Tελεσίδικη καταδίκη για λαθρεμπόριο καυσίμων

Με απόφαση του Ζ´ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου απορ­ρί­φθηκε η από 15 Μαρτίου 2018, αίτηση μιας κατοί­κου της Ρόδου για αναί­ρεση της από­φα­σης 7/2018 του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου με την οποία κατα­δι­κά­στηκε τελε­σι­δί­κως για λαθρε­μπο­ρία.

Όπως προ­κύ­πτει από το σκε­πτικό της από­φα­σής του 7/2018, το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από συνε­κτί­μηση όλων των απο­δει­κτι­κών μέσων, τα οποία προσ­διο­ρί­ζο­νται κατ’ είδος σ’ αυτή, δέχθηκε ανε­λέγ­κτως, ότι απο­δεί­χθη­καν τα εξής:

Στις 24-10-2011 διε­νερ­γή­θηκε από υπαλ­λή­λους του Σώματος Δίωξης Οικο­νο­μι­κού Ελέγχου έλεγχος στην εταιρία, με αντι­κεί­μενο εργα­σίας ασβεστοποιία-ορυκτέλαια νόμιμη εκπρό­σω­πος της οποίας ήταν η κατη­γο­ρου­μένη.

Κατά τον έλεγχο δια­πι­στώ­θηκε η ύπαρξη υπέρ­γειων δεξα­με­νών, σε μία από τις οποίες ήταν απο­θη­κευ­μένο πετρέ­λαιο κίνησης 200 λίτρων κατά δήλωση και εκτί­μηση και στις υπό­λοι­πες τέσ­σε­ρις, εκ των οποίων τρεις ήταν παρο­πλι­σμένα βυτία, ήταν απο­θη­κευ­μένα πετρε­λαϊκά κατά­λοιπα, 300 λίτρων, 18.000 λίτρων, 5.000 λίτρων και 9.000 λίτρων, κατά δήλωση του υπευ­θύ­νου της επι­χεί­ρη­σης, συζύγου της κατη­γο­ρου­μέ­νης, και εκτί­μηση των διε­νερ­γού­ντων τον έλεγχο υπαλ­λή­λων.

Με τη συν­δρομή του υπεύ­θυ­νου της επι­χεί­ρη­σης κατά την ώρα του ελέγχου, συντά­χθη­καν δύο πρω­τό­κολλα κατα­μέ­τρη­σης, ένα για το πετρέ­λαιο κίνησης και ένα για τα πετρε­λαϊκά κατά­λοιπα, ενώ παράλ­ληλα, ελή­φθη­σαν δείγ­ματα εκ του πετρε­λαίου κίνησης και των πετρε­λαϊ­κών κατα­λοί­πων.

Τα δείγ­ματα αυτά εστά­λη­σαν στην Χημική Υπη­ρε­σία.

Από την αναγωγή των απο­τε­λε­σμά­των αυτών στο σύνολο των δειγ­μα­τι­σθει­σών ποσο­τή­των προ­κύ­πτει η κατοχή 10 λίτρων πετρε­λαίου κίνησης, 299,7 λίτρων κηρο­ζί­νης, 15.592 λίτρων κηρο­ζί­νης, 4.275,64 λίτρων κηρο­ζί­νης και 5.997 λίτρων κηρο­ζί­νης, στις οποίες ανα­λο­γούν φορο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις 5,97 ευρώ, 185,95 ευρώ, 9.675,65 ευρώ, 2.653,48 ευρώ και 3.721,44 ευρώ, αντί­στοιχα. Περαι­τέρω, από τα ίδια απο­δει­κτικά μέσα απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δυνάμει από­φα­σης του Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου, χορη­γή­θηκε στην εταιρία άδεια για τη συλλογή και μετα­φορά απο­βλή­των λιπα­ντι­κών ελαίων και συγκε­κρι­μένα η συλλογή και μετα­φορά από τα σημεία συλ­λο­γής προς τα κέντρα συλ­λο­γής, στα όρια του Νομού Δωδε­κα­νή­σου, με σκοπό τα Α.Λ.Ε. (Από­βλητα Λιπα­ντικά Έλαια) να οδη­γη­θούν σε νόμιμες εγκα­τα­στά­σεις ανα­γέν­νη­σης.

Σύμφωνα με τους γενι­κούς όρους της χορη­γη­θεί­σας άδειας, η τελευ­ταία είχε ισχύ για τρία (3) έτη (όρος 1ος), ήτοι μέχρι 5-12-2009, και μόνο για τις συγκε­κρι­μέ­νες δρα­στη­ριό­τη­τες, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του π.δ. 82/2004, χωρίς να επε­κτεί­νε­ται σε άλλες και απο­κλει­στικά εντός των ορίων αρμο­διό­τη­τας της Νομαρ­χια­κής Αυτο­διοί­κη­σης Δωδε­κα­νή­σου, για τη δε κατ’ επέ­κταση δρα­στη­ριό­τητα της μετα­φο­ράς εκτός των ορίων αυτών, έπρεπε να ζητηθεί η απαι­τού­μενη άδεια από την αντί­στοιχη νομαρ­χιακή αυτο­διοί­κηση.

Ακο­λού­θως, με την αριθμ. πρωτ. Οικ. 359/223/8-1-2010 απόφαση του Γενικού Γραμ­μα­τέα Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, ανα­νε­ώ­θηκε η προ­α­να­φε­ρό­μενη με αριθμ. 6606/2006 άδεια για πέντε έτη, ήτοι με ισχύ έως την 5-12-2014, και συμπλη­ρώ­θηκε ως προς τις κατη­γο­ρίες των Απο­βλή­των Ελαίων και Απο­βλή­των Υγρών Καυ­σί­μων, που επι­τρε­πό­ταν να συλ­λέ­γει και μετα­φέ­ρει η κατη­γο­ρου­μένη, και ήταν συγκε­κρι­μένα από­βλητα έλαια μηχανής κιβω­τίου ταχυ­τή­των και λίπαν­σης, μη χλω­ριω­μένα έλαια μηχανής, κιβω­τίου ταχυ­τή­των και λίπαν­σης με βάση τα ορυκτά, συν­θε­τικά έλαια μηχανής, κιβω­τίου ταχυ­τή­των και λίπαν­σης, και άλλα έλαια μηχανής, κιβω­τίου ταχυ­τή­των και λίπαν­σης.

Συνεπώς, με βάση τα προ­α­να­φε­ρό­μενα η κατη­γο­ρου­μένη είχε μόνο άδεια συλ­λο­γής και μετα­φο­ράς απο­βλή­των λιπα­ντι­κών ελαίων και μάλιστα των ανα­φε­ρό­με­νων στην απόφαση του Γενικού Γραμ­μα­τέα Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου.

Η προ­σκο­μι­ζό­μενη από την κατη­γο­ρου­μένη και ανα­γνω­σθείσα στο ακρο­α­τή­ριο απόφαση της Γενικής Γραμ­μα­τέως Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου αφορά την έγκριση περι­βαλ­λο­ντι­κών όρων και όχι άδεια απο­θή­κευ­σης απο­βλή­των και σε κάθε περί­πτωση δεν ανά­γε­ται στην ημε­ρο­μη­νία τέλεσης του αδι­κή­μα­τος (24-10-2011).

Εξάλλου, από τα έντυπα ανα­γνώ­ρι­σης – βεβαί­ω­σης παρα­λα­βής λιπα­ντι­κών ελαίων, που προ­σκό­μισε η κατη­γο­ρου­μένη και ανα­γνώ­σθη­καν στο ακρο­α­τή­ριο, δεν δικαιο­λο­γεί­ται η κατοχή κατά την ημε­ρο­μη­νία ελέγχου, ήτοι 24-10-2011 των ανα­φε­ρό­με­νων ποσο­τή­των κηρο­ζί­νης.

Ειδι­κό­τερα, σε κανένα από αυτά τα έντυπα δεν ανα­φέ­ρε­ται συγκε­κρι­μένα, όπως θα έπρεπε, ότι έλαβε χώρα παρα­λαβή κηρο­ζί­νης, δεδο­μέ­νου ότι, όπως κατέ­θεσε ο μάρ­τυ­ρας κατη­γο­ρίας, η μετα­φορά της κηρο­ζί­νης γίνεται πάντοτε υπό τελω­νειακό έλεγχο και απαι­τού­νται έγγραφα του τελω­νείου για τη δια­κί­νησή του, στοι­χεία που δεν περιέ­χο­νται στα προ­α­να­φε­ρό­μενα έντυπα που προ­σκό­μισε η κατη­γο­ρου­μένη.

Επι­πλέον αυτού, όπως προ­κύ­πτει από εκθέ­σεις εξέ­τα­σης δειγ­μά­των η πετρε­λαϊκή φάση είναι κηρο­ζίνη αερο­πλά­νων με ίχνη σε πάρα πολύ μικρό ποσοστό (0,1% και 0,05%) μετα­χει­ρι­σμέ­νων ορυ­κτε­λαίων, ώστε οι ανευ­ρε­θεί­σες ποσό­τη­τες κηρο­ζί­νης δεν μπορεί να περι­λαμ­βά­νο­νται στα, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της κατη­γο­ρου­μέ­νης, συλ­λε­γέ­ντα από το αερο­δρό­μιο της Ρόδου από­βλητα.

Ακόμη, όμως, και αν ήθελε υπο­τε­θεί ότι περι­λαμ­βά­νε­ται (η κηρο­ζίνη) στα ορυ­κτέ­λαια και τα πετρε­λαϊκά κατά­λοιπα, που ισχυ­ρί­ζε­ται η κατη­γο­ρου­μένη ότι συνέ­λεξε από το αερο­δρό­μιο της Ρόδου και ανα­φέ­ρο­νται στα προ­σκο­μι­σθέ­ντα και ανα­γνω­σθέ­ντα έντυπα, οι ημε­ρο­μη­νίες που αφορούν οι συλ­λε­γεί­σες ποσό­τη­τες ανά­γο­νται στο έτος 2010 (21-10-2010, 17-12-2010), που, όμως, δεν μπορεί να αφορούν τις ένδικες ποσό­τη­τες, διότι όπως προ­κύ­πτει από την ανα­γνω­σθείσα στο ακρο­α­τή­ριο πορι­σμα­τική αναφορά, κατά το έτος 2010 η επι­χεί­ρηση της κατη­γο­ρου­μέ­νης δεν παρου­σιά­ζει απόθεμα σε πετρε­λαϊκά κατά­λοιπα, ορυ­κτέ­λαια ή Α.Λ.Ε.

Συνεπώς, με βάση τα παρα­πάνω απο­δει­κνύ­ε­ται πλήρως ότι η κατη­γο­ρού­μενη τέλεσε ως προς τις ανευ­ρε­θεί­σες ποσό­τη­τες κηρο­ζί­νης με πρόθεση το αδίκημα της λαθρε­μπο­ρίας, καθόσον γνώριζε ότι ενώ δεν είχε άδεια ούτε είχε κατα­βά­λει τους σχε­τι­κούς φόρους και δασμούς κατείχε εμπο­ρεύ­ματα, απο­σκο­πώ­ντας να στε­ρή­σει το ελλη­νικό δημόσιο από τους εισπρα­κτέ­ους γι’ αυτά φόρους και δασμούς”.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο κήρυξε την κατη­γο­ρού­μενη ένοχη και της επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης πέντε μηνών, ανα­στα­λείσα επί τριετία.