Κραυγή αγωνίας από πυροσβέστες: «Πιλοτάρουμε και κάνουμε τον σταυρό μας»

Ανήμερα της µαύρης επε­τείου από την εκατόµβη των θυµάτων στο Μάτι, δύο πύρινα µέτωπα στην Ανα­το­λική Αττική ήρθαν να επι­βε­βαιώ­σουν ότι η απειλή είναι ακόµη εδώ. Μολο­νότι άπαντες οµονοούν ότι δεν πρέπει να επιτρέψουµε ως κοι­νω­νία να θρηνήσουµε ξανά ούτε ένα θύµα από φωτιά, και ενώ σύσσωµος ο πολι­τι­κός κόσµος ανέλαβε συγκεκριµένες δεσµεύσεις για να απο­τρέ­ψει αυτό το ενδεχόµενο, τα µηνύµατα που έρχο­νται από το Πυρο­σβε­στικό Σώµα κάνουν λόγο για ελλείψεις-φωτιά καθώς οι πυρο­σβέ­στες καλού­νται να δώσουν τη µάχη µε τις φλόγες, χωρίς όπλα, µε γερασµένο στόλο οχηµάτων και ενα­έ­ριων µέσων, και υπη­ρε­σίες υποστελεχωµένες. Το ερώτηµα που εύλογα προ­κύ­πτει, λοιπόν, είναι κατά πόσο έχει προετοιµαστεί ο µηχανισµός της Πυρο­σβε­στι­κής έναν χρόνο µετά τον εθνικό όλεθρο και πώς θα αντα­πο­κρι­θεί στο ενδεχόµενο µιας νέας ανε­ξέ­λεγ­κτης πύρινης λαί­λα­πας.

Το «Εθνος της Κυρια­κής» πραγµατοποίησε έρευνα πίσω από τους αριθµούς και συνοµίλησε µε ανθρώ­πους για τους οποίους η µάχη µε τις φλόγες απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κοµµάτι της καθηµερινότητάς τους. «∆υστυχώς, υπάρ­χουν προβλήµατα που έχουν µείνει άλυτα από την προηγούµενη κυβέρ­νηση. Ο σχεδιασµός δεν είναι ρεα­λι­στι­κός, και αυτό το έχουµε καταγ­γεί­λει επανειληµµένως. Πραγµατοποιήθηκαν κάποιες προ­σπά­θειες, αλλά δεν έγιναν οι απα­ραί­τη­τες ενέρ­γειες ώστε να είµαστε πιο αποτελεσµατικοί σε σχέση µε πέρυσι. Τα προβλήµατα που έχουν συσ­σω­ρευ­τεί είναι πολλά και στον υλι­κο­τε­χνικό εξοπλισµό και τον σχεδιασµό» επισηµαίνει ο πρό­ε­δρος της Ενωσης Αξιωµατικών του Πυρο­σβε­στι­κού Σώµατος, Γεώρ­γιος Βιτζη­λαίος.

Δύσκο­λες συν­θή­κες

Σύµφωνα µε στοι­χεία της Πυρο­σβε­στι­κής, το σύνολο του προ­σω­πι­κού του Σώµατος είναι 13.603 άτοµα, εκ των οποίων οι 1.780 είναι πυρο­σβέ­στες πεντα­ε­τούς υπο­χρέ­ω­σης και οι 219 ειδικών καθη­κό­ντων. Σε αυτά τα νούµερα δεν συµπεριλαµβάνονται 535 επο­χι­κοί πυρο­σβέ­στες που εντά­χθη­καν στην Πυρο­σβε­στική τον Μάιο του 2019 και οι 962 συνά­δελ­φοί τους που πέτυχαν σε σχετική προ­κή­ρυξη µόλις στις 3 Ιούλιου. «Μπορεί οι αριθµοί να φαί­νο­νται µεγάλοι, αλλά στην ουσία χρειαζόµαστε και άλλο προ­σω­πικό. Εµείς θα θέλαµε να µας δοθούν τα όπλα να πολεµήσουµε, έστω και κάτω από τις πολύ δύσκο­λες συν­θή­κες στις οποίες εργαζόµαστε.

Αλλά και τα πολλά κενά τα οποία έχουν δηµιουργηθεί σε προ­σω­πικό να απο­κα­τα­στα­θούν» τονίζει. «Πραγµατικά, ο σχεδιασµός ο οποίος γίνεται υπερ­βαί­νει την πραγµατικότητα. Βρισκόµαστε στην αντι­πυ­ρική περίοδο. Εργαζόµαστε µε πυρε­τώ­δεις ρυθµούς ώστε να συµπληρώνουµε τα κενά και να µπορούµε να αντεπεξέλθουµε. Υπάρ­χουν πολλοί συνά­δελ­φοι που έφυγαν και πήγαν σε ιδιω­τι­κές εται­ρείες. Οι θέσεις τους δεν ανα­πλη­ρώ­θη­καν ποτέ. Πολλές φορές δουλεύουµε για πολλούς ανθρώ­πους µαζί, την ώρα που ο µέσος όρος ηλικίας των πυρο­σβε­στών ξεπερνά τα 40 έτη» συνε­χί­ζει. Τι γίνεται, ωστόσο, σε επίπεδο οχηµάτων; Η διαθέσιµη δύναµη αυτήν τη στιγµή απο­τε­λεί­ται από 3.320 οχήµατα. Από αυτά τα 1.945 είναι υδρο­φόρα, τα 1.139 βοη­θη­τικά και τα 236 ειδικά οχήµατα. Με βάση τον Γ. Βιτζη­λαίο, «το 80% από αυτά είναι έτοιµο να επι­χει­ρή­σει. Πολλά από αυτά, βεβαίως, θα µείνουν εκτός στην πορεία λόγω παλαιό­τη­τας και συσσωρευµένων προβληµάτων. Το 30% µε 40% των οχηµάτων µας είναι πάνω από 20 ετών και ένα 25% µε 30% είναι ηλικίας από 10 έως 20 ετών.

ο µνηµόνιο το πληρώσαµε ακριβά ως µηχανοκίνητο σώµα και όλα αυτά τα χρόνια έχουµε µείνει πολύ πίσω». Πολλά είναι, στο µεταξύ, τα προβλήµατα και σε σχέση µε τη συντή­ρηση των οχηµάτων. «Ενα απλό παράδειγµα που αντιµετωπίζουµε στη συντή­ρησή τους είναι τα ελα­στικά. Ενώ υπάρχει διαγωνισµός σε εξέλιξη, οι δια­δι­κα­σίες είναι εξαι­ρε­τικά αργές. Υπάρχει ανάγκη να τα πάρουµε… χθες και το πιθα­νό­τερο είναι να µην τα έχουµε ούτε του χρόνου. Χρειά­ζε­ται να αλλάξει ο τρόπος που γίνο­νται οι δια­δι­κα­σίες και αυτό θα το ζητήσουµε και στον και­νούρ­γιο υπουργό» σχο­λιά­ζει ο πρό­ε­δρος της Ενωσης Αξιωµατικών του Πυρο­σβε­στι­κού Σώµατος. Και προ­σθέ­τει: «Αφήστε την επι­κιν­δυ­νό­τητα να επι­χει­ρείς µε οχήµατα παλιά και ακα­τάλ­ληλα. Θέτουµε τη ζωή µας σε κίνδυνο για την προ­στα­σία του κοι­νω­νι­κού συνόλου και πηγαί­νο­ντας σε κατά­σβεση µε αυτά κινδυνεύουµε να µη φτάσουµε ποτέ». Του­λά­χι­στον, όπως λέει, άλλαξαν κάπως οι εποχές που οι πυρο­σβέ­στες πλή­ρω­ναν από την τσέπη τους για τις στολές και τον εξοπλισµό τους. «Ευτυχώς, έχουν γίνει προ­σπά­θειες και έχουµε πάρει κάποιες στολές και κάποιες µπότες.

Κινού­νται, µάλιστα, δια­δι­κα­σίες ώστε να πάρουµε και άλλα πράγµατα είτε από δωρεές είτε µέσω προγραµµάτων. Κατά ένα µεγάλο µέρος ακόµα ο πυρο­σβέ­στης πλη­ρώ­νει από την τσέπη του, αλλά του­λά­χι­στον κάτι έχει γίνει» σχο­λιά­ζει χαρα­κτη­ρι­στικά. Ενα άλλο µεγάλο ζήτηµα είναι αυτό της αερο­πυ­ρό­σβε­σης. Σύµφωνα µε την Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία, τα ιδιό­κτητα µέσα του Σώµατος είναι δύο ελι­κό­πτερα Super Puma και τρία ελι­κό­πτερα BK 117 C1. Στον σχεδιασµό για το 2019 περιλαµβάνονται, επίσης, 13 µισθωµένα ελι­κό­πτερα, εκ των οποίων τέσσερα είναι βαρέος τύπου και εννέα µεσαίου τύπου κατόπιν των ειδικών δια­γω­νι­στι­κών δια­δι­κα­σιών µέσω του οργανισµού της NSPA. Με τρο­πο­ποί­ηση του επι­χει­ρη­σια­κού σχεδιασµού αερο­πυ­ρό­σβε­σης από τις 21 Ιουνίου εντά­χθη­καν άλλα πέντε ελι­κό­πτερα, τρία µεσαίου και δύο βαρέος τύπου.

Τα παλιά Κανα­ντέρ

τον προγραµµατισµό του Γενικού Επι­τε­λείου Αερο­πο­ρίας για τη δασο­πυ­ρό­σβεση, είναι παράλ­ληλα εννέα Κανα­ντέρ CL-215, έξι Κανα­ντέρ CL-415 και 19 πυρο­σβε­στικά PZL. Επίσης από την Αερο­πο­ρία Στρατού επι­χει­ρη­σιακά διαθέσιµα µέσα απο­τε­λούν και τρία ελι­κό­πτερα CH-47 Chinook. Τα γερασµένα Κανα­ντέρ, πάντως, στα οποία βασί­ζε­ται ένα σηµαντικό και εξαι­ρε­τικά κρίσιµο µέρος της κατά­σβε­σης πυρ­κα­γιών σε όλη τη χώρα, είναι ένα ζήτηµα που παραµένει άλυτο δια­χρο­νικά. Τα CL-215 έχουν συµπληρώσει 40 χρόνια υπη­ρε­σίας, τα CL-415 σχεδόν 20 και τα PZL έχουν κλείσει τα 30 χρόνια. Οπως απο­κα­λύ­πτουν στο «Εθνος της Κυρια­κής» ανώ­τα­τοι αξιωµατικοί, το 2014 εκπο­νή­θηκε ειδική µελέτη από την Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία.

Η Πολεµική Αερο­πο­ρία παρέ­λαβε το πρώτο Κανα­ντέρ CL-215 το 1975 και ακόµη πετούν. Συνά­δελ­φοι έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ το 2015 στη φωτιά στο Φαρακλό το πλήρωµα υπο­χρε­ώ­θηκε σε ανα­γκα­στική προ­σγεί­ωση κατά τη διάρ­κεια της κατά­σβε­σης. Τα µέλη του σώθηκαν από θαύµα. Το ίδιο και το 2016, οπότε ο κυβερ­νή­της και ο συγκυ­βερ­νή­της του αερο­σκά­φους κατά­φε­ραν να βγουν ζωντα­νοί όταν το Κανα­ντέρ κατέ­πεσε λόγω µηχανική βλάβης κατά τη διάρ­κεια κατά­σβε­σης πυρ­κα­γιάς στα ∆ερβε­νο­χώ­ρια» υπογραµµίζει πιλότος της Πολεµικής Αερο­πο­ρίας που επιθυµεί να δια­τη­ρή­σει την ανωνυµία του. Και κατα­λή­γει: «Τα ανταλ­λα­κτικά είναι δυσεύ­ρετα. Παρ’ όλα αυτά, η Αερο­πο­ρία ανα­γκά­ζε­ται να ψάχνει σε παγκόσµιο επίπεδο. Καµία άλλη Αερο­πο­ρία στον κόσµο δεν έχει το νούµερο 215. Είµαστε η µοναδική χώρα. Ολες όσες έχουν Κανα­ντέρ είτε τα έχουν απο­σύ­ρει είτε τα έχουν αναβαθµίσει µε τα CL-215Τ είτε µε τα CL-415. Σκε­φτείτε ότι είναι σαν να οδηγεί κανείς ένα αυτο­κί­νητο σχεδόν 50 ετών. Μόνο που το οδηγεί στον αέρα, µε την πιθα­νό­τητα βλάβης στον κινη­τήρα να είναι πολύ πιθανή. Πιλοτάρουµε και κάνουµε τον σταυρό µας να γυρίσουµε το βράδυ σώοι στα σπίτια µας. Κάποιος πρέπει να ενδια­φερ­θεί προτού θρηνήσουµε και άλλα θύµατα»

πηγή ethnos.gr

Ευλα­μπία Ρέβη