Απορρίφθηκε αγωγή για την ακύρωση της διαθήκης ενός 95χρονου γέροντα

Με την υπ’ αρίθμ. 285/2019 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή μιας δικη­γό­ρου των Αθηνών κατά τριών υπηκόων Αλβα­νίας, κατοί­κων Καρ­πά­θου, για την ακύρωση δια­θή­κης ενός συγ­γε­νούς της με την οποία τους κατέ­λειπε σημα­ντικά περιου­σιακά της στοι­χεία.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αρίθμ. 65/2017 απόφαση του έχει απορ­ρί­ψει ομοίως την αγωγή.

Η ενά­γουσα είναι πρώτη εξα­δέλφη εξ αίματος με τον διαθέτη ο οποίος απε­βί­ωσε την 3η Ιανουα­ρίου 2015 σε ηλικία 95 ετών και συν­δε­ό­ταν μαζί του με στενούς οικο­γε­νεια­κούς δεσμούς.

Η ενά­γουσα στην αγωγή της εκθέτει ότι τον περιέ­θαλ­πτε και τον προ­στά­τευε θεω­ρώ­ντας τον ως δεύτερο πατέρα της, ενώ την ίδια αγάπη της αντα­πέ­διδε κι εκείνος.

Τους χει­με­ρι­νούς μήνες τον φιλο­ξε­νούσε στην κατοι­κία της στην Αθήνα, τον πήγαινε στους ιατρούς, φρό­ντιζε για την υγεία του, την καλή δια­τροφή του, την ψυχα­γω­γία του, την ένδυση και την υπόδησή του.

Τους καλο­και­ρι­νούς μήνες μετέ­βαινε κάθε χρόνο για δια­κο­πές στο νησί κατα­γω­γής και δια­μο­νής του και γενικά ζούσαν σαν μία οικο­γέ­νεια.

Την είχε εγκα­τα­στή­σει μάλιστα με δύο δια­θή­κες, που συνέ­ταξε, απο­κλει­στική του κλη­ρο­νόμο σε όλη την κινητή και την ακίνητη περιου­σία του, ενώ είχε ανοίξει από κοινού με τον απο­βιώ­σα­ντα εξά­δελφό της τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό, στον οποίο – πέραν της μικρής σύντα­ξης που ελάμ­βανε ο ίδιος κατέ­θετε κι εκείνη εξ ιδίων διάφορα ποσά για να μπορούν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν σε περί­πτωση ανάγκης.

Επι­ση­μαί­νει επίσης ότι μετά την επι­στροφή του στο νησί δια­μο­νής του από νοσο­κο­μείο Αθηνών, όπου νοση­λευό­ταν στα μέσα του μηνός Νοεμ­βρίου 2014, η υγεία του επι­δει­νω­νό­ταν στα­διακά, με απο­τέ­λε­σμα και λόγω της ηλικίας του να μην μπορεί πλέον να αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θεί.

Δεν μπο­ρούσε να φάει, ήταν αδύ­να­μος, είχε εμετούς, διάρ­ροιες, ανα­πνευ­στικά και καρ­διο­λο­γικά προ­βλή­ματα. Δεν μπο­ρούσε να σηκωθεί ακόμη και από το κρεβάτι του και λόγω της έντονης δύσπνοιας χρεια­ζό­ταν βοήθεια με συσκευή οξυ­γό­νου.

Εξ αιτίας της κλο­νι­σμέ­νης υγείας του, ανέθεσε την φρο­ντίδα και μέριμνα του άρρω­στου υπέρ­γη­ρου εξα­δέλ­φου της, στους ενα­γο­μέ­νους αλλο­δα­πούς, τους οποίους γνώριζε και εμπι­στευό­ταν, για να μένουν μαζί του (εκ περι­τρο­πής) στην κατοι­κία του και να τον φρο­ντί­ζουν.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι οι ενα­γό­με­νοι ανέ­πτυ­ξαν φιλικές σχέσεις μαζί του και απέ­σπα­σαν την εμπι­στο­σύνη του. Εν συνε­χεία, όπως δια­τεί­νε­ται, εκμε­ταλ­λεύ­τη­καν την ανάγκη του, ότι αυτός ήταν ένας ανή­μπο­ρος και σοβαρά άρρω­στος άνθρω­πος, ανί­κα­νος σωμα­τικά να επι­με­λη­θεί του εαυτού του και ότι είχε ανάγκη από υπη­ρε­σίες τρίτων, ότι λόγω μη οξυ­γό­νω­σης του εγκε­φά­λου του παρου­σί­αζε δια­νοη­τι­κές δια­τα­ρα­χές και προ­θυ­μο­ποι­ή­θη­καν να τον φρο­ντί­ζουν στο σπίτι του.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι αρχικά απαί­τη­σαν από τον απο­βιώ­σα­ντα εξά­δελφό της να υπο­γρά­ψει συμ­βό­λαιο δωρεάς εν ζωή, με το οποίο θα περιέρ­χετο στην ιδιο­κτη­σία της θυγα­τέ­ρας τους – η οικία του, πράγμα το οποίο αρνή­θηκε να πράξει.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι οι πιέσεις τους έγιναν εντο­νό­τε­ρες μετά την επι­στροφή του στο νησί και ότι τον μετέ­φε­ραν κατ’ επα­νά­ληψη σε συμ­βο­λαιο­γράφο προ­κει­μέ­νου να συντα­χθεί το ως άνω συμ­βό­λαιο.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι οι προ­σπα­θειές τους δεν επέ­τυ­χαν, διότι το νησί υπά­γε­ται στις παρα­με­θό­ριες περιο­χές του άρθρου 24 του ν. 1892/1990 και δεν ήτο κατά νόμο επι­τρε­πτή η δωρεά του ακι­νή­του στην τρίτη, που έχει αλβα­νική υπη­κο­ό­τητα, χωρίς την προη­γού­μενη άρση των απα­γο­ρεύ­σεων αυτών με απόφαση του Υπουρ­γού Εθνικής Αμύνης, της οποίας η έκδοση είναι χρο­νο­βόρα και δύσκολη.

Ισχυ­ρί­ζε­ται παρα­πέρα ότι του ασκού­σαν ψυχο­λο­γική πίεση λέγο­ντάς του ότι θα τον εγκα­τέ­λει­παν αβο­ή­θητο και ότι όταν ενη­με­ρώ­θηκε σχετικά ανέλαβε να τους κατα­βάλ­λει μηνιαίως το ποσό των 1.000 ευρώ για τις υπη­ρε­σίες τους.

Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι εξα­νά­γκα­σαν στην πορεία τον ηλι­κιω­μένο να μετα­φέ­ρει το συνο­λικό ποσό των 17.870 ευρώ σε κοινό λογα­ρια­σμό που άνοιξαν μαζί του με ανάληψη από τον λογα­ρια­σμό που είχε με την ενά­γουσα.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις ίδιες απειλές περί απο­χω­ρή­σεώς τους και εγκα­τα­λεί­ψεως αυτού αβο­ή­θη­του τον εξα­νά­γκα­σαν να συντά­ξει νέα διαθήκη με την οποία κατέ­λειπε στην τρίτη εξ’ αυτών ένα ακίνητο.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι αφού πήραν την κινητή και ακίνητη περιου­σία του δεν επέ­δει­ξαν την κατάλ­ληλη φρο­ντίδα προς το πρόσωπό του και τον εγκα­τέ­λει­ψαν αβο­ή­θητο.

Οι ενα­γό­με­νοι από την άλλη αρνή­θη­καν κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα τους κατα­λο­γί­ζο­νται με προ­τά­σεις που υπέ­βα­λαν στο δικα­στή­ριο δια των πλη­ρε­ξου­σίων δικη­γό­ρων τους κ.κ. Γιάννη Στα­μα­τιάδη και Μιχάλη Νιοτή.

Υπο­στη­ρί­ζουν μεταξύ άλλων ότι γνώ­ρι­σαν τον απο­θα­νό­ντα οικο­γε­νεια­κώς πολύ καλά, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εγκα­τά­στα­σής τους στο νησί, όχι μόνο επειδή ήταν συντο­πί­της τους αλλά και επειδή τον βοη­θού­σαν.

Υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι όσο ήταν σε ζωή ο ηλι­κιω­μέ­νος είχε ανα­λά­βει, τη φρο­ντίδα των κτη­μά­των της εξα­δέλ­φης του και επειδή, ήταν όμως μεγάλης ηλικίας ανέθετε με τη σειρά του στον δεύτερο ενα­γό­μενο τις γεωρ­γι­κές εργα­σίες και τον πλήρωνε ο ίδιος από τα χρήματα που του κατέ­θετε ή του έδινε για αυτό το σκοπό η ενά­γουσα.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι ο ίδιος τους ζήτησε να τον φρο­ντί­ζουν όταν επι­δει­νώ­θηκε η υγεία του και ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος δια­νυ­κτέ­ρευε στην οικία του, ενώ η πρώτη του καθά­ριζε, του μαγεί­ρευε και τον φρό­ντιζε, πράγμα που υπο­στη­ρί­ζουν με επί­κληση κατα­θέ­σεων τρίτων ατόμων.

Χαρα­κτη­ρί­ζουν τους ισχυ­ρι­σμούς της ενά­γου­σας ψευδείς και αντι­φα­τι­κούς με την επί­κληση συγκε­κρι­μέ­νων στοι­χείων ενώ τονί­ζουν ότι υπέστη μετα­στα­τικό καρκίνο στους πνεύ­μο­νες, στο στομάχι και στο συκώτι, δια­ψεύ­δο­ντας τον ισχυ­ρι­σμό της ενά­γου­σας ότι πέθανε επειδή δεν τον φρό­ντι­ζαν.

Δια­ψεύ­δουν ακόμη ότι απει­λού­σαν τον ηλι­κιω­μένο ότι θα τον αφήσουν αβο­ή­θητο και ότι είχαν συμ­φω­νή­σει με την ενά­γουσα να λαμ­βά­νουν αμοιβή για τις υπη­ρε­σίες τους ενώ επι­κα­λού­νται συγκε­κρι­μένα περι­στα­τικά για να απο­δεί­ξουν ότι ήταν επι­θυ­μία του ηλι­κιω­μέ­νου να τους αφήσει το ακίνητο μετά το θάνατό του σε ένδειξη ευγνω­μο­σύ­νης.

Επι­ση­μαί­νουν ακόμη το περιε­χό­μενο της μυστι­κής δια­θή­κης του το πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν μετά το θάνατό του.