Τσι­ρι­γώτη εργά­ζε­ται στο Σάρεϊ της Αγγλίας. Μόλις πήρε το μετα­πτυ­χιακό δίπλωμα στην Ιολογία και ετοι­μά­ζε­ται να ξεκι­νή­σει το διδα­κτο­ρικό της. Οπως ανα­φέ­ρει, έχει ψηφίσει μόνο μία φορά, όταν ήταν 18 χρόνων, και θα ψήφιζε κάθε φορά αν δεν ήταν υπο­χρε­ω­μένη να γυρίσει στην Ελλάδα. «Το θέμα είναι κυρίως οικο­νο­μικό. Δεν μπορώ να έρχομαι στην Ελλάδα για να ψηφίσω, αλλά αν είχα τη δυνα­τό­τητα, θα ήθελα να το κάνω χωρίς να χρεια­στεί να ταξι­δέψω. Κάθε ψήφος είναι χρήσιμη και ίσως εμείς που ζούμε μακριά μπο­ρούμε να δούμε τα πράγ­ματα πιο καθαρά» λέει στο «Εθνος της Κυρια­κής». Το μεγάλο κόστος ανα­φέ­ρει ως εμπόδιο και ο Γιώργος Μπλά­τσιος, ο οποίος από το 2008 ζει μόνιμα στο Ινσμπρουκ της Αυστρίας και εργά­ζε­ται ως οφθαλ­μί­α­τρος.

Είναι υπέρ της ψήφου των Ελλήνων του εξω­τε­ρι­κού και για ακόμα έναν λόγο: «Ο Αυστρια­κός μπορεί να ψηφίσει αν βρί­σκε­ται στο εξω­τε­ρικό, ενώ εγώ δεν μπορώ. Επίσης δεν μπορώ να έχω διπλή υπη­κο­ό­τητα και στην Αυστρία ψηφίζω μόνο για τις δημο­τι­κές εκλογές και τις ευρω­ε­κλο­γές. Αν δεν υπάρξει η διευ­κό­λυνση, σε ποια χώρα θα μπορώ να ψηφίσω σε εθνικές εκλογές;» ανα­ρω­τιέ­ται.

Μακρινή ανά­μνηση

Για πολλούς συμπα­τριώ­τες μας η ζωή στην Ελλάδα απο­τε­λεί μια μακρινή ανά­μνηση. Είναι αυτοί που λείπουν εδώ και πάνω από δύο δεκα­ε­τίες και επι­στρέ­φουν συχνά ή πιο αραιά για να επι­σκε­φθούν τους δικούς τους ανθρώ­πους και να κάνουν δια­κο­πές. Στη θεωρία, αυτοί είναι οι Ελληνες που θα ήταν περισ­σό­τερο απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νοι από τα πολι­τικά πράγ­ματα και τη γενική κατά­σταση της χώρας. Και αυτοί, ωστόσο, επι­ση­μαί­νουν ότι από τη στιγμή που έχουν το εκλο­γικό δικαί­ωμα θα πρέπει να διευ­κο­λυν­θούν για να το εξα­σκή­σουν. Τονί­ζουν, μάλιστα, ότι είναι ιδιαί­τερα σημα­ντικό γι’ αυτούς όχι μόνο για συναι­σθη­μα­τι­κούς αλλά και για καθαρά πολι­τι­κούς λόγους.

«Θα ενη­με­ρώ­νο­μαι»

Η Ειρήνη Τσα­γκα­ράκη γεν­νή­θηκε στον Καναδά και γύρισε με την οικο­γέ­νειά της στην Ελλάδα όταν τελεί­ωνε το γυμνά­σιο. Eμεινε στην Ελλάδα για να τελειώ­σει στο σχολείο και τα πρώτα χρόνια των σπουδών της και στη συνέ­χεια επέ­στρεψε στον Καναδά, όπου ζει τα τελευ­ταία 35 χρόνια. Οπως λέει στο «Εθνος της Κυρια­κής», το δικαί­ωμα της ψήφου είναι ένας από τους βασι­κούς πυλώνες της δημο­κρα­τίας και όλοι οι πολίτες μιας χώρας θα πρέπει να μπορούν να ψηφί­σουν, ακόμα και αν δεν είναι μόνιμοι κάτοι­κοί της. «Για ό,τι με αφορά, έχω συγ­γε­νείς πρώτου βαθμού στην Ελλάδα, περιου­σία και πληρώνω φόρους. Επίσης επι­σκέ­πτο­μαι συχνά τη χώρα και όταν συντα­ξιο­δο­τηθώ σχε­διάζω να μένω για μεγα­λύ­τερα χρονικά δια­στή­ματα. Συνεπώς θεωρώ ότι έχω το δικαί­ωμα να μπορώ να ψηφίσω ακόμα και αν δεν είμαι μόνιμος κάτοι­κος» τονίζει και προ­σθέ­τει: «Αν μου δοθεί η δυνα­τό­τητα να ψηφίζω από τον Καναδά, θα προ­σπα­θήσω πολύ να ενη­με­ρωθώ για τα βασικά θέματα που αφορούν την Ελλάδα, ώστε να πάρω τη σωστή απόφαση».

«Θέλω να επι­στρέψω στην πατρίδα»

Ο δρ Ρέννος Φρα­γκού­δης, ο οποίος είναι ερευνητής-βιολόγος και ζει στο Εδιμ­βούργο, λέει ότι από το 1998, που έφυγε για να σπου­δά­σει, έχει κατα­φέ­ρει να ψηφίσει μόνο δύο φορές. Εκφρά­ζει την άποψη ότι καλύ­τερη ιδέα είναι η εφαρ­μογή της επι­στο­λι­κής ψήφου με την οποία θα διευ­κο­λυν­θούν όσοι Ελληνες δεν ζουν σε πόλη με πρε­σβεία ή προ­ξε­νείο, αλλά κάθε βήμα προς τη σωστή κατεύ­θυνση είναι καλο­δε­χού­μενο.

«Οποιοσ­δή­ποτε είναι Ελληνας υπήκοος και έχει γραφτεί στους εκλο­γι­κούς κατα­λό­γους θα πρέπει να διευ­κο­λύ­νε­ται να ψηφίσει. Ο τόπος κατοι­κίας δεν έχει καμία σημασία. Μπορώ να πάρω ένα αερο­πλάνο και να έρθω στην Ελλάδα την ημέρα των εκλογών, αλλά αυτό δεν είναι εύκολο για προ­φα­νείς λόγους» λέει. Για τον δρα Φρα­γκούδη η δυνα­τό­τητα να ψηφίσει είναι πολύ σημα­ντική, καθώς θεωρεί τον εαυτό του κομμάτι της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, παρά το γεγονός ότι λείπει 21 χρόνια. «Eφυγα για σπουδές και τελικά έχτισα εδώ τη ζωή μου, αλλά κάποια στιγμή θέλω να επι­στρέψω και να ζήσω στην Ελλάδα.

Εχω φίλους και οικο­γέ­νεια στην Ελλάδα για τους οποίους ενδια­φέ­ρο­μαι. Και θα ήθελα με την ψήφο μου να αλλάξω τα πράγ­ματα στον βαθμό που μου ανα­λο­γεί. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που έχουν φύγει πολύ μικροί για το εξω­τε­ρικό και δεν έχουν επαφή με την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα. Eρχονται μόνο για δια­κο­πές και φεύγουν με μια εξι­δα­νι­κευ­μένη εικόνα της καλο­και­ρι­νής Ελλάδας. Ανήκω όμως σε αυτούς που έχουν δια­τη­ρή­σει τους στενούς δεσμούς τους και γνωρίζω καλά τα προ­βλή­ματα» σημειώ­νει.

Μολο­νότι η πλειο­ψη­φία των συμπα­τριω­τών μας που ζουν στο εξω­τε­ρικό επι­θυ­μούν να βρεθεί η λύση που θα επι­τρέ­ψει να ασκή­σουν το εκλο­γικό τους δικαί­ωμα, υπάρ­χουν και εκείνοι που πιστεύ­ουν ότι δεν πρέπει αυτό να δοθεί εν λευκώ σε όλους ανε­ξαι­ρέ­τως.

Η κυρία Τσα­γκα­ράκη τονίζει ότι η ψήφος των Ελλήνων του εξω­τε­ρι­κού θα πρέπει να συνο­δεύ­ε­ται από δύο βασι­κούς όρους: «Ο ψηφο­φό­ρος θα πρέπει τεκ­μη­ριω­μένα να έχει ακόμα στενούς δεσμούς με τη χώρα και να μπορεί να απο­δεί­ξει ότι επη­ρε­ά­ζε­ται από την πολι­τική της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης» λέει. Από την πλευρά του, ο Στέ­φα­νος Ανα­στα­σιά­δης, ο οποίος ζει τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια στο Λονδίνο, λέει ότι έχει απο­φα­σί­σει να μείνει μόνιμα στο Ηνωμένο Βασί­λειο. «Η ειλι­κρι­νής προ­σέγ­γιση θα ήταν, σε ό,τι με αφορά, να μην μπορώ να ψηφίσω γιατί προ­φα­νώς πλέον δεν είναι καίριο ζήτημα το ποιος κυβερνά την Ελλάδα» τονίζει και προ­τεί­νει «όποιος είναι εγγε­γραμ­μέ­νος στη ΔΟΥ Εξω­τε­ρι­κού για περισ­σό­τερα από πέντε χρόνια να δια­γρά­φε­ται από τους εκλο­γι­κούς κατα­λό­γους. Φυσικά θα πρέπει να υπάρχει μια δια­δι­κα­σία για την επα­νεγ­γραφή του στην περί­πτωση που απο­φα­σί­σει να επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα».

πηγή ethnos.gr

Στέλιος Βογια­τζά­κης