Στ. Kυμπουρόπουλος: «Η υποψηφιότητά μου εντάσσεται στο “μπορώ και στο θέλω”…»

Η αλήθεια είναι ότι από πολύ μικρή ηλικία, δέχθη­κες τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας, άθελα σου βέβαια, γιατί διεκ­δί­κη­σες τα δικαιώ­ματα των ανθρώ­πων με ανα­πη­ρία. Πόσο επη­ρέ­ασε αυτό τη ζωή σου και τις απο­φά­σεις σου;

Σίγουρα, ήταν ένα πρώτο βήμα να δείξω στην κοι­νω­νία, ότι τα άτομα με ανα­πη­ρία δεν δια­φέ­ρουμε. Έχουμε τα ίδια δικαιώ­ματα και τις ίδιες υπο­χρε­ώ­σεις. Μου άρεσε αυτό που είπες, το άθελα σου. Ήταν κάτι, που δεν το περί­μενα ποτέ να γίνει στη ζωή μου. Δεν το φαντά­στηκα. Εγώ ήθελα να κάνω, αυτό που δικαιού­νταν όλα τα παιδιά. Όταν είναι καλοί μαθητές, να σηκώ­νουν την ελλη­νική σημαία σε μαθη­τική παρέ­λαση. Τα κατά­φερα και άλλαξε κάτι πανελ­λα­δικά.

Έχεις ανα­φέ­ρει το εξής: Ό,τι δε γνω­ρί­ζει η κοι­νω­νία, το φοβάται. Έτσι φοβάται και την ανα­πη­ρία. Τι βελ­τιώ­σεις μπορούν να γίνουν από τη σχολική ηλικία και εκπαί­δευση, έτσι ώστε οι άνθρω­ποι που αντι­με­τω­πί­ζουν τέτοια προ­βλή­ματα να τυγ­χά­νουν καλύ­τε­ρης συμπε­ρι­φο­ράς και αντι­με­τώ­πι­σης;

Αυτό που θεωρώ ότι θα φέρει μεγάλη αλλαγή, είναι να ενι­σχυ­θεί η παράλ­ληλη στήριξη σε Γενικά Σχολεία. Η παιδεία να είναι ενιαία για όλους και να αφορά όλους τους ανθρώ­πους. Σε ένα περι­βάλ­λον που στο διά­λειμμα, στην τάξη, θα παίζουν και θα υπάρ­χουν στον ίδιο χώρο, άτομα με ή χωρίς ανα­πη­ρία. Όσο περισ­σό­τερο βγουν τα άτομα με ανα­πη­ρία έξω στην κοι­νω­νία, κυκλο­φο­ρή­σουν και γίνουνε φίλοι μας, οι σύντρο­φοι μας, οι σχέσεις μας, οι γονείς μας, τόσο περισ­σό­τερο η κοι­νω­νία θα μπο­ρέ­σει να απο­δε­χθεί και να κατα­νο­ή­σει, ότι δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να φοβάσαι. Είμαστε άνθρω­ποι, όπως όλοι, που λει­τουρ­γούμε δια­φο­ρε­τικά. Για παρά­δειγμα, εγώ χρη­σι­μο­ποιώ αμα­ξί­διο, κάποιος άλλος μπα­στούνι, κάποιος άλλος τη νοη­μα­τική για να επι­κοι­νω­νή­σει. Κάποιος άλλος θέλει το δικό του τρόπο επι­κοι­νω­νίας, άτομα με νοητική στέρηση. Έτσι, λοιπόν, μόνο με την προβολή, μόνο με την εξω­στρέ­φεια μπορούν να έρθουν αλλαγές. Στην παιδεία, περιο­ρι­σμός των Ειδικών Σχο­λείων και πλήρης ένταξη των ατόμων με ανα­πη­ρία σε Γενικής Εκπαί­δευ­σης Σχολεία.

Τον Φεβρουά­ριου του ‘15, όλη η Ελλάδα “έπεσε από τα σύννεφα”, με την υπόθεση Για­κου­μάκη. Έγινε -πλέον ευρέως γνωστός- ο όρος bullying. Έχεις προ­σω­πική εμπει­ρία;

Το bullying είναι ένα φαι­νό­μενο, το οποίο, ευτυχώς, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται ευρέως γνωστό. Γιατί υπάρχει; Η καρ­πα­ζιά που δίναμε μικροί σε κάποιον φίλο ή γνωστό, γιατί θέλαμε λίγο να τον κοροϊ­δέ­ψουμε, έχει γίνει κατα­νοητό ότι αυτή η καρ­πα­ζιά προ­κα­λεί κάποια συναι­σθη­μα­τικά προ­βλή­ματα. Συναι­σθη­μα­τικά προ­βλή­ματα, στον άνθρωπο, ο οποίος τη δέχεται, ο οποίος κοροι­δεύ­ε­ται, ο οποίος κυνη­γιέ­ται, ο οποίος χτυ­πιέ­ται. Όντως, με τον Για­κου­μάκη έγινε θέμα, με τραγική κατά­ληξη. Με επώδυνο απο­τέ­λε­σμα για την κοι­νω­νία. Γιατί, δείχνει ότι όταν φοβό­μα­στε, αντι­δρούμε άσχημα. Εγώ είμαι τυχερός. Σαν άτομο δε δέχθηκα μια τέτοια συμπε­ρι­φορά. Στάθηκα τυχερός και νιώθω ευλο­γη­μέ­νος, που ήμουν σε ένα χώρο, σε ένα Σχολείο Γενικής Εκπαί­δευ­σης, το οποίο με συμπε­ριέ­λαβε, όπως όλα τα παιδιά. Νιώθω χαρά και ευλογία, λοιπόν, που βρέθηκα σε έναν τέτοιον χώρο και με οδήγησε σίγουρα, στο να είμαι αυτός που είμαι σήμερα εδώ. Να διεκ­δικώ αυτό που θέλω να κάνω από εδώ και πέρα. Έγινα γιατρός, ψυχί­α­τρος και τώρα διεκ­δικώ κάτι ακόμα.

Υπήρξες ιδρυ­τικό μέλος του Συλ­λό­γου νέων ιατρών, όπως κι του κινή­μα­τος Ανε­ξάρ­τη­της Δια­βί­ω­σης για τους ανα­πή­ρους. Δύο λόγια για τις δύο αυτές δομές.

Ο Σύλ­λο­γος Νέων Ιατρών είναι ένας σύλ­λο­γος επι­στη­μο­νι­κός. Αφορά και προάγει ευρέως, το ότι μπορεί να βασι­στεί στην Ελλάδα και μπορεί να συν­δέ­σει ανθρώ­πους που αγαπούν την επι­στήμη τους, να προ­ά­γουν έρευνα. Κάτι πολύ βασικό, γιατί στην Ελλάδα το ξεχνάμε. Ξεχνάμε ότι η έρευνα παρά­γε­ται, όπου κι αν είμαστε. Αρκεί να το θέλουμε. Ο Οργα­νι­σμός Ανε­ξάρ­τη­της Δια­βί­ω­σης Ελλάδας είναι ένας Οργα­νι­σμός που ιδρύ­θηκε το 2014. Ιδρύ­θηκε από άτομα με ανα­πη­ρία και μόνο. Εξάλλου, αφορά τα άτομα με ανα­πη­ρία. Αφορά την εγκα­θί­δρυση της ιδέας, της ανε­ξάρ­τη­της δια­βί­ω­σης και στην Ελλάδα. Η ανε­ξάρ­τητη δια­βί­ωση υπάρχει σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στην Ελλάδα απου­σιά­ζει, ακόμα, και από την αναφορά στη νομο­θε­σία μας. Ο προ­σω­πι­κός βοηθός, ο άνθρω­πος εκείνος που υπο­στη­ρί­ζει τις ανάγκες μας, όταν για κάποιο πρό­βλημα δε μπο­ρούμε. Έτσι, λοιπόν, ανα­γκαίο είναι να δημιουρ­γη­θεί ο προ­σω­πι­κός βοηθός και στην Ελλάδα και να θεσπι­στεί νομο­θε­τικά.

Σήμερα, ο Στέλιος Κυμπου­ρό­που­λος βρί­σκε­ται σε μια πάρα πολύ παρα­γω­γική και δημιουρ­γική περίοδο. Είσαι 34 ετών και απο­φά­σι­σες να μπεις στον «στίβο της πολι­τι­κής». Γιατί Νέα Δημο­κρα­τία και Κυριά­κος Μητσο­τά­κης; Εντάσ­σε­ται και αυτή η κίνηση στο “μπορώ και μετά θέλω”;

Καταρ­χάς, ναι, η υπο­ψη­φιό­τητα μου εντάσ­σε­ται στο “μπορώ και στο θέλω”. Από τη στιγμή, που είμαι αυτός που είμαι, έχω τη ζωή μου, έχω τις εμπει­ρίες μου, τις ιδέες μου και θεωρώ ότι είναι ένα καθρέ­φτι­σμα, ενός μεγάλου κομ­μα­τιού της κοι­νω­νίας μας. Είμαι ένας άνθρω­πος με ανα­πη­ρία, είμαι ένας νέος άνθρω­πος, είμαι επι­στή­μο­νας. Κι’ αυτά τα πράγ­ματα, με έχουν καλ­λιερ­γή­σει, με έχουν δομήσει, έτσι ώστε να έχω προ­σλαμ­βά­νου­σες, αντι­λή­ψεις και απόψεις από διά­φο­ρους χώρους. Με έκανε να πω ότι τώρα, σήμερα, αυτή είναι η κατάλ­ληλη στιγμή να διεκ­δι­κήσω, να δημιουρ­γήσω και να θέσω την πολι­τική, έτσι όπως την έχω ονει­ρευ­τεί και θέλω. Με τον Κυριάκο Μητσο­τάκη, γιατί πιστεύω σ’ αυτό που είναι, σ’ αυτό που δείχνει και σ’ αυτό που έχει σχε­διά­σει. Έχει δημιουρ­γή­σει ένα σχέδιο, μια στρα­τη­γική που θέλει να το εφαρ­μό­σει. Μπορεί; Άρα, λοιπόν, συντάσ­σο­μαι μ’ αυτό το μπορεί και θέλω να το υπο­στη­ρίξω και να δημιουρ­γήσω αυτές τις συν­θή­κες, έτσι ώστε να εφαρ­μο­στεί. Με τη Νέα Δημο­κρα­τία, γιατί ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης έκανε ένα “Σύμφωνο Αλή­θειας”, και θέλω να το εφαρ­μόσω κι εγώ.

Ωραία! Γιατί Ευρω­βουλή κι όχι ελλη­νικό κοι­νο­βού­λιο;

Θα σου το θέσω δια­φο­ρε­τικά. Γιατί, όχι ευρω­βουλή κι εθνικό κοι­νο­βού­λιο; Είναι ο χώρος μας, είναι το σπίτι μας, είναι ο τόπος πάνω στον οποίο μπο­ρούμε να δημιουρ­γή­σουμε και­νο­το­μίες, τεχνο­λο­γίες, δεδο­μένα, επι­κοι­νω­νίες, σχέσεις. Είναι ένας χώρος, τον οποίο δεν πρέπει να τον ξεχνάμε και δεν πρέπει να τον αφή­νουμε. Δεν πρέπει να τον θεω­ρούμε “δευ­τε­ράν­τζα”. Είναι όπως η εθνική Βουλή! Είναι χρέος μας να μιλάμε για το σπίτι μας, την Ευρω­παϊκή Ένωση. Η οποία επη­ρε­ά­ζε­ται σε πρω­το­γε­νές επίπεδο, σε μια πρώτη στάθμη από το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο. Θεωρώ ότι το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο μπορεί να προ­σφέ­ρει πολλά στην Ελλάδα, όπως και η Ελλάδα μπορεί να προ­σφέ­ρει πολλά με τον πολι­τι­σμό της και με τις θέσεις της.

Έχεις ανα­φέ­ρει, πολ­λά­κις, ότι αγαπάς την Ελλάδα, γι’ αυτό και δεν έφυγες στο εξω­τε­ρικό. Τι θα πρό­τει­νες για τους νέους που φεύγουν έξω; Υπάρχει λύση για να μπει “STOP” στο “brain drain”;

Κανείς, δε μπορεί να κατη­γο­ρή­σει, να πει τι κάνανε αυτά τα παιδιά που φύγανε. Όλοι είμαστε άνθρω­ποι, κι όλοι ψάχνουμε μια καλύ­τερη ευκαι­ρία στη ζωή μας, κι ένα καλύ­τερο όνειρο να το κατα­κτή­σουμε. Οπότε, τα παιδιά αυτά φύγανε γιατί δε βρί­σκανε αυτά που είχαν ονει­ρευ­τεί. Αυτά που θέλανε στη ζωή τους, στην Ελλάδα. Κάνανε και κάποιοι άλλοι μια επιλογή, οι οποίοι μείνανε στην Ελλάδα. Προ­σπά­θη­σαν, πάλεψαν, διεκ­δί­κη­σαν και κρά­τη­σαν όρθιο τον τόπο μας, τη χώρα μας. Αυτοί οι δύο κόσμοι, πρέπει να βρεθούν μαζί. Η Νέα Δημο­κρα­τία θα το κάνει! Θα επεν­δύ­σει στην παιδεία, στην και­νο­το­μία, στις επι­στή­μες. Θα θέσει στόχους που θα μπορούν να βοη­θή­σουν στην ανά­πτυξη. Θα προ­σελ­κύ­σει κι εκεί­νους που έφυγαν. Θα δημιουρ­γή­σουμε καλύ­τε­ρες συν­θή­κες, για να πάμε την Ελλάδα μας μπροστά!

Κι εγώ αγαπώ τον τόπο μου. Κατά­γο­μαι από τη Μόρια της Λέσβου. Σε παρα­πέ­μπω, όπως κατα­λα­βαί­νεις, στο προσφυγικό-μεταναστευτικό.

Θεωρώ, ότι ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης έχει θέσει τους στόχους, ότι η Ευρώπη πρέπει να το δει σοβαρά και να κατα­λά­βει ότι είναι τα σύνορα μας. Μιλάμε, για τα σύνορα όχι της Ελλάδας, της Ευρώπης. Άρα, λοιπόν, πρέπει να το δούμε συνο­λικά το θέμα και όλη η Ευρώπη να δει το τι συμ­βαί­νει. Το πόσο άθλιες είναι οι συν­θή­κες, το τι έχει δημιουρ­γη­θεί και το πόσο, δυστυ­χώς, έχει “γκε­το­ποι­η­θεί” η κατά­σταση. Πόσο, έχουν εξα­θλιω­θεί οι άνθρω­ποι στη Μόρια και πόσο έχει κατέβει το επίπεδο της περιο­χής. Επι­κρα­τεί ένα χάος! Πρέπει να δούμε, τι θα γίνει με τους ανθρώ­πους, γιατί μιλάμε για ανθρώ­πους, αλλά κι γι’ αυτούς που μένουν εκεί πέρα.

Για το τέλος. Ένα μήνυμα στον κόσμο και ειδικά στους νέους, μέσα από την πολυ­διά­στατη προ­σω­πι­κό­τητά σας…

Εγώ θα πω κάτι άλλο! Ωραία τα χρήματα, ωραία η επι­τα­κτική πρόοδος, ωραία η προ­σω­πική ανέλιξη, ωραία και η επαγ­γελ­μα­τική ανέλιξη. Πάνω απ’ όλα, όμως, πιο ωραίο και πιο απο­δο­τικό είναι να δημιουρ­γούμε στα­θε­ρές και βάσιμες σχέσεις. Να βιώ­νουμε τα συναι­σθή­ματα μας και να μπο­ρέ­σουμε, να μάθουμε και να κατα­νο­ή­σουμε, τι σημαί­νει, θυμώνω, χαί­ρο­μαι, ερω­τεύ­ο­μαι, ονει­ρεύ­ο­μαι, αγχώ­νο­μαι. Αυτό θα μας βοη­θή­σει, να γίνουμε πιο υγιείς. Μέσα απ’ αυτό, μου έχει μάθει η ζωή να ανα­γνω­ρίζω ποια είναι αυτά που θέλω. Αυτήν τη στιγμή, είμαι σε μια νεανική φάση, στην οποία ξέρω ότι θέλω να συνε­χίσω να βοηθάω. Βοηθάω από τη θέση του γιατρού, ενός δημό­σιου νοσο­κο­μείου, από τη θέση του ψυχιά­τρου. Θέλω να βοηθήσω, ειλι­κρινά, από τη θέση του ευρω­βου­λευτή μετά τις 26 Μαΐου.

Εν κατα­κλείδι…

Στις παρα­πάνω αράδες, μας παρου­σιά­στηκε ένας αυθε­ντι­κός, ειλι­κρι­νής, τελειο­μα­νής, λαμπρός επι­στή­μο­νας, ο Στέλιος. Ένα άλλο είδος πολι­τι­κού. Όχι, γράψτε λάθος! Ο Στέλιος δεν είναι πολι­τι­κός. Είναι όλα τα παρα­πάνω, που με τις δικές του δυνά­μεις και μόνο, όπως πάντα άλλωστε, διεκ­δι­κεί μια θέση στο ευρω­παϊκό κοι­νο­βού­λιο. Μια θέση, που αν την κατα­κτή­σει, θα την εκμε­ταλ­λευ­θεί στο έπακρο, και δεν θα επα­να­παυ­τεί στην καρέκλα.

Μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί ο Στέλιος, ως αυθε­ντι­κός, γιατί δε μου ζήτησε, ούτε απο­δέ­χτηκε την πρόταση, να του ανα­γνω­στούν οι ερω­τή­σεις της συνέ­ντευ­ξης. Του­να­ντίον, ήταν κάθετος και είπε το εξής: «Ό,τι έχεις σχε­διά­σει, θα απα­ντη­θούν αυτή τη στιγμή». Κι έτσι, έγινε. Απά­ντησε όλες τις ερω­τή­σεις, άμεσα και με περίσ­σια ευκολία. Η κάθε του λέξη, η κάθε του πρόταση ήταν πηγαία, και αυτό λέει πολλά!

Τιμή μας, να μας εκπρο­σω­πή­σει στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο. Για να γίνει, όμως, αυτό, χρειά­ζε­ται την έμπρα­κτη στήριξη όλων μας. Ανε­ξαρ­τή­του κόμ­μα­τος και πεποι­θή­σεων.

ΥΓ. Δε θα γινόταν, να κλείσει αυτή η συνέ­ντευξη, χωρίς να γινεί αναφορά στο επι­τε­λείο του, το οποίο απο­τε­λεί­ται από φίλους ανι­διο­τε­λώς. Η αναφορά γίνεται στην Μάγδα, στην Φωτεινή, στον Γιώργο, στον Σωτήρη, στον Πανα­γιώτη, στον Κώστα και φυσικά στους γονείς του…

Ευστρά­τιος Δ. Κοκ­κι­νέλ­λης

Φοι­τη­τής Φιλο­σο­φι­κής

Σχολής Αθηνών, Τμήμα

Φιλο­λο­γίας

Υπό­τρο­φος Φοι­τη­τής

Δημο­σιο­γρα­φίας της

NEW MEDIA STUDIES

BY STAMATIS MALELIS