Το 50% των απορριμμάτων των ελληνικών θαλασσών είναι κουτιά αλουμινίου, πλαστικά μπουκάλια και σακούλες

Το 50% των απορ­ριμ­μά­των που εντο­πί­ζο­νται στις ελλη­νι­κές θάλασ­σες είναι πλα­στι­κές σακού­λες, πλα­στικά μπου­κά­λια νερού και αλου­μι­νέ­νια κου­τά­κια ανα­ψυ­κτι­κών. Αυτό τονίζει σε συνέ­ντευξη του στο Αθηναϊκό- Μακε­δο­νικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων ο καθη­γη­τής του Εργα­στη­ρίου Θαλάσ­σιας Γεω­λο­γίας και Φυσικής Ωκε­α­νο­γρα­φίας του Πανε­πι­στη­μίου Πατρών, Γιώργος Παπα­θε­ο­δώ­ρου.

Επι­ση­μαί­νει μάλιστα ότι «ένα πολύ σημα­ντικό στοι­χείο που βγαίνει από τις δια­χρο­νι­κές μας έρευνες όσον αφορά τα απορ­ρίμ­ματα στον πυθμένα είναι το γεγονός ότι παρόλο υπάρ­χουν σχε­τι­κές νομο­θε­σίες φαί­νε­ται να έχουμε αύξηση των απορ­ριμ­μά­των στο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον τα τελευ­ταία 15 χρόνια. Κάτι που σημαί­νει ότι πρέπει να αυστη­ρο­ποι­ή­σουμε το νομο­θε­τικό μας πλαίσιο, αλλά και επίσης τους μηχα­νι­σμούς ελέγχου εφαρ­μο­γής του νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου».

Ειδι­κό­τερα, ο κ. Παπα­θε­ο­δώ­ρου υπο­γραμ­μί­ζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «η έρευνα στις ελλη­νι­κές θάλασ­σες όσον αφορά την “πλα­στική” ρύπανση ξεκί­νησε δειλά στα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1990 και συνε­χί­ζε­ται με εντα­τι­κούς ρυθμούς μέχρι και σήμερα παρότι θεωρώ ότι η διεθνής επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα έχει αιφ­νι­δια­στεί από το μέγεθος του προ­βλή­μα­τος, καθώς θεω­ρούμε πλέον ότι η πλα­στική ρύπανση των ωκεανών ίσως είναι το μεγα­λύ­τερο περι­βαλ­λο­ντικό πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζουμε στον 21ο αιώνα».

Όσον αφορά τις ελλη­νι­κές θάλασ­σες λέει ότι «παρότι την δουλειά που έχουμε κάνει στο Πανε­πι­στή­μιο Πατρών, στο τμήμα Γεω­λο­γίας, αλλά και το ΕΛΚΕΘΕ και άλλοι συνά­δελ­φοι από άλλα ιδρύ­ματα θεωρώ ότι έχουμε μια απο­σπα­σμα­τική εικόνα. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα έχουμε δεδο­μένα για την πλα­στική ρύπανση του Πατραϊ­κού κόλπου, του Ιονίου και του Σαρω­νι­κού, όπου έχουμε δεδο­μένα που θεωρώ ότι σε κάποιο βαθμό είναι αξιό­πι­στα. Έτσι, εντο­πί­ζο­νται σημα­ντι­κές πυκνό­τη­τες πλα­στι­κών απορ­ριμ­μά­των στον θαλάσ­σιο πυθμένα που κυμαί­νο­νται από 500 απορ­ρίμ­ματα ανά τετρα­γω­νικό χιλιό­με­τρο και στον Σαρω­νικό μπορεί να φτάσουν ακόμη και 3.500 απορ­ρίμ­ματα ανά τετρα­γω­νικό χιλιό­με­τρο».

Το πλα­στικό είναι το κυρί­αρχο υλικό και στη συνέ­χεια υπάρχει το μέταλλο, συμπλη­ρώ­σει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Παπα­θε­ο­δώ­ρου. «Αυτό είναι πολύ σημα­ντικό όσον αφορά την δια­χει­ρι­στική του πλευρά, καθώς δια­πι­στώ­σαμε με τις έρευνές μας ένα πολύ σημα­ντικό απο­τέ­λε­σμα. Το 50% των απορ­ριμ­μά­των που βρί­σκουμε στις ελλη­νι­κές θάλασ­σες είναι η πλα­στική σακούλα, το πλα­στικό μπου­κάλι νερού και το κουτί αλου­μι­νίου. Έτσι, μας δίνεται η δυνα­τό­τητα να σχε­διά­σουμε πολι­τι­κές. Αυτές οι τρεις συσκευα­σίες είναι υπεύ­θυ­νες για το 50% του ρυπα­ντι­κού φορτίου. Ένα άλλο σημα­ντικό στοι­χεία που προ­κύ­πτει από τις έρευνες όσον αφορά τα απορ­ρίμ­ματα στον πυθμένα, παρόλο ότι υπάρ­χουν νομο­θε­σίες για την προ­στα­σία του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντος, φαί­νε­ται να έχουμε αύξηση των απορ­ριμ­μά­των στο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον τα τελευ­ταία 15 χρόνια, που σημαί­νει ότι πρέπει να αυστη­ρο­ποι­ή­σουμε το νομο­θε­τικό μας πλαίσιο, αλλά επίσης και τους μηχα­νι­σμούς ελέγχου εφαρ­μο­γής του νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο νόμο που ενέ­κρινε το Ευρω­κοι­νο­βού­λιο για ορι­στική απα­γό­ρευση του πλα­στι­κού μιας χρήσης μέχρι το 2021 ο κ. Παπα­θε­ο­δώ­ρου σχο­λιά­ζει ότι «αυτή η οδηγία για τον περιο­ρι­σμό των πλα­στι­κών μιας χρήσης είναι στη σωστή κατεύ­θυνση και πρέπει στην Ελλάδα να την εφαρ­μό­σουμε. Τα πλα­στικά μάς ενδια­φέ­ρουν από τη στιγμή που κατα­λή­γουν στο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον. Θα πρέπει να συν­δέ­ουμε οποια­δή­ποτε πλη­ρο­φο­ρία για περιο­ρι­σμό πλα­στι­κού ή συσκευα­σία μιας χρήσης με το θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον γιατί εκεί νομο­τε­λειακά κατα­λή­γει. Άρα, η Ελλάδα ως νησιω­τικό σύμπλεγμα έχει πολύ σοβαρό πρό­βλημα να αντι­με­τω­πί­σει».

Μάλιστα, όπως σημειώ­νει «η Ευρω­παϊκή Ένωση άργησε να αντι­δρά­σει, δεν είχε αντι­λη­φθεί σε πρώτη φάση το πολύ σοβαρό πρό­βλημα που θα προ­κύ­ψει με τη θαλάσ­σια ρύπανση και τα πλα­στικά, όμως από τότε που στο­χεύει με οδηγίες και νομο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις σε συν­δυα­σμό με τις καμπά­νιες ευαι­σθη­το­ποί­η­σης κι ενη­μέ­ρω­σης των Ευρω­παίων πολιτών θεωρώ ότι σιγά-σιγά γίνο­νται αλλαγές στην συμπε­ρι­φορά των πολιτών. Όσον αφορά την Ελλάδα, η Κοινή Υπουρ­γική Απόφαση (ΚΥΑ), η οποία βγήκε είναι μια πραγ­μα­τική νίκη στην πραγ­μα­τι­κό­τητα για το περι­βάλ­λον και νομίζω ότι θα αλλάξει τη νοο­τρο­πία και συμπε­ρι­φορά των πολιτών».

^{(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)}