Οι δολοφονικές «μαγκιές» μας

«Δεν είναι παι­δι­κή απε­ρι­σκε­ψία είναι απε­ρι­σκε­ψία της χώρας που τα εκτε­λεί. Τα παι­διά εχουν λάθος βιώ­μα­τα βλέ­πουν τους αν­θρώ­πους να οδη­γούν χωρίς αύριο, πρό­κει­ται για θέμα παι­δεί­ας» Ια­βέ­ρης

Τρία 15χρονα παι­διά απο­φα­σί­ζουν να κά­νουν κο­πά­να. Ο ένας από αυ­τούς παίρ­νει το αυ­το­κί­νη­το του πα­τέ­ρα του. Μια στρο­φή, ένα λάθος, τρία παι­διά χωρίς ζώνες , χά­νο­νται στην άσφαλ­το συ­νε­χί­ζο­ντας μια γε­νο­κτο­νία η οποία τα τε­λευ­ταία χρό­νια αντί να μειώ­νε­ται όλο και αυ­ξά­νε­ται . Η πιο συ­γκλο­νι­στι­κή εί­δη­ση των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών. Κάπου διά­βα­ζα κάτι που ίσως σε πολ­λούς φανεί υπερ­βο­λι­κό: H χθε­σι­νή η μέρα στα σχο­λεία όλης της χώρας θα έπρε­πε να αφιε­ρω­θεί σε θέ­μα­τα οδι­κής ασφά­λειας, με αφορ­μή το τρα­γι­κό αυτό τρο­χαίο, μέσα από τις ανα­τρι­χια­στι­κές ει­κό­νες από τις λα­μα­ρί­νες που είχαν γίνει μια μάζα, μέσα από τις σκη­νές αρ­χαί­ας τρα­γω­δί­ας στο νε­κρο­το­μείο και νε­κρο­τα­φείο. Υπερ­βο­λι­κό; Δεν νο­μί­ζω. Ισως έτσι πρέ­πει να γί­νε­ται σε κάθε τέ­τοιο τρο­χαίο. Από ει­δι­κούς. Γιατί εάν ανα­λά­βουν κάτι κα­θη­γη­τές σαν αυ­τούς που εί­δα­με στα ρε­πορ­τάζ και οι οποί­οι απέ­δω­σαν αυτή την τρα­γω­δία στην «κακιά ώρα», το πολύ- πολύ να αρ­χί­ζουν να μοι­ρά­ζουν χά­ντρες θα­λασ­σιές για το μάτι. Ει­δι­κό δε σε­μι­νά­ριο απα­ραί­τη­το στους γο­νείς. Από εμάς δι­δά­σκο­νται τα παι­διά μας την αγωγή του δρό­μου. Μας βλέ­πουν και μας μι­μού­νται. Όταν πί­νου­με και παίρ­νου­με το τι­μό­νι Όταν βά­ζου­με τα παι­διά μας στο κά­θι­σμα χωρίς ζώνη και ει­δι­κό κά­θι­σμα. Όταν εμείς οι ίδιοι δεν βά­ζου­με ζώνη ή κα­θό­μα­στε πάνω σ’ αυτήν γιατί… μας ενο­χλεί ο θό­ρυ­βος της προει­δο­ποί­η­σης. Όταν τρέ­χου­με στους δρό­μους σαν τρε­λοί γιατί η τα­χύ­τη­τα είναι μα­γκιά. Και κυ­ρί­ως εντα­τι­κά μα­θήμ­τα, σε κάτι πα­τε­ρά­δες που κα­μα­ρώ­νουν γιατί ο κα­να­κά­ρης τους «ξέρει να οδη­γεί» στα 14. Σε όλους όσους ενι­σχύ­ουν τον εφη­βι­κό πα­ρορ­μη­τι­σμό με εγκλη­μα­τι­κές «μα­γκιές». Την κουλ­τού­ρα της «μα­γκιάς» γε­νι­κό­τε­ρα.