Οταν η “Ελευθερία” γίνεται δύναμη και η δύναμη ελπίδα…

Ελευ­θε­ρία, πώς απο­φά­σι­σες να μετα­κο­μί­σεις στη Δανία;

Την απόφαση την πήρα για να δια­σφα­λίσω μια καλύ­τερη ζωή σε εμένα αλλά και στην κόρη μου και να της δώσω προ­ο­πτι­κές για να μπορεί να δια­μορ­φώ­σει το μέλλον της με αισιο­δο­ξία. Κι έτσι τον Σεπτέμ­βριο του 2018 πήραμε την απόφαση και κάναμε το μεγάλο βήμα. Ξεκί­νησα δουλειά, η κόρη μου ξεκί­νησε το σχολείο, σε τάξη με παιδιά από άλλες χώρες, μέχρι να μάθουν τη γλώσσα, να εξοι­κειω­θούν και να εντα­χθούν στο κανο­νικό τμήμα. Εγώ όταν ήρθα εδώ πρόλαβα να εργαστώ για τρεις μήνες.

Μετά δια­γνώ­στηκα με καρκίνο και έπρεπε να στα­μα­τήσω, για να χει­ρουρ­γηθώ και να υπο­βληθώ σε θερα­πεία. Το σοκ ήταν μεγάλο, τότε συνει­δη­το­ποιείς πως όταν σου εύχο­νται να έχεις υγεία, είναι η καλύ­τερη ευχή στον κόσμο.

Η Δανία αρχικά, πώς προ­έ­κυψε;

Μένει ο αδελφός μου εδώ με τη γυναίκα του. Στα τελευ­ταία χρόνια στην Ελλάδα, ήμουν πάρα πολύ απο­γοη­τευ­μένη και από τις κατα­στά­σεις και από τους ανθρώ­πους και από την νοο­τρο­πία. Θα με ρωτήσει κάποιος, “οι Δανοί είναι καλύ­τε­ροι;”.

Μπορεί να μην είναι καλύ­τε­ροι αλλά δεν ασχο­λού­νται με το τι κάνεις εσύ.

Και πάνω που ξεκινάς να χτίσεις την νέα σου ζωή με την κόρη σου, σε μια νέα χώρα, μαθαί­νεις ότι έχεις νοσήσει από καρκίνο.

Ναι. Ηταν τερά­στιο σοκ. Οχι μόνο για αυτό που μου συνέβη αλλά και από αυτά που είδα στην ογκο­λο­γική κλινική του νοσο­κο­μείου, όπου νοση­λεύ­ο­νταν και παιδιά. Μπορώ να πω ότι με βοή­θη­σαν τα παιδιά να αντε­πε­ξέλθω σε όλο αυτό που περ­νούσα…

Οταν ήμουν έτοιμη να μπω στο χει­ρουρ­γείο, φοβό­μουν, έκλαιγα… Τότε ήταν που είδα να περνάει ακριβώς από δίπλα μου ένα παιδάκι -δεν ήταν πάνω από 2 χρονών- το οποίο δεν είχε μαλλιά, ήταν δια­σω­λη­νω­μένο και ο μπαμπάς του το κρα­τούσε αγκαλιά πάνω στο συρό­μενο κρεβάτι.

Εκεί είπα, “Ελευ­θε­ρία προχώρα, μπορείς να το ξεπε­ρά­σεις. Σκέψου τον πόνο του παιδιού αυτού, που είναι σε πολύ χει­ρό­τερη κατά­σταση από εσένα”.

Πριν από λίγες ημέρες, στη διάρ­κεια του επα­νε­λέγ­χου του πρώτου τρι­μή­νου, οι γιατροί εντό­πι­σαν ένα ογκίδιο στον αρι­στερό μαστό, δεν ξέρουμε ακόμα τι είναι. Περι­μένω τα απο­τε­λέ­σματα της βιοψίας.

Αρχικά έβαλα τα κλάματα, μετά το σκέ­φτηκα πιο ψύχραιμα και είπα “ακόμα κι αν ο καρ­κί­νος μου χτυπά ξανά την πόρτα, θα το αντι­με­τω­πίσω”.

Είσαι πολύ δυνατός άνθρω­πος.

Δεν ξέρω αν είμαι δυνατή, δεν το βλέπω έτσι. Ξέρω μόνο ότι πρέπει να παλέψω.

Η μετά­βαση στη Δανία, πώς ήταν για την Γεωργία με δεδο­μένο ότι προ­έ­κυψε και η ασθέ­νειά σου;

Μαζί το απο­φα­σί­σαμε εξαρχής να φύγουμε. Μπορώ να σου πω ότι το ήθελε και περισ­σό­τερο. Πριν μετα­κο­μί­σουμε στην Δανία, είχαμε έρθει ήδη δύο φορές για δια­κο­πές και μείναμε από έναν μήνα τη φορά και ο τρόπος ζωής που είχε δει εδώ, της άρεσε.

Ως προς το θέμα της ασθέ­νειας, το κράτος παρέχει ψυχο­λο­γική στήριξη και σε μένα αλλά και στο παιδί… Δεν είναι εύκολο. Επι­πλέον, επι­στρέ­φο­ντας το καλο­καίρι από τις δια­κο­πές μου στην Ελλάδα, με περί­μενε μια δυσά­ρε­στη έκπληξη διότι δια­πί­στωσα ότι θα έπρεπε άμεσα να βρω εργασία αλλιώς θα έπρεπε να επι­στρέψω στη Ρόδο. Σύμφωνα με τον ισχύ­ο­ντα νόμο, αν για έξι μήνες δεν εργά­ζε­σαι, τότε πρέπει να επι­στρέ­ψεις στην πατρίδα σου, κάτι που εγώ δεν γνώριζα. Λόγω της ασθέ­νειάς μου, του χει­ρουρ­γείου και της απο­θε­ρα­πείας, στα­μά­τησα να εργά­ζο­μαι.

Το κράτος μου παρείχε για έξι μήνες τον μισθό μου, αλλά το εξάμηνο παρήλθε και σε κάθε περί­πτωση έπρεπε να βρω εργασία.

Εκανα τα αδύνατα δυνατά για να βρω μέσα σε μερικές ημέρες δουλειά και το μεγάλο μου παρά­πονο, είναι ότι δεν με βοή­θη­σαν όσο θα περί­μενα Ελληνες που ζουν εδώ για χρόνια, αλλά ξένοι, άλλοι μετα­νά­στες.

Εχει πολλούς Ελληνες εκεί;

Στα τελευ­ταία δύο χρόνια έχουν αρχίσει να αυξά­νο­νται και κυρίως έχει πάρα πολλούς φοι­τη­τές.

Ένα χρόνο μετά, θα έλεγες ότι έχεις εγκλι­μα­τι­στεί εκεί;

Ναι, τώρα μπορώ να το πω.

Και το παιδί;

Το παιδί περισ­σό­τερο και πιο γρήγορα από εμένα.

Ποια ήταν η πρώτη σου δουλειά στην Δανία;

Γνω­ρί­ζο­ντας πολύ καλά την τέχνη της ζαχα­ρο­πλα­στι­κής και της αρτο­ποι­ίας, βρήκα δουλειά ως βοηθός ζαχα­ρο­πλά­στη σε ένα από τα καλύ­τερα ζαχα­ρο­πλα­στεία της Δανίας. Πήγαινα στις 3 το πρωί και σχο­λούσα στις 11.

Ημουν πολύ τυχερή, διότι είναι κι εδώ αρκετά δύσκολο για να βρεις εργασία. Στα­μά­τησα να εργά­ζο­μαι όταν έμαθα ότι νόσησα.

Ενας μέσος μισθός εδώ είναι περίπου 1.800 με 1.900 ευρώ για 37 ώρες εργασία την εβδο­μάδα, και παρ΄ότι τα ενοίκια είναι αυξη­μένα σε σχέση με την Ελλάδα, ζεις αξιο­πρε­πώς διότι οι παροχές του κράτους απέ­να­ντι στους πολίτες είναι σημα­ντι­κές. Ειναι μεν υψηλή φορο­λό­γηση, αλλά το κράτος της Δανίας φρο­ντί­ζει για τους πολίτες του.

Τώρα πού εργά­ζε­σαι;

Εργά­ζο­μαι ως υπεύ­θυνη υπο­δο­χής σε ένα Ινδικό εστια­τό­ριο. Δεν μπορώ ακόμα, λόγω της θερα­πείας, να κάνω εργασία που να απαιτεί σωμα­τική κόπωση, δεν μπορεί να υπο­στη­ρί­ξει ο οργα­νι­σμός μου βαριά εργασία.

Ο ιδιο­κτή­της με προ­σέ­λαβε, παρά τα προ­βλή­ματα της υγείας μου τα οποία του γνω­στο­ποί­ησα από την αρχή.

Δεύ­τε­ρες σκέψεις, έχεις για την μετα­κό­μισή σου εκεί;

Στο διά­στημα των χημειο­θε­ρα­πειών, ομολογώ ότι ζορί­στηκα. Και πέρασε αστρα­πιαία από το μυαλό μου να επι­στρέψω. Αλλά τότε είπα στον εαυτό μου ότι εδώ ήρθα για έναν σκοπό και δεν θα τα παρα­τήσω, θα το παλέψω μέχρι τέλους.

Υπάρχει στήριξη για τις μονο­γο­νεϊ­κές οικο­γέ­νειες, όπως είναι η δική σου;

Ναι, το κράτος μάς παρέχει αρκετές διευ­κο­λύν­σεις.

Νιώθεις ασφά­λεια δηλαδή εκεί.

Σαφώς. Ειδικά στο πρό­βλημα υγείας που αντι­με­τώ­πισα. Ολο αυτό το διά­στημα, οι γιατροί και οι νοσο­κό­μες, στά­θη­καν δίπλα μου σαν οικο­γέ­νεια. Δεν μπορώ να σου το περι­γράψω. Τώρα μιλάμε, και είναι σαν να μην το πέρασα εγώ, σαν να αφορά κάποια άλλη. Ομως το πέρασα με τη βοήθεια των γιατρών μου και των νοσο­κό­μων, παρά τη φοβία μου για τους για­τρούς. Οταν ο γιατρός μου, μου το ανα­κοί­νωσε, είδα ένα μαύρο μπροστά μου, τίποτα άλλο.

Είπα “Θεέ μου, δεν μπορώ να το περάσω αυτό…” Εχω κι ένα παιδί στην εφηβεία, έπρεπε να δια­χει­ρι­στώ εκτός από τις δικές μου και τις ανα­σφά­λειές της. Ηταν μια πολύ δύσκολη κατά­σταση.

Ομως είχα δύο επι­λο­γές, ή να παλέψω για να ζήσω ή να αφεθώ να πεθάνω. Χει­ρουρ­γή­θηκα μέσα σε μια εβδο­μάδα από την ημέρα της διά­γνω­σης.

Με τη βοήθεια των γιατρών μου το πέρασα… Την πρώτη φορά που με εξέτασε ο γιατρός μου, μου χάιδευε τα μαλλιά και μου κρα­τούσε το χέρι γιατί έτρεμα από τον φόβο μου. Στις τελευ­ταίες χημειο­θε­ρα­πείες, δυσκο­λεύ­τηκα πολύ από τις παρε­νέρ­γειες.

Ξυπνούσα και δεν ήθελα να ξυπνάω… Δεν ήθελα να βλέπω έξω από το παρά­θυρο, ένιωθα ένα απέ­ρα­ντο κενό. Δεν το είχα ξανα­νιώ­σει ποτέ στη ζωή μου. Ηρθε  ο αδελφός μου από τη Ρόδο να με δει, και δεν μπο­ρούσα να του δείξω τη χαρά μου.

Πότε έκανες την τελευ­ταία σου χημειο­θε­ρα­πεία;

Στις 4 Ιουνίου. Στις 4 Σεπτεμ­βρίου έκλεισα το πρώτο τρίμηνο χωρίς θερα­πεία. Ναι μεν στα­διακά ανακτάς τις δυνά­μεις σου σωμα­τικά, ψυχο­λο­γικά και συναι­σθη­μα­τικά, όμως είναι και κάποιες φορές που λυγί­ζεις… Και δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να ξανα­ση­κω­θείς.

Στα πλάνα σου περι­λαμ­βά­νε­ται επι­στροφή στη Ρόδο;

Του­λά­χι­στον για τα επόμενα 10 χρόνια, όχι. Εδώ στη Δανία, δεν βιώνω τον ρατσι­σμό που βίωνα στη Ρόδο, ειδικά στο θέμα του σωμα­τι­κού βάρους. Σε όσους για­τρούς κι αν πήγα στη Ρόδο και για όποιο θέμα υγείας κι αν τους επι­σκε­πτό­μουν, το πρώτο πράγμα που μου έλεγαν είναι ότι έπρεπε να χάσω βάρος και πολλοί με άκομψο τρόπο έως αγενή. Κι ας μην ήξεραν τον αγώνα που έδινα για να χάσω κιλά. Εδώ στην Δανία, περί­μενα από τους για­τρούς αναφορά στα κιλά μου και κανένας δεν το έκανε. Στη Ρόδο, μου έλεγαν ότι δεν βρί­σκουν εύκολα τις φλέβες μου λόγω του περιτ­τού λίπους, ενώ εδώ στην Δανία έμαθα ότι απλώς έχω πολύ λεπτές φλέβες και δεν είναι θέμα βάρους…

Λεπτές φλέβες μπορεί έχει και μια λεπτή γυναίκα. Σαφώς και δεν είναι καλό να είναι κάποιος υπέρ­βα­ρος, όμως δεν έχει το δικαί­ωμα κανείς να σε κάνει να νιώθεις άσχημα. Οταν στα 17,5 μου χρόνια πήγα να γεννήσω, είχα μια πολύ άσχημη εμπει­ρία που μου στιγ­μά­τισε μια από τις πιο χαρού­με­νες στιγμές της ζωής μου, άκουσα να λένε για μένα “έλα να βάλουμε τη χοντρή μέσα να γεν­νή­σει”… Αυτό τον ρατσι­σμό δεν τον βιώνω εδώ. Ενώ στη Ρόδο, τα κιλά μου ήταν πάντα αντι­κεί­μενο αρνη­τι­κού σχο­λια­σμού. Ακόμα και για την εύρεση εργα­σίας. Εγώ δεν έχω πρό­βλημα με τα κιλά μου, οι άλλοι είχαν και μου το έδει­χναν σε κάθε ευκαι­ρία. Μπορώ να αυτο­σαρ­κα­στώ, μπορώ να γελάσω με τα κιλά μου, αλλά επειδή το θέλω εγώ.

Οταν ξαπλώ­νεις το βράδυ, έχοντας δώσει τις μάχες της ημέρας, τι ονει­ρεύ­ε­σαι;

Να γίνω καλύ­τερη πρώτα απ΄όλα για μένα και για το παιδί μου, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ κάνω τον απο­λο­γι­σμό μου… Εχω και κάποια όνειρα που έμειναν ημιτελή, αλλά δεν το βάζω κάτω. Μπορεί ο περί­γυ­ρος, η κοι­νω­νία να μου έθεσαν ως ανάχωμα το θέμα του βάρους μου, αλλά εγώ τα όνειρά μου δεν τα έχω εγκα­τα­λεί­ψει. Θέλω μόλις μάθω τη γλώσσα εδώ, να κατα­φέρω να σπου­δάσω, να εξε­λι­χθώ, έχω πολλά πράγ­ματα να κάνω ακόμα.