Γνωρίστηκαν στη Ρόδο, ερωτεύθηκαν, παντρεύτηκαν και γύρισαν μετά από 50 χρόνια

Βρί­σκετε για κάποιο ιδιαί­τερο λόγο στη Ρόδο; Τι είναι αυτό που σας συνδέει με το νησί;

Robert: Τον Οκτώ­βριο του 1969 βρέθηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου στη Ρόδο. Εργα­ζό­μουν στα γραφεία της Ολυ­μπια­κής Αερο­πο­ρίας στο Άμστερ­νταμ ως εμπο­ρι­κός αντι­πρό­σω­πος. Η δουλειά μου ήταν να πείσω τα του­ρι­στικά πρα­κτο­ρεία και τους τουρ οπε­ρέι­τορς στην Ολλαν­δία να κλεί­νουν πτήσεις της Ολυ­μπια­κής.

Εκείνη την εποχή, η σύζυγός μου, η Yoka, εργα­ζό­ταν στο τμήμα κρα­τή­σεων της KLM. Ήθελε να γίνει αερο­συ­νο­δός. Ήταν όμως κάτω των 21 και δεν επι­τρε­πό­ταν… Ο προϊ­στά­με­νός μου στην Ολυ­μπιακή, μου ζήτησε να οργα­νώσω ένα ταξίδι εξοι­κεί­ω­σης/ fam trip των πωλητών της KLM στην Ελλάδα. Είχαν τόσο μεγάλο όγκο κρα­τή­σεων που δεν προ­λά­βαι­ναν να τον δια­χει­ρι­στούν…

Οργά­νωσα το ταξίδι στο οποίο συμ­με­τεί­χαν 12 κυρίες της KLM. Αρχικά πετά­ξαμε στην Αθήνα και από εκεί στη Ρόδο, όπου μείναμε στο ξενο­δο­χείο PLAZA. Το ταξίδι μας διήρ­κεσε τέσ­σε­ρις ημέρες. Επι­σκε­φθή­καμε τη Λίνδο, κάναμε μία εκδρομή με πλοίο, περά­σαμε κατα­πλη­κτικά.

Κάπως έτσι ξεκί­νη­σαν όλα. Η γυναίκα μου ήταν μία από τις 12 αυτές κοπέλες, εδώ γνω­ρι­στή­καμε και εδώ ερω­τευ­τή­καμε και περά­σαμε μία ζωή μαζί. Συμπλη­ρώ­νο­νται φέτος 50 χρόνια από τη γνω­ρι­μία μας και γι’ αυτό απο­φα­σί­σαμε να έρθουμε ξανά στο νησί και να γιορ­τά­σουμε αυτή την επέτειο.

Όλα αυτά τα χρόνια δεν απο­φα­σί­σατε να έρθετε ξανά;

Robert: Η αλήθεια είναι ότι την επόμενη χρονιά μου ζήτησαν από την Ολυ­μπιακή να έρθω στη Ρόδο και να τραβήξω κάποια πλάνα για μία ταινία που ήθελαν να προ­βά­λουν σε κάποια του­ρι­στική έκθεση, όπου ήμουν υπεύ­θυ­νος του περι­πτέ­ρου της εται­ρείας. Έτσι λοιπόν ήρθα, πήρα τα πλάνα, αλλά μη με ρωτή­σετε πού ακριβώς βρί­σκε­ται αυτή η ταινία… Αυτό το ταξίδι το έκανα ανα­γκα­στικά χωρίς τη Yoka.

Πώς ήταν η ζωή σας στην διάρ­κεια των 50 ετών του έγγαμου βίου;

Robert: Μετά την Ολυ­μπιακή επέ­στρεψα στον κλάδο της φιλο­ξε­νίας. Είμαι από­φοι­τος του­ρι­στι­κής σχολής. Εργά­στηκα σε μεγάλα ξενο­δο­χεία και διε­θνείς ομίλους σε 10 δια­φο­ρε­τι­κές χώρες του κόσμου. Μεταξύ άλλων εργα­ζό­μουν σε μία βρε­τα­νική αλυσίδα, ως sales & marketing manager υπεύ­θυ­νος για τη Νότια Ευρώπη (Πορ­το­γα­λία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Ελβετία, Μάλτα, Κύπρο, Γιβραλ­τάρ). Μέναμε στο Μιλάνο όπου διεύ­θυνα το τμήμα κρα­τή­σεων. Μετά το Μιλάνο μετα­κο­μί­σαμε στο Λονδίνο όπου ζήσαμε για κάποια χρόνια. Στη συνέ­χεια επι­στρέ­ψαμε στο Άμστερ­νταμ και γύρω στο 1992 πήγαμε στο Ντου­μπάι όπου εργά­στηκα σε ένα βρε­τα­νικό όμιλο, πάντα ως sales and marketing Manager. Από εκεί μετα­κο­μί­σαμε στη Νέα Ζηλαν­δία όπου ανα­λά­βαμε το management ενός πολυ­τε­λούς resort κάποιου Ολλαν­δού Επεν­δυτή. Εκεί παρα­μεί­ναμε τρία χρόνια. Ήταν φαντα­στικά αλλά απο­μο­νω­μένα, χωρίς καλά σχολεία για τα παιδιά… Έτσι πήραμε την απόφαση να μετα­κο­μί­σουμε στην Αυστρα­λία και τότε για πρώτη φορά εντά­χθηκα στην οικο­γέ­νεια του Sheraton. Μείναμε άλλα τρία χρόνια εκεί… Μου πρό­τει­ναν μία θέση Γενικού Διευ­θυ­ντή σε ξενο­δο­χείο του ομίλου στην Ουγκά­ντα και δέχθηκα, καθώς ήθελα πλέον να αφήσω πίσω μου το τμήμα του sales and marketing, πράγμα που δεν ήταν εφικτό στην Αυστρα­λία. Τα παιδιά μας ήταν τότε 14 και 16 ετών και επέ­στρε­ψαν στο Άμστερ­νταμ για να συνε­χί­σουν το σχολείο εκεί. Τεσ­σε­ρά­μισι χρόνια περά­σαμε στην Ουγκά­ντα και οι επό­με­νοί μας σταθμοί ήταν το Ναϊ­ρό­μπι και η Ινδο­νη­σία (Σου­ρα­μπά­για). Τελευ­ταίοι σταθμοί στην καριέρα μου η Ντόχα και το Άμπου Ντάμπι απ’ όπου πήρα σύνταξη το 2005 στα 62 μου ως γενικός διευ­θυ­ντής. Αφού συντα­ξιο­δο­τή­θηκα, πήραμε ένα σπίτι στη Γαλλία και μείναμε 10 χρόνια μέχρι που πέρασα μία περι­πέ­τεια με την υγεία μου και απο­φα­σί­σαμε να επι­στρέ­ψουμε στο Άμστερ­νταμ…

Yoka: Όλα ξεκί­νη­σαν εδώ πριν από 50 χρόνια. Αυτές τις τέσ­σε­ρις μέρες του fam trip, δια­σκε­δά­σαμε, συζη­τή­σαμε αρκετά… και κάπως έτσι ερω­τευ­θή­καμε. Στην επι­στροφή, πέσαμε σε κακο­και­ρία και μείναμε δύο μέρες στην Αθήνα έχοντας ακόμη περισ­σό­τερο χρόνο να γνω­ρι­στούμε καλύ­τερα και να απο­φα­σί­σουμε να βρε­θούμε στο Άμστερ­νταμ… Μετά από ένα χρόνο παντρευ­τή­καμε και απο­κτή­σαμε δύο παιδιά, ένα γιο και μία κόρη… Έχουμε μία συναρ­πα­στική ζωή… Ταξι­δεύ­ουμε συχνά. Παί­ζουμε γκολφ, πηγαί­νουμε για ψάρεμα, αφιε­ρώ­νουμε χρόνο στα τέσσερα εγγόνια μας.

Πώς θυμάστε τη Ρόδο του 1969 και πώς σας φάνηκε τώρα;

Yoka: Δεν ήρθαμε στην Ελλάδα για το μήνα του μέλιτος ή για δια­κο­πές αργό­τερα, παρόλο που ταξι­δεύ­ουμε πάρα πολύ… Πάντα ζούσαμε με την ανά­μνηση της Ρόδου. Φοβό­μα­σταν όμως μην απο­γοη­τευ­τούμε, μήπως δεν ήταν τα πράγ­ματα, όπως την πρώτη φορά.

Είναι όμως κατα­πλη­κτικά. Τότε δεν υπήρχε τίποτε σχεδόν από όλα αυτά που υπάρ­χουν σήμερα. Δεν υπήρχαν όλα αυτά τα ξενο­δο­χεία. Το Φαλη­ράκι η μόνη παραλία και στη Λίνδο απλά πήγαι­νες για τα φρέσκα ψάρια που έπιαναν οι ψαράδες του χωριού. Όλες αυτές οι ανα­μνή­σεις είναι ακόμη χαραγ­μέ­νες στις μνήμες μας… Θέλαμε να τις ξανα­ζή­σουμε στην 50ή επέτειό μας. Πήγαμε στη Λίνδο, σε μέρη που είχαμε πάει και τότε, επι­σκε­φτή­καμε το Πλάζα, καθί­σαμε στην πισίνα…

Robert: Ο μαζικός του­ρι­σμός είναι καλός για την οικο­νο­μία, όμως οι επι­σκέ­πτες ανα­ζη­τούν ζεστούς, φιλό­ξε­νους προ­ο­ρι­σμούς… Τα ίδιο πρό­βλημα έχουμε και στο Άμστερ­νταμ που κατα­κλύ­ζε­ται από εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες. Είναι δύσκολο για την κυβέρ­νηση και τους ντό­πιους να δια­χει­ρι­στούν το πρό­βλημα αυτό. Ευτυχώς απα­γο­ρεύ­τηκε η ανοι­κο­δό­μηση νέων ξενο­δο­χείων ενώ έχουν παρθεί και άλλα μέτρα, όπως π.χ. η διακοπή χορή­γη­σης νέων αδειών σε κατα­στή­ματα που πωλούν σου­βε­νίρ και άλλα τέτοια είδη.

Η Ρόδος είναι ένα εξαι­ρε­τικό νησί… Καθαρό, πράγμα ιδιαί­τερα σημα­ντικό. Οι άνθρω­ποι γλυκείς και φιλό­ξε­νοι, ευγε­νι­κοί μιλούν καλά αγγλικά… Το φαγητό είναι εξαι­ρε­τικό… όπου και αν φάγαμε μας άρεσε. Και προ­πά­ντων, δεν είναι υψηλές οι τιμές, ακόμη και η εκδρομή με το πλοίο ήταν οικο­νο­μική.

Είναι σπάνιο να έχει κανείς ένα τόσο αρμο­νικό γάμο μετά από τόσα πολλά χρόνια. Ποιο είναι το μυστικό; Πώς τα έχετε κατα­φέ­ρει τόσο καλά;

Yoka: Μοι­ρα­ζό­μα­στε πολλά… Μπορεί να λένε ότι τα ετε­ρώ­νυμα έλκο­νται, προ­σω­πικά όμως πιστεύω ότι είναι καλό να έχει κανείς τα ίδια ενδια­φέ­ρο­ντα. Εάν o Robert θέλει να πάει για ψάρεμα, θα πάω κι εγώ μαζί του, ακόμη και αν δεν με ενθου­σιά­ζει, γιατί ξέρω ότι μία άλλη μέρα θα έρθει μαζί μου για ψώνια. Πιστεύω ότι βοηθά ο ένας να μοι­ρά­ζε­ται το πάθος του άλλου. Πάμε σε μουσεία, συναυ­λίες, εστια­τό­ρια… επι­σκε­πτό­μα­στε τα παιδιά μας. Κανείς δεν βγήκε ποτέ μόνος του.

Robert: Στη Yoka αρέσει να ταξι­δεύει, να εξε­ρευνά τον κόσμο… Ακόμη κάνουμε περι­πε­τειώδη ταξίδια στην Άπω Ανατολή, στην Κίνα… Μοι­ρα­ζό­μα­στε το ίδιο πάθος. Γενικώς, κάνουμε τα πάντα μαζί. Δεν πήγα ποτέ να δω ποδό­σφαιρο μόνος στο μπαρ. Δεν θα αισθα­νό­μουν άνετα να δια­σκε­δάζω και να είναι μόνη στο σπίτι. Δεν θα συνέ­βαινε ποτέ αυτό στο γάμο μας.

Yoka: Αν ήθελε να πάει στο ποδό­σφαιρο θα πήγαινα και εγώ μαζί. Γενικώς, ο ένας ήταν πάντα το στή­ριγμα του άλλου. Δεν γινόταν δια­φο­ρε­τικά. Ζήσαμε σε τόσες πολλές χώρες μακριά από συγ­γε­νικά μας πρόσωπα. Είχαμε ο ένας τον άλλο και στη­ρι­ζό­ταν ο ένας στον άλλο…

Δεν τσα­κω­θή­κατε ποτέ;

Robert: Ναι, σίγουρα. Όσο όμως μεγα­λώ­νεις δια­πι­στώ­νεις ότι δεν έχει κανένα νόημα να τσα­κώ­νε­σαι. Είναι ανόητο να αφήνεις ασή­μα­ντα πράγ­ματα να σε οδηγούν σε καβγά… Υπάρ­χουν πολλά πιο σοβαρά πράγ­ματα στη ζωή… απ’ αυτά που μας κάνουν να τσα­κω­νό­μα­στε. Υπάρ­χουν και εκείνες οι συγκυ­ρίες στη ζωή που θα πρέπει ο ένας να στη­ρί­ζει τον άλλο σε κάποια δοκι­μα­σία, όπως έτυχε με την περι­πέ­τεια της υγείας μου και στις 2 σοβαρές επεμ­βά­σεις που έκανα. Αυτά τα βιώματα δένουν το ανδρό­γυνο ακόμη πιο πολύ… Όλα πήγαν καλά ευτυχώς, θα μπο­ρού­σαν όμως να είχαν εξε­λι­χθεί δια­φο­ρε­τικά πράγ­ματα…

Yoka: Να προ­σθέσω ότι ακόμη αρέσει ο ένας στον άλλο. Όταν τσα­κω­νό­μα­στε δεν νιώ­θουμε καλά. Θέλω να αισθά­νε­ται χαρού­με­νος κι ευτυ­χι­σμέ­νος και όχι να είναι θυμω­μέ­νος μαζί μου.

Σας ευχα­ρι­στώ για την κου­βέ­ντα.

-Εμείς ευχα­ρι­στούμε. Ήταν χαρά μας να μοι­ρα­στούμε την ιστορία μας.