Νίκος Νικολής: Το φαινόμενο εμπάθειας που λέγεται Π. Κουνάκης, μουσειακό είδος της πολιτικής

Γρά­φει ο εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου σε θέ­μα­τα αθλη­τι­σμού κ. Νίκος Νι­κο­λής:

«Η πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου μας έχει γνω­ρί­σει πολλά φαι­νό­με­να στην μακρά πο­ρεία της και όπως είναι φυ­σιο­λο­γι­κό και ανα­με­νό­με­νο αυτά ήταν όλων των ειδών.

Άν­θρω­ποι όλων των επι­διώ­ξε­ων, φι­λο­δο­ξιών και ποιο­τή­των έχουν πε­ρά­σει από τα έδρα­να τόσο του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου όσο και του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου και ο κα­θέ­νας έχει αφή­σει το απο­τύ­πω­μα του, θε­τι­κό ή αρ­νη­τι­κό.

Φαι­νό­με­νο όμως πο­λι­τι­κής ανω­ρι­μό­τη­τας και απα­ρά­μιλ­λης πο­λι­τι­κής εμπά­θειας σαν αυτό του Πα­να­γιώ­τη Κου­νά­κη, δεν νο­μί­ζω ότι έχει γνω­ρί­σει ξανά η Ρόδος.

Η ανά­γκη του να είναι στην δη­μο­σιό­τη­τα, είναι μέχρι ενός ση­μεί­ου κα­τα­νοη­τή, αφού αυτό σε όσους ασχο­λού­νται με την πο­λι­τι­κή, είναι στοι­χείο της από­φα­σης τους να εμπλα­κούν.

Βέ­βαια, όλοι όσοι επι­θυ­μούν και επι­διώ­κουν την δη­μο­σιό­τη­τα προ­σπα­θούν να το κά­νουν για ένα χρή­σι­μο, θε­τι­κό λόγο. Το φαι­νό­με­νο όμως πο­λι­τι­κής εμπά­θειας που λέ­γε­ται Πα­να­γιώ­της Κου­νά­κης, δεν έχει τέ­τοιο θέμα αφού το κάνει για οποιο­δή­πο­τε λόγο και κυ­ρί­ως για να πε­τά­ξει δη­λη­τή­ριο σε όποιον δεν συμ­φω­νεί μαζί του ή δεν χει­ρο­κρο­τεί τον κενό πο­λι­τι­κό του λόγο.

Έφυγε από την πα­ρά­τα­ξη μας όταν ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος δεν τον έκανε Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη. Και αυτό το έκανε τόσο απρο­κά­λυ­πτα ώστε το ανα­κοί­νω­σε αμέ­σως μετά την ανα­κοί­νω­ση του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη για τον ορι­σμό των θέ­σε­ων ευ­θύ­νης και από τότε πέ­ρα­σε στο επί­πε­δο της πο­λι­τι­κής εκ­δί­κη­σης.

Τέ­τοια πο­λι­τι­κή ανω­ρι­μό­τη­τα πραγ­μα­τι­κά δεν συ­να­ντού­με συχνά και βέ­βαια όταν κά­ποιος το δια­πρά­ξει αυτό μετά αι­σθά­νε­ται την ανά­γκη να το κα­λύ­ψει, αν και όποτε φυ­σι­κά το κα­τα­λά­βει.

Από τότε λοι­πόν, ο Πα­να­γιώ­της Κου­νά­κης, επι­τί­θε­ται σε όλους τους Πε­ρι­φε­ρεια­κούς Συμ­βού­λους, τους προ­σβά­λει, μιλά για αυ­τούς υπο­τι­μη­τι­κά, τους ει­ρω­νεύ­ε­ται και αυτό σε μια μό­νι­μη βάση. Για τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, ούτε λόγος. Ο Πα­να­γιώ­της Κου­νά­κης φαί­νε­ται ότι δεν θα συγ­χω­ρέ­σει ποτέ τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη που δεν τον έκανε Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, αλλά με την με­τέ­πει­τα συ­μπε­ρι­φο­ρά του κα­τά­φε­ρε να δι­καιώ­σει πα­νη­γυ­ρι­κά της από­φα­ση του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου.

Τους πρώην ή εν ενερ­γεία συ­να­δέλ­φους του, ο Πα­να­γιώ­της Κου­νά­κης, τους στο­λί­ζει με κάθε εί­δους προ­σβο­λή όποτε τολ­μή­σουν να το­πο­θε­τη­θούν δη­μό­σια.

Ο ίδιος, ρη­το­ρεί υπέρ της Δη­μο­κρα­τί­ας, την οποία στην πράξη κα­κο­ποιεί με την μη­δε­νι­κή αντο­χή του σε οποιασ­δή­πο­τε μορφή δια­φω­νί­ας.

Έκανε εκ­στρα­τεία κατά της Πε­ρι­φε­ρεια­κής για πολλά θέ­μα­τα, όπως το θέμα του δια­γω­νι­σμού των LED, για το οποίο κα­τα­συ­κό­φα­ντη­σε τα μέλη της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής. Το ίδιο είχε κάνει και για τον δια­γω­νι­σμό του Φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά και όταν η Οι­κο­νο­μι­κή Επι­τρο­πή δι­καιώ­θη­κε για τις απο­φά­σεις της, δεν είχε κου­βέ­ντα να πει, αλλά διά­λε­ξε το επό­με­νο θέμα για να ασκή­σει την πο­λι­τι­κή του εμπά­θεια.

Μή­νυ­σε τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και όταν η μή­νυ­ση του πήγε στο Αρ­χείο με από­φα­ση των ορ­γά­νων της Δια­κιο­σύ­νης, επί­σης διά­λε­ξε άλλο θέμα για να συ­νε­χί­σει ανε­νό­χλη­τος να λοι­δο­ρεί και να εκτο­ξεύ­ει λάσπη.

Φαι­νό­με­νο πο­λι­τι­κής εμπά­θειας που πρέ­πει να πω ότι είναι χρή­σι­μο γιατί με κά­ποιο τρόπο πρέ­πει να φω­τί­ζε­ται η δια­φο­ρά στα κί­νη­τρα όσων ασχο­λού­νται με την πο­λι­τι­κή.

Ο τε­λευ­ταί­ος στό­χος του, ο Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Χρή­στος Ευ­στρα­τί­ου, που τόλ­μη­σε κατά το Πα­πι­κό Αλά­θη­το του Κου­νά­κη να του θυ­μί­σει ότι ως εκ­πρό­σω­πος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο, το να μι­λά­ει αυτός για αγώ­νες για το ΦΠΑ μόνο ως ανέκ­δο­το μπο­ρεί να ακού­γε­ται.

Τί­πο­τα δεν στέ­κε­ται εμπό­διο στην εμπά­θεια του. Και φυ­σι­κά, για ντρο­πή ούτε λόγος.

Δυ­στυ­χώς για αυτόν, η Κοι­νω­νία έχει μνήμη».