Στη Νίσυρο τέτοιες ημέρες πηγάζει σινεμά

Ωρα 2 το μεση­μέρι, στο Μαν­δράκι της Νισύρου. Εξω κατά το κοινώς λεγό­με­νον «σκάει ο τζί­τζι­κας», στο παλιό πετρό­κτι­στο δημο­τικό σχολείο όμως η κατά­σταση είναι αρκετά πιο υπο­φερτή. Οι μικρές αίθου­σες δεν βουί­ζουν βέβαια τέτοιο καιρό από παιδιά, όμως είναι γεμάτες από άλλου είδους μαθητές, αυτούς του κινη­μα­το­γρά­φου. Οχι ακριβώς μαθητές δηλαδή, αλλά επί­δο­ξους κινη­μα­το­γρα­φι­στές όλων των ηλικιών, οι οποίοι συζη­τούν για το ποια είναι η καλύ­τερη λύση για να… σκο­τώ­σεις τον τάδε χαρα­κτήρα ή τι αυτο­κί­νητο θα έπρεπε να οδηγεί ένας εκπαι­δευ­τής σκύλων.

Ολα αυτά ανήκουν στον κύκλο εργα­στη­ρίων που διορ­γα­νώ­νει και φέτος στο ακρι­τικό νησί το Μεσο­γειακό Ινστι­τούτο Κινη­μα­το­γρά­φου, προ­σελ­κύ­ο­ντας δεκάδες συμ­με­τέ­χο­ντες τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξω­τε­ρικό. Γύρω από τα μεγάλα τρα­πέ­ζια ανα­πτύσ­σο­νται αυτές τις ημέρες σενάρια ταινιών, τηλε­ο­πτι­κών σειρών αλλά –για πρώτη χρονιά– και ντο­κι­μα­ντέρ. Κάθε γκρουπ συμ­με­τε­χό­ντων καθο­δη­γεί­ται από κάποιον ειδικό του κινη­μα­το­γρά­φου (και πάλι Ελληνα ή ξένο) και στη διάρ­κεια των δύο εβδο­μά­δων έχει ως στόχο να μετα­τρέ­ψει τις καλές ιδέες σε πρό­τζεκτ ικανά να μετα­φερ­θούν στο σινεμά.

Για τον εξω­τε­ρικό παρα­τη­ρητή, πάντως, η πιο ενδια­φέ­ρουσα είναι αυτή η δια­δι­κα­σία του χει­μαρ­ρώ­δους brainstorming. Εκεί παρα­κο­λου­θείς πώς ένα γενικό προ­σχέ­διο σενα­ρίου αποκτά πιο ξεκά­θαρη δομή, δια­κλα­δί­ζε­ται ή και περι­κό­πτε­ται επι­τό­που, αν η υπό­λοιπη ομάδα κατα­φέ­ρει να πείσει τον δημιουργό του για μια εναλ­λα­κτική προ­σέγ­γιση. Σε κάποιο άλλο γκρουπ, η καθο­δη­γή­τρια ζητάει από τους σενα­ριο­γρά­φους να περι­γρά­ψουν την πορεία του χαρα­κτήρα τους με ζεύγη αντι­θέ­των (καλός – κακός, ενερ­γη­τι­κός – παθη­τι­κός, άνδρας – παιδί κ.ο.κ.) και να προσ­διο­ρί­σουν τα σημεία καμπής, τα «σταυ­ρο­δρό­μια». Ολα αυτά μπορεί να μοιά­ζουν κάπως τεχνικά, όμως είναι εξαι­ρε­τικά ανθρώ­πινα και απλά όταν τα βλέπεις από κοντά και δίνουν μια ιδέα για το πόσο ανθρώ­πινη είναι η τέχνη του κινη­μα­το­γρά­φου. Η σκέψη πως σε μια γωνιά του Αιγαίου άνθρω­ποι από όλο τον κόσμο συγκε­ντρώ­νο­νται για να την υπη­ρε­τή­σουν έχει τελικά τη δική της ομορφιά.

πηγή kathimerini.gr

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ