Ακυρες ως εικονικές κρίθηκαν δικαιοπραξίες μεταξύ δύο ξενοδοχειακών εταιρειών

Με απόφαση, που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, κηρύ­χθη­καν άκυρες λόγω εικο­νι­κό­τη­τας, δύο δικαιο­πρα­ξίες μετα­βί­βα­σης και μίσθω­σης κινητού εξο­πλι­σμού μεταξύ δύο γνωστών ξενο­δο­χεια­κών εται­ρειών, δεκτής γενο­μέ­νης σχε­τι­κής αγωγής τρα­πε­ζι­κής εται­ρείας ως πιστού­χου.

Η τράπεζα εξέθεσε συγκε­κρι­μένα ότι μεταξύ αυτής και της πρώτης των ενα­γο­μέ­νων πιστού­χου, καταρ­τί­στη­καν δύο συμ­βά­σεις παροχής πίστω­σης σε ανοιχτό (αλλη­λό­χρεο) λογα­ρια­σμό με τις οποίες της χορη­γή­θη­καν πιστώ­σεις αρχικά μέχρι του ποσού των 1.750.000 και 650.000 ευρώ, αντί­στοιχα, για την εξυ­πη­ρέ­τηση των οποίων τηρή­θη­καν λογα­ρια­σμοί.

Την 19η Οκτω­βρίου 2016 και 18 Οκτω­βρίου 2016, αντί­στοιχα, η τράπεζα κατήγ­γειλε τις ανωτέρω συμ­βά­σεις και έκλεισε τους τηρού­με­νους σ’ αυτές λογα­ρια­σμούς. Οι λογα­ρια­σμοί αυτοί κατά το ορι­στικό κλεί­σιμό τους εμφά­νι­ζαν κατά­λοιπο συνο­λι­κού ποσού 4.731.198,21 και 1.658.617,70 ευρώ, αντί­στοιχα. Για τις ως άνω απαι­τή­σεις της εκδό­θη­καν σε βάρος της πρώτης ενα­γό­με­νη­ςδια­ταγή πλη­ρω­μής του Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την οποία, υπο­χρε­ώ­θηκε να της κατα­βά­λει το συνο­λικό ποσό των 5.413.290,42 ευρώ ως απαί­τηση απορ­ρέ­ουσα από την πρώτη σύμβαση συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των μη λογι­στι­κο­ποι­η­θέ­ντων τόκων, πλέον τόκων υπε­ρη­με­ρίας και εξόδων και διαταγή πλη­ρω­μής του Δικαστή του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την οποία η ίδια υπο­χρε­ώ­θηκε να της κατα­βά­λει το συνο­λικό ποσό των 1.921.976,54 ευρώ ως απαί­τηση απορ­ρέ­ουσα από την δεύτερη σύμβαση.

Ενώ είχαν γεν­νη­θεί οι ως άνω αξιώ­σεις της, η πρώτη των ενα­γο­μέ­νων, δυνάμει του από 26 Ιουνίου 2017 ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού, μετα­βί­βασε λόγω πώλησης στη δεύτερη των ενα­γο­μέ­νων την κυριό­τητα του συνόλου του κινητού εξο­πλι­σμού της ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης που δια­τη­ρεί, ενώ συγ­χρό­νως με το ίδιο συμ­φω­νη­τικό μίσθωσε από την τελευ­ταία τον εξο­πλι­σμό για χρονική διάρ­κεια δώδεκα (12) μηνών.

Η τράπεζα υπο­στή­ριξε ότι αμφό­τε­ρες οι ανωτέρω δικαιο­πρα­ξίες πωλή­σεως και μισθώ­σεως, είναι άκυρες ως εικο­νι­κές, διότι τα συμ­βαλ­λό­μενα μέρη δεν επι­δί­ω­καν την παρα­γωγή των έννομων συνε­πειών των συμ­βά­σεων αυτών και δη δεν επε­δί­ω­καν τη μετα­βί­βασή της κυριό­τη­τας των κινητών από την πρώτη ενα­γο­μένη στη δεύτερη και την μίσθωσή τους από την τελευ­ταία, αλλά καταρ­τί­στη­καν εν γνώσει τους, φαι­νο­με­νι­κώς.

Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι η μετα­βί­βαση της κυριό­τη­τας του κινητού εξο­πλι­σμού, έλαβε χώρα, ενόσω η δεύτερη των ενα­γο­μέ­νων γνώριζε την παρα­πάνω οφειλή της πρώτης αυτών, έναντι της ενά­γου­σας πιστο­δό­τριας ανώ­νυ­μης τρα­πε­ζι­κής εται­ρίας προς το σκοπό βλάβης της τελευ­ταίας, εξαι­τίας της εντεύ­θεν επελ­θού­σας αφε­ρεγ­γυό­τη­τας της πρώτης και δεδο­μέ­νου ότι η υπό­λοιπη περιου­σία της δεν επαρκεί για την ικα­νο­ποί­ηση της απαί­τη­σης της.

Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την αγωγή ενώ οι δύο ενα­γό­με­νες εται­ρείες ερη­μο­δι­κά­στη­καν.