Ακυρώθηκαν φόροι και πρόστιμα που επιβλήθηκαν από το Δήμο Ρόδου στην εταιρεία «ΛΙΝΤΛ ΕΛΛΑΣ»

Με τρεις απο­φά­σεις, που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, ακυ­ρώ­θη­καν εγγρα­φές στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους οφειλών, που φέρεται να είχε σε τέλη, φόρους και πρό­στιμα η εται­ρεία «ΛΙΝΤΛ ΕΛΛΑΣ & ΣΙΑ ΟΜΟΡΡΥΘΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» αφού κρίθηκε ότι επι­βλή­θη­καν χωρίς να έχει προη­γη­θεί νόμιμη ανάρ­τηση των σχε­τι­κών κανο­νι­στι­κών πράξεων.

Το θέμα είναι εξαι­ρε­τικά σοβαρό για την δημο­τική αρχή, αν δεν θερα­πευ­τεί σε δεύτερο βαθμό, διότι δημιουρ­γεί δεδι­κα­σμένο, που θα προ­κα­λέ­σει μέσω αλυ­σι­δω­τών αντι­δρά­σεων κι άλλες προ­σφυ­γές.

Αρμο­δίως έγινε γνωστό ότι η ανάρ­τηση των κανο­νι­στι­κών πράξεων έχει γίνει με τον προ­σή­κο­ντα τρόπο κι ότι τα στοι­χεία θα υπο­βλη­θούν στο δικα­στή­ριο για να επα­νε­ξε­τά­σει την υπόθεση.

Πιο συγκε­κρι­μένα με τις υπ’ αριθμ. 442, 443 και 444/2019 απο­φά­σεις του 2ου Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ακυ­ρώ­θη­καν εγγρα­φές στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους του Δήμου Ρόδου οφειλών για τέλη καθα­ριό­τη­τας και φωτι­σμού, τελών ακί­νη­της περιου­σίας (ΤΑΠ), για φόρο ηλε­κτρο­δο­τού­με­νων χώρων και δημο­τικό φόρο, αλλά και προ­στί­μων, που είχαν επι­βλη­θεί στην «ΛΙΝΤΛ ΕΛΛΑΣ & ΣΙΑ ΟΜΟΡΡΥΘΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ».

Πρό­κει­ται για τις πρώτες απο­φά­σεις του Διοι­κη­τι­κού Δικα­στη­ρίου, που έκριναν παρά­νομη την επιβολή των συγκε­κρι­μέ­νων τελών και φόρων, ενώ είχαν προη­γη­θεί άλλες με τις οποίες είχε απορ­ρι­φθεί ανάλογη προ­σφυγή του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου.

Σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του Ν.25/1975, το τέλος καθα­ριό­τη­τας και φωτι­σμού (ΔΤ) επι­βάλ­λε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου «για την αντι­με­τώ­πιση δαπανών παροχής υπη­ρε­σιών καθα­ριό­τη­τας και φωτι­σμού καθώς και κάθε άλλης δαπάνης από παγίως παρε­χό­με­νες στους πολίτες δημο­τι­κές ή κοι­νο­τι­κές υπη­ρε­σίες αντα­πο­δο­τι­κού χαρα­κτήρα».

Η κάλυψη των δαπανών καθα­ριό­τη­τας και φωτι­σμού των κοι­νο­χρή­στων χώρων από το τέλος αυτό είναι υπο­χρε­ω­τική. Τούτο ορί­ζε­ται άλλωστε ρητά και στο άρθρο 17 του Ν. 1080/80. Το εμβαδόν των ηλε­κτρο­δο­τού­με­νων ακι­νή­των, στε­γα­σμέ­νων ή μη που λαμ­βά­νε­ται υπ’ όψη για τον υπο­λο­γι­σμό του τέλους καθα­ριό­τη­τας προ­κύ­πτει από τις υπεύ­θυ­νες δηλώ­σεις που υπο­βάλ­λουν μέσω του Δήμου.

Ο φόρος ηλε­κτρο­δο­τού­με­νων χώρων (ΔΦ) επι­βάλ­λε­ται ανά μετρητή παροχής ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος σε όλους τους στε­γα­σμέ­νους ή μη στε­γα­σμέ­νους χώρους που βρί­σκο­νται μέσα στην διοι­κη­τική περι­φέ­ρεια του Δήμου και ηλε­κτρο­δο­τού­νται από τη ΔΕΗ ή άλλον προ­μη­θευτή ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας.

Απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση επι­βο­λής του φόρου είναι η συν­δρομή μιας από τις ιδιό­τη­τες του οικια­κού ή βιο­μη­χα­νι­κού ή εμπο­ρι­κού κατα­να­λωτή ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος.

Ο συντε­λε­στής του ΤΑΠ καθο­ρί­ζε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου και είναι ενιαίος για όλη τη διοι­κη­τική περι­φέ­ρεια του δήμου.

Η βεβαί­ωση των φόρων, τελών, δικαιω­μά­των και εισφο­ρών ενερ­γεί­ται από τους δήμους μέσα σε προ­θε­σμία πέντε (5) ετών από την λήξη του οικο­νο­μι­κού έτους, στο οποίο ανά­γο­νται.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Η εταιρία με το κατά­στημα που ευρί­σκε­ται στο 4° χλμ. της οδού Ρόδου Καλ­λι­θέας κατέ­θεσε προ­σφυ­γές κατά του Δήμου Ρόδου για την εγγραφή της σε χρη­μα­τι­κούς κατα­λό­γους υπό­χρεων τέλους ακί­νη­της περιου­σίας ΔΤ & ΔΦ.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία του Δήμου Ρόδου δια­πι­στώ­θηκε ότι τα τετρα­γω­νικά που ανα­φέ­ρο­νταν από την έναρξη της λει­τουρ­γίας του κατα­στή­μα­τος ήταν μηδε­νικά.

Σε κλήση στους υπεύ­θυ­νους της εται­ρίας προ­σκό­μι­σαν υπεύ­θυνη δήλωση στην οποία δηλώ­νο­νται τα τετρα­γω­νικά του κατα­στή­μα­τος ισόγειο 1049,92τ.μ. και υπόγειο 1044,04 τ.μ. υπο­γε­γραμ­μένη από τον διευ­θυ­ντή ανά­πτυ­ξης με συνημ­μένο διά­γραμμα κάλυψης του κατα­στή­μα­τος και την οικο­δο­μική άδεια.

Ακο­λού­θως ο Δήμος Ρόδου προέβη στον υπο­λο­γι­σμό των τελών και βεβαί­ωσε την οφειλή.

Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο με τις απο­φά­σεις του έκρινε μεταξύ άλλων ότι οι 694/2008 και 442/2008 κανο­νι­στι­κές απο­φά­σεις του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου του Δήμου Ρόδου, με τις οποίες καθο­ρί­στη­καν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις και ο συντε­λε­στής των ανωτέρω τελών, και οι οποίες συνι­στούν έρεισμα των προ­σβαλ­λό­με­νων πράξεων, είναι ανυ­πό­στα­τες, καθόσον δεν δημο­σιεύ­τη­καν κατά τον προ­σή­κο­ντα τρόπο, ήτοι εντός της προ­βλε­πό­με­νης εκ του νόμου πεν­θή­με­ρης προ­θε­σμίας, ενώ, ουδόλως προ­κύ­πτει εάν το κείμενό τους δημο­σιεύ­τηκε, εν περι­λή­ψει, στον τύπο ή εάν τοι­χο­κολ­λή­θη­καν στο δημαρ­χιακό κατά­στημα ή στις εκκλη­σίες του Δήμου παρου­σία δύο μαρ­τύ­ρων.

Επι­πλέον δεν προ­σκο­μί­στηκε οποια­δή­ποτε άλλη κανο­νι­στική απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, σχετικά με την επιβολή και τον καθο­ρι­σμό του ύψους και του συντε­λε­στή των ένδικων τελών, ούτε οποιο­δή­ποτε άλλο στοι­χείο από το οποίο να προ­κύ­πτει ότι χώρησε δημο­σί­ευση τέτοιας κανο­νι­στι­κής από­φα­σης του εν λόγω Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου και δη προ­ση­κό­ντως, όπως τούτο απαι­τεί­ται από το νόμο, ώστε να προ­κύ­πτει η νόμιμη υπό­στασή της.

Κατόπιν αυτών, το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι οι προ­σβαλ­λό­με­νες πράξεις, ήτοι οι εγγρα­φές της προ­σφεύ­γου­σας στους οικεί­ους χρη­μα­τι­κούς κατα­λό­γους του Δήμου, δεν ερεί­δο­νται σε κανο­νι­στι­κές απο­φά­σεις του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου που έχουν απο­κτή­σει νόμιμη υπό­σταση, και ως εκ τούτου οι προ­σβαλ­λό­με­νες είναι μη νόμιμες και πρέπει να ακυ­ρω­θούν, κατά τα βασίμως προ­βαλ­λό­μενα από την προ­σφεύ­γουσα.