Λυκουρέζος και Παναγόπουλος αρνούνται οποιαδήποτε ανάμιξη με τη «μαφία των φυλακών»

«Αδια­νό­ητο ένας άνθρω­πος του δικού μου υπο­βά­θρου και της δικής μου δια­δρο­μής, να έχω (κατα) δεχθεί να ενταχθώ ως μέλος σε εγκλη­μα­τική οργά­νωση, η οποία διευ­θύ­νε­ται από αλλο­δαπό κατά­δικο για ειδεχθή αδι­κή­ματα, για ένα εκ των οποίων είχα απόλυτη γνώση, ως πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος πολι­τι­κής αγωγής του Γ Αντω­νό­που­λου».

Με τα λόγια αυτά ο δικη­γό­ρος Αλέ­ξαν­δρος Λυκου­ρέ­ζος  στο πολυ­σέ­λιδο υπό­μνημα που παρέ­δωσε στον εφέτη- ειδικό ανα­κριτή  Ευτύχη Νικό­πουλο έδωσε το στίγμα της υπε­ρα­σπι­στι­κής του γραμμής  αρνού­με­νος ότι έχει την παρα­μι­κρή σχέση με τις κατη­γο­ρίες της συμ­με­το­χής σε εγκλη­μα­τική οργά­νωση και της από­πει­ρας εκβί­α­σης σε βάρος του ήδη κατα­δι­κα­σθέ­ντος επι­χει­ρη­μα­τία για την υπόθεση της Ενέργκα, Αρι­στείδη Φλώρου.

Την ίδια υπε­ρα­σπι­στική τροχιά της πλήρους άρνησης της κατη­γο­ρίας θα ακο­λου­θή­σει  και ο δεύ­τε­ρος δικη­γό­ρος  , Θεό­δω­ρος Πανα­γό­που­λος απο­δί­δο­ντας στη «σφαίρα της φαντα­σίας» την εμπλοκή τους σε εγκλη­μα­τική οργά­νωση.

Και οι δύο πολύ­πει­ροι δικη­γό­ροι παρέ­δω­σαν στον ανα­κριτή μέσω των δικη­γό­ρων τους  Θρα­σύ­βου­λου Κονταξή, ο οποίος  υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον Αλέ­ξαν­δρο Λυκου­ρέζο, Χρίστου Μυλω­νό­που­λου και Νίκου Δαμα­σκό­πο­λυου, οι οποίοι υπε­ρα­σπί­ζο­νται τον Θεόδωρο Πανα­γό­πουλο, υπο­μνή­ματα με τις υπε­ρα­σπι­στι­κές τους θέσεις αντι­κρού­ο­ντας τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας που τους έφεραν στη θέση του κατη­γο­ρού­με­νου.

Παράλ­ληλα , ο Αλέ­ξαν­δρος Λυκου­ρέ­ζος  κατέ­θεσε τη Μεγάλη Δευτέρα, την αγωγή που είχε  προ­α­ναγ­γεί­λει σε βάρος της υφυ­πουρ­γού Προ­στα­σίας του Πολίτη Κατε­ρί­νας Παπα­κώ­στα για την παρα­βί­αση του τεκ­μη­ρίου της αθω­ό­τη­τας.

«Η κ. Παπα­κώ­στα, ως εκπρό­σω­πος δημό­σιας αρχής προέβη ανε­πι­τρέ­πτως και παρα­νό­μως, σε άμεση προ­σβολή του τεκ­μη­ρίου της αθω­ό­τη­τας μου (και άρα σε προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τας μου) Ειδι­κό­τερα εκφρά­στηκε ως μη έδει η βεβαιό­τητα της περί της ενοχής μου και μάλιστα, αμέσως μετά την σύλληψη μου και προ πάσης γγνώσης της περί σε βάρος μου κατη­γο­ρίας, πολλώ δε μάλλον προτού απο­λο­γηθώ», ανα­φέ­ρει στην αγωγή του ο κ. Λυκου­ρέ­ζος , ο οποίος διεκ­δι­κεί απο­ζη­μί­ωση για την ηθική βλάβη 10.000 ευρώ.

Συγκε­κρι­μένα οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι δικη­γό­ροι  στα υπο­μνή­ματά τους υπο­στη­ρί­ζουν τα εξής :

«Ανα­γο­ρεύ­ε­ται σε αξιό­πι­στο μάρτυρα ο Αρι­στεί­δης Φλώρος, ο οποίος έχει ήδη κατα­δι­κα­στεί δύο φορές από τα δικα­στή­ρια (μία για την  Ενέργκα και μία για την από­πειρα του Γ. Αντω­νό­που­λου .

Δικη­γό­ροι ανα­φέ­ρο­νται στα λεγό­μενα του Μ. Ζαφει­ρό­ο­που­λου, ο οποίος δεν ζει για να επι­βε­βαί­ω­σει τα όσα λένε.

Αν και όλοι φέρο­νται να γνω­ρί­ζουν εδώ και 5 χρόνια τις φερό­με­νες ως οικο­νο­μι­κές αξιώ­σεις μου, κανείς εξ αυτών δεν τις είχε καταγ­γεί­λει στις αρχές στο πλαίσιο οποια­σή­ποτε δια­δι­κα­σίας», ανα­φέ­ρει μεταξύ άλλων ο κ. Λυκου­ρέ­ζος.

Για το αδίκημα της ένταξης  στην εγκλη­μα­τική οργά­νωση από το 2014, απαντά ότι η άρση απορ­ρή­του των συν­δια­λέ­ξεων άρχισε στις 2 Ιανουα­ρίου 2019 και από τα στοι­χεία φαί­νε­ται ότι η πρώτη τηλε­φω­νική συνο­μι­λία μεταξύ Αντω­νό­που­λου και Λεκο­τσάι είναι στις 14 Ιανουα­ρίου του 2019. Συνεπώς πως εντάσ­σε­ται ο ίδιος στην οργά­νωση από το 2014;

«Δεν νοείται, όπως ανα­φέ­ρει,  ένταξη σε εγκλη­μα­τική οργά­νωση, από τη στιγμή που δεν γνωρίζω κανένα από τα μέλη αυτής, ούτε επι­κοι­νω­νούσα ή συνο­μι­λούσα μαζί τους, σχε­διά­ζο­ντας κάτι το μεπτπό και παρά­νομο…»

Ο κ. Λυκου­ρέ­ζος  αρνεί­ται και την πράξη της από­πει­ρας εκβί­α­σης  και επι­κα­λεί­ται :

Την απουσία τηλε­φω­νι­κής μου επι­κοι­νω­νίας με τον Α. Φλώρο, όπως αυτή απο­δει­κνύ­ε­ται από τις απο­μα­γνω­το­φω­νη­μέ­νες συνο­μι­λίες που εμπε­ρειέ­χο­νται στη δικο­γρα­φία

-Το ότι ουδέ­ποτε τον επι­σκέ­φτηκε στη φυλακή, γεγονός που προ­κύ­πτει από τα επι­σκε­πτή­ρια των φυλακών

«Ουσια­στικά καλού­μαι να απο­λο­γηθώ για κατα­θέ­σεις ενός κατά­δι­κου, η συμπε­ρι­φορά του οποίου έχει ανα­στα­τώ­σει την ελλη­νική κοι­νω­νία, είχε δε ως συνέ­πεια την δολο­φο­νία ενός εκλε­κτού συνα­δέλ­φου και την από­πειρα ανθρω­πο­κτο­νίας ενός άλλου»,κατα­λή­γει  συμπε­ρα­σμα­τικά ο Αλέ­ξαν­δρος Λυκου­ρέ­ζος .

«Ουδεμία γνω­ρι­μία, σχέση ή επαφή είχα ποτέ με τα ανα­φε­ρό­μενα ως μέλη της εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης πλην των συνα­δέλ­φων Αλέ­ξαν­δρου Λυκου­ρέ­ζου  και Γεώρ­γιου Αντω­νό­που­λου  και του Λεκοσάϊ που επι­σκέ­φθηκα χάριν εξυ­πη­ρέ­τη­σης συνα­δέλ­φου μια φορά στις Φυλακές», ανα­φέ­ρει κατά πλη­ρο­φο­ρίες  χαρα­κτη­ρι­στικά  στο δικό του υπό­μνημα ο Θεό­δω­ρος Πανα­γό­που­λος , ο οποίος απο­δί­δει στη σφαίρα της φαντα­σίας την εμπλοκή του στην υπόθεση.

Επι­ση­μαί­νει δε , πως την εκπρο­σώ­πηση του Αντω­νό­που­λου ανέλαβε τον Ιούνιο ου 2017. «Πώς είναι δυνατόν να είμαι μέλος εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης από το 2014; Ουδέν στοι­χείο υπάρχει για οποια­δή­ποτε επαφή μου με τους εμπλε­κό­με­νους στην υπόθεση προ του 2017, διότι δεν είναι δυνατό να υπάρχει. Ως εκ τούτου οποιοσ­δή­ποτε ισχυ­ρι­σμός για συμ­με­τοχή μου σε εγκλη­μα­τική οργά­νωση βρί­σκε­ται ολωσ­διό­λου στη σφαίρα της φαντα­σίας», συμπλη­ρώ­νει ο Θ. Πανα­γό­που­λος  στην προ­σπά­θειά του να αντι­κρού­σει την κατη­γο­ρία που αντι­με­τω­πί­ζει.

Επι­κα­λού­με­νος τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας  υπο­στη­ρί­ζει ότι  ουδεμία μνεία του ονό­μα­τός μου από την οικο­γέ­νεια και τους συνερ­γά­τες του Μιχάλη Ζαφει­ρό­που­λου επι­βε­βαιώ­νει κάτι περί από­ε­πι­ρας εκβί­α­σης . «Ούτε η σύζυγός του, ούτε οι συνερ­γά­τες του στο γραφείο, ούτε τα τέκνα του ανα­φέ­ρουν ότι εγώ, φίλος της οικο­γέ­νειας από δεκα­ε­τιών εκβίασα τον αεί­μνη­στο Μιχάλη! Και ερω­τά­ται: Είναι δυνατόν, αν τον είχα εκβιά­σει,  να μην είχε ανα­φέ­ρει κάτι στη σύζυγό του και στους συνερ­γά­τες του; Είναι προ­φα­νές, ότι αν είχα επι­δο­θεί σε τέτοιου είδους ενέρ­γειες η πρώτη φυσική αντί­δραση του Μιχάλη Ζαφει­ρό­που­λου να ήταν να το εκμυ­στη­ρευ­θεί στη σύζυγό του και να εκφρά­σει τον απο­τρο­πια­σμό του για τη συμπε­ρι­φορά μου».

Ανα­φε­ρό­με­νος δε, ειδικά στην κατά­θεση του επι­χει­ρη­μα­τία Αρι­στείδη Φλώρου, ο οποίος φέρεται – κατά την κατη­γο­ρία – να είναι το θύμα της εκβί­α­σης  ο κ. Πανα­γό­που­λος ανα­φέ­ρει στο υπό­μνημά του : «Ο Φλώρος είχε κατά το χρόνο εκείνο δικη­γο­ρικό επι­τε­λείο πολυάν­θρωπο, πολυ­τε­λές και απαρ­τι­ζό­μενο από την «αφρό­κρεμα» των ποι­νι­κο­λό­γων της Αθήνας. Γιατί δεν έσπευ­σαν να καταγ­γεί­λουν την εκβίαση στις Αρχές; Γιατί δεν ζήτησαν αστυ­νο­μική προ­στα­σία; Γιατί δεν υπέ­βα­λαν μήνυση κατά Αλέ­ξαν­δρου Λυκου­ρέ­ζου και Θεό­δω­ρου Πανα­γό­που­λου»;

Τέλος, ο Θ. Πανα­γό­που­λος επι­κα­λού­με­νος τις δικο­νο­μι­κές δια­τά­ξεις περί  της επι­βο­λής της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης  αφού εξηγεί με βάση το νόμο γιατί δεν πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις εφαρ­μο­γής του μέτρου στο πρόσωπό του ανα­φέ­ρει τα εξής :

«Είμαι Δικη­γό­ρος Αθηνών από το έτος 1982 με κρυ­στάλ­λινο δημόσιο και ιδιω­τικό βίο. Έχω σταθερή κοι­νω­νική επαγ­γελ­μα­τική και οικο­γε­νειακή ζωή διά­γο­ντας πάντοτε νομο­τα­γώς και κατά τρόπο ηθικώς ανε­πί­λη­πτο.. Η τυχόν δια­τή­ρηση της κρά­τη­σής μου ισο­δυ­να­μεί με ηθικό θάνατο πολύ χει­ρό­τερο αυτής καθ’ εαυτήν της στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρίας μου. Είναι επο­μέ­νως προ­φα­νές, ότι τα κατα­στρο­φικά απο­τε­λέ­σματα αυτής, ακόμη και μετά την από­δειξη της αθω­ό­τη­τάς μου, δεν θα είναι δυνατό να αρθούν ούτε να αμβλυν­θούν».