Διαζύγιο με την λογική

Τα κόμματα, φαί­νε­ται να μην έχουν διδα­χθεί από την κρίση. Εξα­κο­λου­θούν να βλέπουν την Τοπική Αυτο­διοί­κηση ως προ­έ­κταση του μηχα­νι­σμού εξου­σίας τους, αντί να δώσουν χώρο στην κοι­νω­νία των πολιτών. Συνε­χί­ζε­ται έτσι η παθο­γέ­νεια που εγκαι­νιά­στηκε τη δεκα­ε­τία του ’80, τότε που τα  κόμματα ως μηχα­νι­σμοί εξου­σίας επε­δί­ω­καν (και το κατόρ­θω­σαν) να ελέγ­χουν τα πάντα. Εβλεπαν όλους τους θεσμούς σαν το «μακρύ χέρι» του μηχα­νι­σμού τους, με πρώτη και καλύ­τερη την αυτο­διοί­κηση. Φθάσαμε έτσι στο σημείο σε οποια­δή­ποτε εκλο­γική δια­δι­κα­σία να μην ανα­με­τρού­νται παρα­τά­ξεις που συγκρο­τού­νται στη βάση κοινών θέσεων για τον τόπο,αλλά  να προσ­δί­δε­ται ο χαρα­κτή­ρας γενικής πολι­τι­κής σύγκρου­σης. Φτάσαμε στο σημείο, ο «δικός τους Δήμαρ­χος», «ο δικός τους Περι­φε­ρειάρ­χης», να δικαιού­ται πρό­σθε­της χρη­μα­το­δό­τη­σης, ενώ των αντι­πά­λων όχι. Φτάσαμε στο σημείο του «όχι» για το «όχι» της αντι­πο­λι­τευό­με­νης παρά­τα­ξης στα δημο­τικά και περι­φε­ρειακά συμ­βού­λια, μόνο και μόνο, γιατί ήταν του αντι­πά­λου κόμ­μα­τος  η πρόταση, άσχετα εάν αυτό που υπήρχε πάνω στο τραπέζι θα έπρεπε να μελε­τη­θεί και να απο­φα­σι­στεί με βάση το καλό των πολιτών και του τόπου. Κάπως έτσι, δεν υπήρχε η παρα­μι­κρή συνερ­γα­σία με τοπι­κούς Βου­λευ­τές του αντι­πά­λου κόμ­μα­τος και εννο­εί­ται με κυβερ­νη­τικά στελέχη εάν το κόμμα που ήταν στην κυβέρ­νηση ήταν άλλο από αυτό που στήριζε τον Δήμαρχο ή τον Περι­φε­ρειάρχη. Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο να είναι όλα καλά γινο­μένα και να μην ακού­γε­ται κιχ από αυτο­διοι­κη­τι­κούς, όταν το κόμμα τους ήταν στην εξουσία, ακόμη και για θέματα που έβγαζαν μάτι ότι δεν ωφελούν τον τόπο. Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο να θεω­ρεί­ται «απί­στευτη “συνερ­γα­σία” με την υπουργό Του­ρι­σμού Κου­ντουρά χωρίς αναφορά …αντι­πο­λι­τευ­τι­κών λόγων, αλλά και η συνερ­γα­σία του Περι­φε­ρειάρχη με προ­βε­βλη­μένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ» Γιατί προ­φα­νώς, έπρεπε να τους κόψει την καλη­μέρα, από την στιγμή που ήταν του αντι­πά­λου κόμ­μα­τος. Να μην συνερ­γά­ζε­ται με το υπουρ­γείο Του­ρι­σμού, στον τόπο που ζει από τον του­ρι­σμό, να μην σηκώνει  το τηλέ­φωνό στον Χαρίτση. γιατί τα κον­δύ­λια του ΕΣΠΑ ήταν άλλου κομ­μα­τι­κού χρώ­μα­τος  Και το… έγκλημα δεν σταματά εδώ. Αλλά τόλμησε ο Περι­φε­ρειάρ­χης, να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει στελέχη άλλου κόμ­μα­τος και ακόμη χει­ρό­τερα,τόλμησε να  οδήγησε στα δικα­στή­ρια στέ­λε­χος του κόμ­μα­τος. Δεν έβαλε κάτω από το χαλί κατά­χρηση δημό­σιου χρή­μα­τος. Και κάπως έτσι και με διάφορα άλλα εσω­κομ­μα­τικά, που ουδόλως αφορούν τους πολίτες, θεω­ρεί­ται ότι πήρε… δια­ζύ­γιο με το κόμμα του. Και κάπως έτσι πήραν και δια­ζύ­γιο με την λογική,  πολλοί  βασι­λι­κό­τε­ροι του βασι­λέως. Του­λά­χι­στον ελπί­ζουμε πως οι πολίτες έχουν μάθει πολλά περισ­σό­τερα τα χρόνια της κρίσης και αντι­λαμ­βά­νο­νται πως  ο κάθε θεσμός λει­τουρ­γεί με βάση συγκε­κρι­μέ­νους κανόνες, λογο­δο­τεί στους πολίτες και τις αρμό­διες αρχές και όχι στους  κομ­μα­τι­κούς κομι­σά­ριους. Εχουν κατα­λά­βει, πως μόνο  έτσι έχουμε ελπίδα να γίνουμε μια σύγ­χρονη ευρω­παϊκή χώρα και να μην παρα­μεί­νουμε ασπρό­μαυρη ταινία με πρω­τα­γω­νι­στές Γκόρ­τσους.