Οι 17άρηδες και οι πολιτικοί

Σύμφωνα με τα στοι­χεία του υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών, το ηλι­κιακό γκρουπ 17-21 ετών ανέρ­χε­ται σε 528.996 ή σε 5,33% του εκλο­γι­κού σώματος. Υπο­λο­γί­ζε­ται πως οι 17άρηδες που θα ψηφί­σουν φέτος είναι 106.000. Στη Ρόδο μόνον είναι 2.181. Σ’ αυτούς τους νέους ανθρώ­που απευ­θύ­νο­νται όλοι. Με τα γνωστά κλισέ . «Οι νέοι είναι το μέλλον μας», «Θα δώσουμε κίνητρα για τη συμ­μέ­τοχή των νέων στην πολι­τική και κοι­νω­νική ζωή», «Η συμ­με­τοχή των νέων είναι απα­ραί­τητη»  Μόνο που οι νέοι στη χώρα μας απο­στα­σιο­ποιού­νται από την παρα­δο­σιακή πολι­τική, νιώθουν απο­γοη­τευ­μέ­νοι με το παρόν τους και αβέ­βαιοι για το μέλλον τους, ενώ παρα­μέ­νουν αμέ­το­χοι όσον αφορά στις εκλο­γι­κές δια­δι­κα­σίες και δεν  φαί­νε­ται να πει­ρα­μα­τί­ζο­νται με  εναλ­λα­κτι­κούς τρόπους πολι­τι­κής δράσης. Η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα φαί­νε­ται να επι­λέ­γει την αδρά­νεια αλλά και την αποχή από τις πολι­τι­κές δια­δι­κα­σίες. Νέοι άνθρω­ποι που δεν βλέπουν την πολι­τική σαν τον γιό της «Οικο­γέ­νειας Βλαμ­μέ­νου» του Ψαθά, που δεν έχουν ακόμη πορωθεί και πιστεύ­ουν «ρομα­ντικά» στις αρχές της αξιο­κρα­τίας και της δικαιο­σύ­νης. Όλες Αυτές οι αρχές όμως ανα­τρέ­πο­νται μέσα στην ψυχή του νέου, που βλέπει την «κοι­νω­νία των μεγάλων» να θυμίζει «κοι­νω­νία κανι­βά­λων». Έτσι, από απο­στροφή σε ορι­σμέ­νες πολι­τι­κές ενέρ­γειες που δεν τιμούν το ανθρώ­πινο είδος και ήθος, αρνεί­ται να γίνει «κάτι παρα­πλή­σιο» και αυτο­πε­ρι­θω­ριο­ποιεί­ται. Δηλώνει αποχή από την πολι­τική και περιο­ρί­ζε­ται στον κλειστό κύκλο των προ­σω­πι­κών του ενδια­φε­ρό­ντων. Δεν μόνον πως πρέπει οι πολι­τι­κοί να ασχο­λη­θούν σοβαρά με τα προ­βλή­ματά τους, όπως την εκπαί­δευση  ή την ανεργία, αλλά και να κερ­δί­σουν την εμπι­στο­σύνη τους. Να απευ­θυν­θούν στη «γλώσσα» τους. Οι νέοι άνθρω­ποι έχουν κου­ρα­στεί από τη σοβα­ρο­φά­νεια και την ξύλινη γλώσσα, περισ­σό­τερο από όλους μας. Πάντως, αυτή η «εισβολή»  στις κάλπες μισού εκα­τομ­μυ­ρίου νέων ανθρώ­πων, προ­βλη­μα­τί­ζει όλα τα επι­τε­λεία. Αν ο Διο­νύ­σης Σαβ­βό­που­λος έγραφε σήμερα «τον χειμώνα ετούτο», ίσως να παρά­φραζε έναν από τους πιο πολυ­τρα­γου­δι­σμέ­νους στίχους του τρα­γου­διού, για να τον προ­σαρ­μό­σει στις νέες συν­θή­κες της εποχής: «Είμαι δεκα­ε­φτά­ρης σας γ..ώ τις εκλογές».