“Πώς αντιμετωπίζεται σήμερα το κάπνισμα στον πολιτισμένο κόσμο”

Μεγάλος προ­βλη­μα­τι­σμός υπάρχει σε όλο τον πλανήτη διότι, παρότι έχουν ληφθεί σχεδόν όλα τα μέτρα κατά του καπνί­σμα­τος, πάρα πολλοί άνθρω­ποι εξα­κο­λου­θούν να καπνί­ζουν και να πεθαί­νουν από καρκίνο και καρ­διο­πά­θειες. Ο ΠΟΥ προει­δο­ποιεί ότι μόνο 2 στους 10 καπνι­στές θα συντα­ξιο­δο­τη­θούν γιατί οι 8 στους 10, μεταξύ 40 – 65 ετών, θα θυσια­στούν στο βωμό των καρ­διο­πα­θειών και του καρ­κί­νου. Ο καπνι­στής καπνί­ζει ελπί­ζο­ντας στην καλή του τύχη ότι θα συγκα­τα­λε­χθεί μεταξύ του 20% εκείνων που δια­θέ­τουν αμυ­ντι­κούς μηχα­νι­σμούς στο γονι­διακό τους υπό­στρωμα.

Ο Παγκό­σμιος Οργα­νι­σμός Υγείας δια­πι­στώ­νει ότι η Αυστρα­λία, η Αγγλία και η Αμερική που έχουν εφαρ­μό­σει την αυστη­ρό­τερη αντι­κα­πνι­στική πολι­τική, είναι οι χώρες που κατά­φε­ραν να ελατ­τώ­σουν τους θανά­τους από καρ­διαγ­γεια­κές παθή­σεις στο ένα τρίτο. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα είναι η Αγγλία που πήρε τα περισ­σό­τερα μέτρα, ακόμα και με τρι­πλα­σια­σμό της τιμής του τσι­γά­ρου, και κατά­φερε μέσα σε 30 χρόνια να ελατ­τώ­σει το κάπνι­σμα από το 51% του πλη­θυ­σμού, στους άνδρες, στο 22%. Σημα­ντική η ελάτ­τωση όμως δεν πέτυχε την εξά­λειψη.

Αντί­θετα, η χώρα μας που βρί­σκε­ται στον αντί­ποδα αυτής της λογικής, με τον αντι­κα­πνι­στικό νόμο που ψηφί­στηκε να βρί­σκε­ται σε πλήρη παρά­λυση, απλώς χει­ρο­τε­ρεύει συνεχώς τη θέση της από πλευράς επι­βί­ω­σης του πλη­θυ­σμού της.  Από τις πρώτες θέσεις στις οποίες βρι­σκό­ταν παγκο­σμίως, υπο­χώ­ρησε στη 15^η θέση.

Στη χώρα μας πουθενά, δυστυ­χώς, δεν εφαρ­μό­ζε­ται ο αντι­κα­πνι­στι­κός νόμος σε μπαρ, εστια­τό­ρια, κέντρα δια­σκέ­δα­σης και άλλους δημό­σιους χώρους. Φτάσαμε στο σημείο 81 Έλληνες βου­λευ­τές να ζητή­σουν το 2014 από τον τότε Πρόεδρο της Βουλής να εφαρ­μό­σει τον αντι­κα­πνι­στικό νόμο μέσα στο ίδιο το Κοι­νο­βού­λιο, τον νόμο δηλαδή που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει! Οι υπουρ­γοί που είναι επι­φορ­τι­σμέ­νοι με την εφαρ­μογή του αντι­κα­πνι­στι­κού νόμου καπνί­ζουν όχι μόνο εντός του Υπουρ­γείου αλλά και δημο­σίως σε κλει­στούς χώρους.

Απελ­πι­σία, όμως καλό είναι του­λά­χι­στον ο κάθε πολίτης να γνω­ρί­ζει τι συμ­βαί­νει στον υπό­λοιπο κόσμο για να προ­φυ­λα­χθεί ατομικά ο ίδιος και η οικο­γέ­νειά του μέσα στο ίδιο του το σπίτι, αφού η Πολι­τεία είναι ανή­μπορη να τον προ­στα­τέ­ψει.