Απορρίφθηκε η προσφυγή του προέδρου της Καζίνο Ρόδου ΑΕ για την άρση του περιοριστικού όρου της εγγύησης

Με βού­λευμα, που εξέδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, έγινε τυπικώς δεκτή και απορ­ρί­φθηκε επί της ουσίας η προ­σφυγή του προ­έ­δρου και διευ­θύ­νο­ντος συμ­βού­λου της εται­ρείας Καζίνο Ρόδου ΑΕ, για την άρση του περιο­ρι­στι­κού όρου της κατα­βο­λής εγγυο­δο­σίας ύψους 5.000 ευρώ άλλως μείωση του ποσού αυτού στα 500 ευρώ, όπως αυτή του επι­βλή­θηκε μετά την απο­λο­γία του ενώπιον της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου, για τα αδι­κή­ματα της ανα­κρι­βούς από­δο­σης στο Δημόσιο του ανα­λο­γού­ντος φόρου προ­στι­θέ­με­νης αξίας (ΦΠΑ) και της υπο­βο­λής ανα­κρι­βούς δήλωσης φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος.

Θυμί­ζουμε ότι ελεύ­θε­ρος χωρίς όρους αφέθηκε μετά την απο­λο­γία του πρώην διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος της ίδιας εται­ρείας.

Οι ανωτέρω κατη­γο­ρού­νται ειδι­κό­τερα ότι απέ­δω­σαν ανα­κρι­βώς φόρο προ­στι­θέ­με­νης αξίας που αφο­ρούσε τις δια­χει­ρι­στι­κές περιό­δους (χρήσεις) των ετών 2007 έως και 2011. Ειδι­κό­τερα φέρο­νται να μην απέ­δω­σαν συνο­λικά το ποσό των 1.117.343,46 ευρώ, οφειλή η οποία έχει ήδη ορι­στι­κο­ποι­η­θεί μετά την κοι­νο­ποί­ηση των σχε­τι­κών πράξεων προσ­διο­ρι­σμού Φ.Π.Α..

Επι­πλέον κατη­γο­ρού­νται ότι στο ίδιο χρονικό διά­στημα υπέ­βα­λαν ανα­κριβή δήλωση και κατα­χω­ρί­ζο­ντας στα λογι­στικά αρχεία εικο­νι­κές (ολικά ή μερικά) δαπάνες, με το ποσό που δεν απο­δό­θηκε να ανέρ­χε­ται στο ποσό των 3.081.730,11 ευρώ.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», η έρευνα κινή­θηκε μετά την ολο­κλή­ρωση τακτι­κού φορο­λο­γι­κού ελέγχου και το Κέντρο Ελέγχου Μεγάλων Επι­χει­ρή­σεων είχε υπο­βά­λει αρμο­δίως στην Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου μηνυ­τή­ριες ανα­φο­ρές.

Συγκε­κρι­μένα οι επι­θε­ω­ρη­τές δεν ανα­γνώ­ρι­σαν ως έξοδα, που εκπί­πτουν, δαπάνες για «complimentary» υπη­ρε­σίες σε πελάτες της επι­χεί­ρη­σης.

Πιο συγκε­κρι­μένα δεν θεωρούν ότι θα έπρεπε να συμπε­ρι­λη­φθούν στα έξοδα της επι­χεί­ρη­σης οι ναυ­λώ­σεις αερο­σκα­φών για τη μετα­φορά πελατών σε οργα­νω­μένα γκρουπς από το Ισραήλ, η κάλυψη των εξόδων δια­μο­νής τους ως και η μη κατα­βολή του αντι­τί­μου εισόδου τους στην επι­χεί­ρηση.

Τα έξοδα αυτά σε βάθος πεντα­ε­τίας καλύ­πτουν το μεγα­λύ­τερο ποσοστό του προ­στί­μου και ήδη η εται­ρεία βρί­σκε­ται στην εξαι­ρε­τικά δύσκολη θέση να εξε­τά­ζει την ανα­θε­ώ­ρηση του πλάνου ενί­σχυ­σης της πελα­τείας της με του­ρί­στες από το Ισραήλ, ως και διακοπή του προ­γράμ­μα­τος ναυ­λω­μέ­νων πτήσεών της.

Οι ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν, ότι οι εκπρό­σω­ποι της εται­ρείας δια­μαρ­τύ­ρο­νται και για τον πρό­σθετο λόγο ότι ανάλογα «complimentary» έξοδα έχουν ανα­γνω­ρι­στεί σε όμοιους φορο­λο­γι­κούς ελέγ­χους άλλων καζίνο ως νόμιμα.

Απο­λο­γού­με­νος ο πρό­ε­δρος της επι­χεί­ρη­σης επε­σή­μανε εισα­γω­γικά ότι όταν η επι­χεί­ρηση αδειο­δο­τή­θηκε, προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει οικο­νο­μικά στό­χευσε κυρίως στην πελα­τεία από το Ισραήλ, προ­σφέ­ρο­ντας ανταλ­λάγ­ματα στους πελάτες και συγκε­κρι­μένα δωρεάν διαμονή, αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια και δια­τροφή, ανα­λό­γως των πελατών – παικτών. Επε­σή­μανε παρα­πέρα ότι η εται­ρεία τελεί σε δια­δι­κα­σία εξυ­γιάν­σεως βάσει των δια­τά­ξεων του άρθρου 106Β του Πτω­χευ­τι­κού Κώδικα, δυνάμει της υπ’ αριθμ. 10/2015 απο­φά­σεως του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Επί των δια­πι­στώ­σεων του φορο­λο­γι­κού ελέγχου επε­σή­μανε ότι η εται­ρεία προ­σέ­φυγε νόμιμα και οι λόγοι που προ­έ­βαλε έγιναν εν μέρει δεκτοί από τη Φορο­λο­γική Αρχή, με απο­τέ­λε­σμα να περιο­ρι­σθούν απλώς τα κατα­λο­γι­ζό­μενα ποσά φόρου εισο­δή­μα­τος και Φ.Π.Α.

Ακο­λού­θησε η υποβολή ενδι­κο­φα­νούς προ­σφυ­γής αλλά παρήλθε άπρακτη η προ­βλε­πο­μένη προ­θε­σμία των 120 ημερών, χωρίς να εκδοθεί απόφαση, με απο­τέ­λε­σμα αυτή να θεω­ρεί­ται σιω­πη­ρώς απορ­ρι­φθείσα.

Προ­σέ­φυγε στην συνέ­χεια ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών που με την υπ’ αριθμ. 5779/2018 απόφαση του 4ου Τρι­με­λούς Τμή­μα­τος του έγινε δεκτή κατά το μεγα­λύ­τερο μέρος της, ενώ σε ό,τι αφορά τους κατα­λο­γι­σμούς του ΦΠΑ εκδό­θηκε η υπ’ αριθμ. 5778/2017 απόφαση του ίδιου τμή­μα­τος που απέρ­ριψε τους ισχυ­ρι­σμούς της εται­ρείας.

Ο πρό­ε­δρος της επι­χεί­ρη­σης επε­σή­μανε ότι εκκρε­μεί αίτηση αναι­ρέ­σεως ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, χωρίς ακόμη να έχει προσ­διο­ρι­σθεί ημε­ρο­μη­νία συζη­τή­σεως αυτής.

Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι ο τρόπος υπο­λο­γι­σμού της φορο­λο­γη­τέας αξίας από την φορο­λο­γική αρχή είναι στρε­βλός, διότι αντι­με­τω­πί­ζει ως δήθεν αφο­ρώ­σες στις δωρεάν δια­μο­νές όλες τις δαπάνες λει­τουρ­γίας του ξενο­δο­χείου.

Πρό­σθεσε εξάλλου ότι όταν υπάρχει έλεγχος από ορκω­τούς λογι­στές και δεν επι­ση­μαί­νε­ται οποια­δή­ποτε φορο­λο­γική παρα­τυ­πία σχετικά με τις ακο­λου­θού­με­νες πρα­κτι­κές και εγγρα­φές, δεν είναι δυνατόν να του προ­σά­πτε­ται δόλος.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο, που εξέτασε την προ­σφυγή του έκρινε μεταξύ άλλων ότι είναι πρόδηλο στο βαθμό που για μεγάλο μέρος των φερό­με­νων ως οφει­λό­με­νων φόρων η προ­γε­νέ­στερη υπ’αρ. 5778/2017 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Αθηνών απέρ­ριψε την προ­σφυγή της εται­ρείας, δεν μπορεί να αναι­ρε­θεί η βασι­μό­τητα των ενδεί­ξεων περί της τελέ­σεως των υπό διε­ρεύ­νηση φορο­λο­γι­κών εγκλη­μά­των και μάλιστα σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος, ακόμη και αν τελικώς μετε­βλήθη εν μέρει η φορο­λο­γη­τέα ύλη η οποία ελήφθη αρχικά ως βάση υπο­λο­γι­σμού των δια­φυ­γό­ντων φόρων.

Ως προς τον ισχυ­ρι­σμό περί οικο­νο­μι­κής αδυ­να­μίας του κατη­γο­ρου­μέ­νου, αδυ­να­μίας η οποία (κατά τον ίδιο) καθιστά υπέρ­με­τρη και συνεπώς δυσα­νά­λογη την επι­βλη­θείσα σε βάρος του εγγυο­δο­σία, πρόδηλο κρίθηκε παρα­πέρα ότι δεν μπορεί να κριθεί βάσιμος.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρου­μέ­νων παρέστη ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.