Οι αθάνατοι

Θα μου επι­τρέ­ψετε, να μην κατα­λα­βαίνω πως γίνεται ένας άνθρω­πος, ο οποίος κατέχει δημόσια θέση, ένας πολι­τι­κός, ο οποίος κατη­γο­ρεί­ται για απάτη κι αυτή η απάτη έχει να κάνει με δημόσιο χρήμα, εξα­κο­λου­θεί να μας παρέχει τις… υπη­ρε­σίες του. Δεν έχει απο­μα­κρυν­θεί από την θέση του, έως ότου απο­φαν­θεί το δικα­στή­ριο και πολύ περισ­σό­τερο θα εξα­κο­λου­θή­σει να μας τις παρέχει και αφού απο­δει­χθεί η ενοχή του. Για παραί­τηση εννο­εί­ται πως δεν συζη­τάμε στη χώρα αυτή.  Τι είναι αυτό που τους κάνει «αθά­να­τους», αλλά και θρασείς ,μετα­βάλ­λο­ντας την απο­δε­δειγ­μένη ενοχή τους σε «πολι­τική δίωξη», από κάποιους οι οποίοι δεν θέλουν να εξα­κο­λου­θή­σουν να μας παρέ­χουν  τις πολύ­τι­μες υπη­ρε­σίες τους; Ισως κάποτε, αυτή η πηγή του αθά­να­του νερού και του θράσους που πίνουν πολλοί στε­ρέ­ψει, όταν στα­μα­τή­σουμε εμείς να πίνουμε το νερό της λήθης, πριν φτά­σουμε μπροστά στις κάλπες. Και αυτό , δεν αφορά μόνον δημόσιο χρήμα, αλλά εδώ στο σημείο μηδέν που έχουμε φτάσει, το πρώ­τι­στο των επι­λο­γών μας, θα πρέπει να περιέ­χει τον όρο ήθος και ολό­κληρο τον κώδικα αξιών.  Δηλαδή αυτά που έχουμε χάσει και μας έχουν οδη­γή­σει σε τέτοια φαι­νό­μενα. Μπορεί να γίνομαι γραφική, αλλά δεν θα πάψω να επα­να­λαμ­βάνω πως η οικο­νο­μική κρίση, είναι απόρ­ροια της κρίσης αξιών.