Γνωρίστηκαν στη Ρόδο, ερωτεύθηκαν, παντρεύτηκαν και γύρισαν μετά από 50 χρόνια

Ο Robert και η Yoka van Meerendonk από το Amsterdam γνω­ρί­στη­καν και ερω­τεύ­θη­καν στη Ρόδο τον Οκτώ­βριο του 1969. Πε­νή­ντα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα επι­στέ­φουν στο νησί για να γιορ­τά­σουν την επέ­τειο γνω­ρι­μί­ας τους, να θυ­μη­θούν από πού ξε­κί­νη­σαν όλα και δι­η­γού­νται στη «δη­μο­κρα­τι­κή» τη συ­ναρ­πα­στι­κή τους ιστο­ρία.

Πα­ρα­μέ­νουν ερω­τευ­μέ­νοι όπως και την πρώτη μέρα. Κά­νουν τα πάντα μαζί, αφού αρέ­σει στον ένα η συ­ντρο­φιά του άλλου, κα­λύ­τε­ρα από κάθε τι άλλο.

• Βρί­σκε­τε για κά­ποιο ιδιαί­τε­ρο λόγο στη Ρόδο; Τι είναι αυτό που σας συν­δέ­ει με το νησί;

Robert: Τον Οκτώ­βριο του 1969 βρέ­θη­κα για πρώτη φορά στη ζωή μου στη Ρόδο. Ερ­γα­ζό­μουν στα γρα­φεία της Ολυ­μπια­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας στο Άμ­στερ­νταμ ως εμπο­ρι­κός αντι­πρό­σω­πος. Η δου­λειά μου ήταν να πείσω τα του­ρι­στι­κά πρα­κτο­ρεία και τους τουρ οπε­ρέι­τορς στην Ολ­λαν­δία να κλεί­νουν πτή­σεις της Ολυ­μπια­κής.

Εκεί­νη την εποχή, η σύ­ζυ­γός μου, η Yoka, ερ­γα­ζό­ταν στο τμήμα κρα­τή­σε­ων της KLM. Ήθελε να γίνει αε­ρο­συ­νο­δός. Ήταν όμως κάτω των 21 και δεν επι­τρε­πό­ταν… Ο προϊ­στά­με­νός μου στην Ολυ­μπια­κή, μου ζή­τη­σε να ορ­γα­νώ­σω ένα τα­ξί­δι εξοι­κεί­ω­σης/ fam trip των πω­λη­τών της KLM στην Ελ­λά­δα. Είχαν τόσο με­γά­λο όγκο κρα­τή­σε­ων που δεν προ­λά­βαι­ναν να τον δια­χει­ρι­στούν…

Ορ­γά­νω­σα το τα­ξί­δι στο οποίο συμ­με­τεί­χαν 12 κυ­ρί­ες της KLM. Αρ­χι­κά πε­τά­ξα­με στην Αθήνα και από εκεί στη Ρόδο, όπου μεί­να­με στο ξε­νο­δο­χείο PLAZA. Το τα­ξί­δι μας δι­ήρ­κε­σε τέσ­σε­ρις ημέ­ρες. Επι­σκε­φθή­κα­με τη Λίνδο, κά­να­με μία εκ­δρο­μή με πλοίο, πε­ρά­σα­με κα­τα­πλη­κτι­κά.

Κάπως έτσι ξε­κί­νη­σαν όλα. Η γυ­ναί­κα μου ήταν μία από τις 12 αυτές κο­πέ­λες, εδώ γνω­ρι­στή­κα­με και εδώ ερω­τευ­τή­κα­με και πε­ρά­σα­με μία ζωή μαζί. Συ­μπλη­ρώ­νο­νται φέτος 50 χρό­νια από τη γνω­ρι­μία μας και γι’ αυτό απο­φα­σί­σα­με να έρ­θου­με ξανά στο νησί και να γιορ­τά­σου­με αυτή την επέ­τειο.

• Όλα αυτά τα χρό­νια δεν απο­φα­σί­σα­τε να έρ­θε­τε ξανά;

Robert: Η αλή­θεια είναι ότι την επό­με­νη χρο­νιά μου ζή­τη­σαν από την Ολυ­μπια­κή να έρθω στη Ρόδο και να τρα­βή­ξω κά­ποια πλάνα για μία ται­νία που ήθε­λαν να προ­βά­λουν σε κά­ποια του­ρι­στι­κή έκ­θε­ση, όπου ήμουν υπεύ­θυ­νος του πε­ρι­πτέ­ρου της εται­ρεί­ας. Έτσι λοι­πόν ήρθα, πήρα τα πλάνα, αλλά μη με ρω­τή­σε­τε πού ακρι­βώς βρί­σκε­ται αυτή η ται­νία… Αυτό το τα­ξί­δι το έκανα ανα­γκα­στι­κά χωρίς τη Yoka.

• Πώς ήταν η ζωή σας στην διάρ­κεια των 50 ετών του έγ­γα­μου βίου;

Robert: Μετά την Ολυ­μπια­κή επέ­στρε­ψα στον κλάδο της φι­λο­ξε­νί­ας. Είμαι από­φοι­τος του­ρι­στι­κής σχο­λής. Ερ­γά­στη­κα σε με­γά­λα ξε­νο­δο­χεία και διε­θνείς ομί­λους σε 10 δια­φο­ρε­τι­κές χώρες του κό­σμου. Με­τα­ξύ άλλων ερ­γα­ζό­μουν σε μία βρε­τα­νι­κή αλυ­σί­δα, ως sales & marketing manager υπεύ­θυ­νος για τη Νότια Ευ­ρώ­πη (Πορ­το­γα­λία, Ισπα­νία, Ιτα­λία, Ελ­λά­δα, Ελ­βε­τία, Μάλτα, Κύπρο, Γι­βραλ­τάρ). Μέ­να­με στο Μι­λά­νο όπου διεύ­θυ­να το τμήμα κρα­τή­σε­ων. Μετά το Μι­λά­νο με­τα­κο­μί­σα­με στο Λον­δί­νο όπου ζή­σα­με για κά­ποια χρό­νια. Στη συ­νέ­χεια επι­στρέ­ψα­με στο Άμ­στερ­νταμ και γύρω στο 1992 πή­γα­με στο Ντου­μπάι όπου ερ­γά­στη­κα σε ένα βρε­τα­νι­κό όμιλο, πάντα ως sales and marketing Manager. Από εκεί με­τα­κο­μί­σα­με στη Νέα Ζη­λαν­δία όπου ανα­λά­βα­με το management ενός πο­λυ­τε­λούς resort κά­ποιου Ολ­λαν­δού Επεν­δυ­τή. Εκεί πα­ρα­μεί­να­με τρία χρό­νια. Ήταν φα­ντα­στι­κά αλλά απο­μο­νω­μέ­να, χωρίς καλά σχο­λεία για τα παι­διά… Έτσι πή­ρα­με την από­φα­ση να με­τα­κο­μί­σου­με στην Αυ­στρα­λία και τότε για πρώτη φορά εντά­χθη­κα στην οι­κο­γέ­νεια του Sheraton. Μεί­να­με άλλα τρία χρό­νια εκεί… Μου πρό­τει­ναν μία θέση Γε­νι­κού Διευ­θυ­ντή σε ξε­νο­δο­χείο του ομί­λου στην Ου­γκά­ντα και δέ­χθη­κα, καθώς ήθελα πλέον να αφήσω πίσω μου το τμήμα του sales and marketing, πράγ­μα που δεν ήταν εφι­κτό στην Αυ­στρα­λία. Τα παι­διά μας ήταν τότε 14 και 16 ετών και επέ­στρε­ψαν στο Άμ­στερ­νταμ για να συ­νε­χί­σουν το σχο­λείο εκεί. Τεσ­σε­ρά­μι­σι χρό­νια πε­ρά­σα­με στην Ου­γκά­ντα και οι επό­με­νοί μας σταθ­μοί ήταν το Ναϊ­ρό­μπι και η Ιν­δο­νη­σία (Σου­ρα­μπά­για). Τε­λευ­ταί­οι σταθ­μοί στην κα­ριέ­ρα μου η Ντόχα και το Άμπου Ντά­μπι απ’ όπου πήρα σύ­ντα­ξη το 2005 στα 62 μου ως γε­νι­κός διευ­θυ­ντής. Αφού συ­ντα­ξιο­δο­τή­θη­κα, πή­ρα­με ένα σπίτι στη Γαλ­λία και μεί­να­με 10 χρό­νια μέχρι που πέ­ρα­σα μία πε­ρι­πέ­τεια με την υγεία μου και απο­φα­σί­σα­με να επι­στρέ­ψου­με στο Άμ­στερ­νταμ…

Yoka: Όλα ξε­κί­νη­σαν εδώ πριν από 50 χρό­νια. Αυτές τις τέσ­σε­ρις μέρες του fam trip, δια­σκε­δά­σα­με, συ­ζη­τή­σα­με αρ­κε­τά… και κάπως έτσι ερω­τευ­θή­κα­με. Στην επι­στρο­φή, πέ­σα­με σε κα­κο­και­ρία και μεί­να­με δύο μέρες στην Αθήνα έχο­ντας ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο να γνω­ρι­στού­με κα­λύ­τε­ρα και να απο­φα­σί­σου­με να βρε­θού­με στο Άμ­στερ­νταμ… Μετά από ένα χρόνο πα­ντρευ­τή­κα­με και απο­κτή­σα­με δύο παι­διά, ένα γιο και μία κόρη… Έχου­με μία συ­ναρ­πα­στι­κή ζωή… Τα­ξι­δεύ­ου­με συχνά. Παί­ζου­με γκολφ, πη­γαί­νου­με για ψά­ρε­μα, αφιε­ρώ­νου­με χρόνο στα τέσ­σε­ρα εγ­γό­νια μας.

• Πώς θυ­μά­στε τη Ρόδο του 1969 και πώς σας φά­νη­κε τώρα;

Yoka: Δεν ήρ­θα­με στην Ελ­λά­δα για το μήνα του μέ­λι­τος ή για δια­κο­πές αρ­γό­τε­ρα, πα­ρό­λο που τα­ξι­δεύ­ου­με πάρα πολύ… Πάντα ζού­σα­με με την ανά­μνη­ση της Ρόδου. Φο­βό­μα­σταν όμως μην απο­γοη­τευ­τού­με, μήπως δεν ήταν τα πράγ­μα­τα, όπως την πρώτη φορά.

Είναι όμως κα­τα­πλη­κτι­κά. Τότε δεν υπήρ­χε τί­πο­τε σχε­δόν από όλα αυτά που υπάρ­χουν σή­με­ρα. Δεν υπήρ­χαν όλα αυτά τα ξε­νο­δο­χεία. Το Φα­λη­ρά­κι η μόνη πα­ρα­λία και στη Λίνδο απλά πή­γαι­νες για τα φρέ­σκα ψάρια που έπια­ναν οι ψα­ρά­δες του χω­ριού. Όλες αυτές οι ανα­μνή­σεις είναι ακόμη χα­ραγ­μέ­νες στις μνή­μες μας… Θέ­λα­με να τις ξα­να­ζή­σου­με στην 50ή επέ­τειό μας. Πή­γα­με στη Λίνδο, σε μέρη που εί­χα­με πάει και τότε, επι­σκε­φτή­κα­με το Πλάζα, κα­θί­σα­με στην πι­σί­να…

Robert: Ο μα­ζι­κός του­ρι­σμός είναι καλός για την οι­κο­νο­μία, όμως οι επι­σκέ­πτες ανα­ζη­τούν ζε­στούς, φι­λό­ξε­νους προ­ο­ρι­σμούς… Τα ίδιο πρό­βλη­μα έχου­με και στο Άμ­στερ­νταμ που κα­τα­κλύ­ζε­ται από εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες. Είναι δύ­σκο­λο για την κυ­βέρ­νη­ση και τους ντό­πιους να δια­χει­ρι­στούν το πρό­βλη­μα αυτό. Ευ­τυ­χώς απα­γο­ρεύ­τη­κε η ανοι­κο­δό­μη­ση νέων ξε­νο­δο­χεί­ων ενώ έχουν παρ­θεί και άλλα μέτρα, όπως π.χ. η δια­κο­πή χο­ρή­γη­σης νέων αδειών σε κα­τα­στή­μα­τα που πω­λούν σου­βε­νίρ και άλλα τέ­τοια είδη.

Η Ρόδος είναι ένα εξαι­ρε­τι­κό νησί… Κα­θα­ρό, πράγ­μα ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό. Οι άν­θρω­ποι γλυ­κείς και φι­λό­ξε­νοι, ευ­γε­νι­κοί μι­λούν καλά αγ­γλι­κά… Το φα­γη­τό είναι εξαι­ρε­τι­κό… όπου και αν φά­γα­με μας άρεσε. Και προ­πά­ντων, δεν είναι υψη­λές οι τιμές, ακόμη και η εκ­δρο­μή με το πλοίο ήταν οι­κο­νο­μι­κή.

• Είναι σπά­νιο να έχει κα­νείς ένα τόσο αρ­μο­νι­κό γάμο μετά από τόσα πολλά χρό­νια. Ποιο είναι το μυ­στι­κό; Πώς τα έχετε κα­τα­φέ­ρει τόσο καλά;

Yoka: Μοι­ρα­ζό­μα­στε πολλά… Μπο­ρεί να λένε ότι τα ετε­ρώ­νυ­μα έλ­κο­νται, προ­σω­πι­κά όμως πι­στεύω ότι είναι καλό να έχει κα­νείς τα ίδια εν­δια­φέ­ρο­ντα. Εάν o Robert θέλει να πάει για ψά­ρε­μα, θα πάω κι εγώ μαζί του, ακόμη και αν δεν με εν­θου­σιά­ζει, γιατί ξέρω ότι μία άλλη μέρα θα έρθει μαζί μου για ψώνια. Πι­στεύω ότι βοηθά ο ένας να μοι­ρά­ζε­ται το πάθος του άλλου. Πάμε σε μου­σεία, συ­ναυ­λί­ες, εστια­τό­ρια… επι­σκε­πτό­μα­στε τα παι­διά μας. Κα­νείς δεν βγήκε ποτέ μόνος του.

Robert: Στη Yoka αρέ­σει να τα­ξι­δεύ­ει, να εξε­ρευ­νά τον κόσμο… Ακόμη κά­νου­με πε­ρι­πε­τειώ­δη τα­ξί­δια στην Άπω Ανα­το­λή, στην Κίνα… Μοι­ρα­ζό­μα­στε το ίδιο πάθος. Γε­νι­κώς, κά­νου­με τα πάντα μαζί. Δεν πήγα ποτέ να δω πο­δό­σφαι­ρο μόνος στο μπαρ. Δεν θα αι­σθα­νό­μουν άνετα να δια­σκε­δά­ζω και να είναι μόνη στο σπίτι. Δεν θα συ­νέ­βαι­νε ποτέ αυτό στο γάμο μας.

Yoka: Αν ήθελε να πάει στο πο­δό­σφαι­ρο θα πή­γαι­να και εγώ μαζί. Γε­νι­κώς, ο ένας ήταν πάντα το στή­ριγ­μα του άλλου. Δεν γι­νό­ταν δια­φο­ρε­τι­κά. Ζή­σα­με σε τόσες πολ­λές χώρες μα­κριά από συγ­γε­νι­κά μας πρό­σω­πα. Εί­χα­με ο ένας τον άλλο και στη­ρι­ζό­ταν ο ένας στον άλλο…

• Δεν τσα­κω­θή­κα­τε ποτέ;

Robert: Ναι, σί­γου­ρα. Όσο όμως με­γα­λώ­νεις δια­πι­στώ­νεις ότι δεν έχει κα­νέ­να νόημα να τσα­κώ­νε­σαι. Είναι ανό­η­το να αφή­νεις ασή­μα­ντα πράγ­μα­τα να σε οδη­γούν σε καβγά… Υπάρ­χουν πολλά πιο σο­βα­ρά πράγ­μα­τα στη ζωή… απ’ αυτά που μας κά­νουν να τσα­κω­νό­μα­στε. Υπάρ­χουν και εκεί­νες οι συ­γκυ­ρί­ες στη ζωή που θα πρέ­πει ο ένας να στη­ρί­ζει τον άλλο σε κά­ποια δο­κι­μα­σία, όπως έτυχε με την πε­ρι­πέ­τεια της υγεί­ας μου και στις 2 σο­βα­ρές επεμ­βά­σεις που έκανα. Αυτά τα βιώ­μα­τα δέ­νουν το αν­δρό­γυ­νο ακόμη πιο πολύ… Όλα πήγαν καλά ευ­τυ­χώς, θα μπο­ρού­σαν όμως να είχαν εξε­λι­χθεί δια­φο­ρε­τι­κά πράγ­μα­τα…

Yoka: Να προ­σθέ­σω ότι ακόμη αρέ­σει ο ένας στον άλλο. Όταν τσα­κω­νό­μα­στε δεν νιώ­θου­με καλά. Θέλω να αι­σθά­νε­ται χα­ρού­με­νος κι ευ­τυ­χι­σμέ­νος και όχι να είναι θυ­μω­μέ­νος μαζί μου.

Σας ευ­χα­ρι­στώ για την κου­βέ­ντα.

-Εμείς ευ­χα­ρι­στού­με. Ήταν χαρά μας να μοι­ρα­στού­με την ιστο­ρία μας.