Θυσία ο πολιτικός πολιτισμός στη μάχη της εικόνας

Από πού ν’ αρχίσει κανείς, εάν επι­χει­ρή­σει να γράψει λίγα για τη διάχυτη «αισθη­τική» που δια­κρί­νει τους «δημό­σιους» ανθρώ­πους της χώρας.  Δεν συνο­μι­λούν· άναρ­θρες κραυγές ο ένας ενα­ντίον του άλλου εκτο­ξεύ­ουν, με πόζα δε, νομί­ζο­ντας ότι κατα­τρό­πω­σαν τον αντί­παλο και κέρ­δι­σαν την περι­βό­ητη μάχη της εικόνας. Ο πολι­τι­κός ανα­λυ­τής Γιώργος Φλέσσας θεωρεί ότι τα όσα συμ­βαί­νουν στην πολι­τική σκηνή, αντι­κα­το­πτρί­ζουν, εν πολλοίς, την ελλη­νική κοι­νω­νία η οποία, σε μεγάλο βαθμό, στε­ρεί­ται επι­πέ­δου. Ο ίδιος υπο­στη­ρί­ζει ότι «είναι προ­φα­νές πως η Δημο­κρα­τία μας δεν θα έπρεπε να είναι τόσο ‘’ελαστική’’ ώστε να ακού­γο­νται ύβρεις μέσα στον ναό της», αλλά κατα­λή­γει πως αυτά τα φαι­νό­μενα «συμ­βαί­νουν κατε­ξο­χήν στις πολι­τι­κές κρίσεις, επειδή απου­σιά­ζει από τη χώρα, σε ένα μεγάλο ποσοστό, η κουλ­τούρα του πολι­τι­κού πολι­τι­σμού. Μάλιστα, ο λαός φέρνει στη Βουλή συγκε­κρι­μένα πρόσωπα, συγκε­κρι­μέ­νου πολι­τι­κού ήθους, την ίδια στιγμή που ικανοί απο­κλεί­ο­νται, επειδή… είναι κόσμιοι στην πολι­τική έκφρασή τους. Επίσης, μερίδα των ΜΜΕ πρι­μο­δο­τεί την ένταση -επειδή αυτή πουλάει- ενώ κάποιοι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι ‘’διδάσκουν’’ πολι­τι­κούς στο να χρη­σι­μο­ποιούν συγκε­κρι­μένη γλώσσα προ­κει­μέ­νου να γίνο­νται αρεστοί στους ψηφο­φό­ρους. Η συμ­βουλή τους είναι μία: ‘’προσπάθησε, πάντα, να απο­δο­μείς τον αντίπαλο’’. Και επειδή και οι αντί­στοι­χοι πολι­τι­κοί δεν δια­θέ­τουν Παιδεία και επίπεδο, κατα­γρά­φε­ται αυτή η πολι­τική κατρα­κύλα. Ταυ­τό­χρονα, ενώ περίπου οι μισοί Ελληνες δεν ψηφί­ζουν στις εκλογές, οι ενα­πο­μεί­να­ντες ψηφο­φό­ροι είτε απο­τε­λούν τον σκληρό πυρήνα των κομ­μά­των είτε υπάρ­χουν πάντα κάποιοι που αρέ­σκο­νται στον χαβαλέ και μπορούν να φέρουν στο κοι­νο­βού­λιο και τον Βασίλη Λεβέντη».

Υ.Γ. Δυστυ­χώς μια μικρο­γρα­φία αυτής της «μάχης» της κεντρι­κής πολι­τι­κής σκηνής παρα­κο­λου­θούμε και σε τοπικό επίπεδο, από κάποιους, οι οποίοι θωρούν, ότι η ανταλ­λαγή κοσμη­τι­κών επι­θέ­των είναι το ζητού­μενο και αυτό που θα κάνει τους πολίτες να κρίνουν την ικα­νό­τητα κάποιου. Κι επειδή τα πάντα ξεκι­νούν από την Παιδεία και τον Πολι­τι­σμό, επειδή η κρίση που βιώ­νουμε είναι απόρ­ροια της κρίσης αξιών, που άρχισαν να κατρα­κυ­λάνε χρόνο με το χρόνο από την μετα­πο­λί­τευση και μετά, καλό θα είναι οι επι­λο­γές μας να ξεκι­νούν πρώτα απ’ αυτά, γιατί φαί­νε­ται ότι η έλλειψή τους σε πρόσωπα που κατά καιρούς επι­λέ­γουμε, έχει απο­δει­χθεί σε πολλές των περι­πτώ­σεων επι­ζή­μια.