Την αναστολή της ποινής της ζήτησε η φερόμενη ως συνεργός του μητροκτόνου

Ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου θα εξε­τα­στεί αύριο η αίτηση της Ρωσίδας Υakovleva Irina του Οleg, για την ανα­στολή της ποινής κάθειρ­ξης 17 ετών που της επι­βλή­θηκε για απλή συνέρ­γεια σε ανθρω­πο­κτο­νία από πρόθεση της 61χρονης Ευαγ­γε­λίας (Αντζε­λας) Ιερο­βα­σίλη του Γεωρ­γίου, το από­γευμα της 19ης Ιουνίου 2012, στο σπίτι της, στο Γεννάδι.

Σε πρώτο βαθμό έχει κριθεί ένοχος ανθρω­πο­κτο­νίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση, οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία ο γιος της Ιερο­βα­σίλη, Νικό­λαος Μπα­τζα­κά­κης του Ιωάννη και του επι­βλή­θηκε ισόβια κάθειρξη για τον φόνο και 18 μήνες για την παρά­νομη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία στον πρώτο.

Ο Νικό­λαος Μπα­τζα­κά­κης απο­λο­γού­με­νος ομο­λό­γησε τον φόνο επι­χει­ρώ­ντας ωστόσο να πείσει, σε αντί­θεση με όσα είχε κατα­θέ­σει ενώπιον της Ανα­κρί­τριας Ρόδου, ότι δεν είχε κίνητρο και ότι εκνευ­ρί­στηκε από την συμπε­ρι­φορά της μητέρας του και θολω­μέ­νος από την χρήση ναρ­κω­τι­κών διέ­πραξε το έγκλημα.

Ισχυ­ρί­στηκε ουσια­στικά ότι δεν είχε συναί­σθηση των πράξεών του ενώ τόνισε ότι δεν την χτύπησε πισώ­πλατα. Υπο­στή­ριξε μάλιστα ότι απο­λο­γού­με­νος ενώπιον της Ανα­κρί­τριας υπέ­γραψε την κατά­θεσή του χωρίς να συμ­φω­νεί με το περιε­χό­μενό της!

Η πρώην σύντρο­φός του υπο­στή­ριξε ότι ήταν παρούσα στο έγκλημα αλλά δεν τον προ­έ­τρεψε και δεν τον συνέ­δραμε. Ισχυ­ρί­στηκε ότι φοβή­θηκε να παρέμ­βει αλλά και να τον κατα­δώ­σει στις αρχές κι ότι διέκοψε στην πορεία τη σχέση τους.

Θυμί­ζουμε ότι ο πρώτος είχε εμμονή με τα χρήματα της μητρός του και τη συνεχή άρνησή της να τον συν­δρά­μει οικο­νο­μικά, επι­πλέον θεω­ρούσε ότι είχε αδι­κη­θεί σε σχέση με την αδελφή του, την οποία η μητέρα του πίστευε ότι είχε βοη­θή­σει, σε αντί­θεση με αυτόν.

Ευρι­σκό­με­νος, σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση φέρεται να έλαβε την απόφαση να μεταβεί στην οικία της μητέρας του, συνο­δεία της συντρό­φου του, προ­φα­σι­ζό­με­νος τυπική επί­σκεψη, και να την θανα­τώ­σει, ώστε να απαλ­λα­γεί μια για πάντα από αυτήν και ταυ­τό­χρονα να λάβει και το μερίδιο, που του ανα­λο­γούσε από την περιου­σία της.

Τη στιγμή που η μητέρα του, έχοντας γυρίσει την πλάτη της προς αυτόν, του έφτια­χνε καφέ, εκείνος φέρεται εντελώς ψυχρά αλλά και ψύχραιμα, να την έπληξε επα­νει­λημ­μέ­νως στην πλάτη και δη άρχισε να την καρ­φώ­νει με μαχαίρι σε διάφορα σημεία.

Το μένος του ήταν ανε­ξέ­λεγ­κτο. Παρά ταύτα η μητέρα του, έχοντας ακόμη τις αισθή­σεις της, σφάδαζε και βογ­γούσε από τον υπερ­βο­λικό πόνο.

Η δεύτερη φέρεται να τον παρό­τρυνε να την απο­τε­λειώ­σει. Καθά­ρι­σαν τον χώρο και έφυγαν.

Ο πρώτος στις αρχές Αυγού­στου 2012, ενώ νοση­λευό­ταν στο Βενι­ζέ­λειο Νοσο­κο­μείο, περι­θαλ­πό­με­νος από την μετέ­πειτα σύζυγο του πατέρα του, σε μια έκρηξη ειλι­κρί­νειας, προ­φα­νώς λόγω της βαρύ­τα­της κατά­στα­σης της υγείας του και της σκέψης ότι ίσως δεν κατα­φέ­ρει να αναρ­ρώ­σει, ένιωσε την ανάγκη να της εκμυ­στη­ρευ­τεί τα όσα είχαν συμβεί.

«Κάθε φορά που μιλάω με τα παιδιά μου, δαγκώνω τα χείλη μου για να μην ξεσπάσω σε κλάματα και στε­νο­χω­ρη­θούν και εκείνα. Τους δίνω κου­ρά­γιο και τους ζητάω να δια­βά­ζουν τα μαθή­ματα τους, να είναι υπάκουα παιδιά και να με περι­μέ­νουν. Από τα παιδιά μου αντλώ τη δύναμή μου. Αλλά δεν ξέρω ακόμα εάν θα τα κατα­φέρω» είχε δηλώσει η Υakovleva..

«Η μικρό­τερη κόρη μου είναι μόλις 8 ετών και πάσχει από βου­λι­μία. Η μεγα­λύ­τερη, είναι 13 ετών και θεω­ρεί­ται ίσως πιο δυνατή, αφού εκείνη στη­ρί­ζει ψυχο­λο­γικά την εσω­στρεφή πια αδερφή της μετά τη σύλληψη μου το Σεπτέμ­βριο του 2014».

Θύματα σε αυτή την ιστορία ενδε­χο­μέ­νως να μην είναι μόνο η άτυχη 61χρονη δολο­φο­νη­μένη μητέρα, αφού εύκολα ανα­γνω­ρί­ζει κανείς ως θύματα και τα δυο ανήλικα παιδιά της Υakovleva. Η μοίρα υπήρξε σκληρή μαζί τους, αφού όπως είχε δηλώσει στην πρώτη της κατά­θεση η μητέρα τους, «ο Έλληνας σύζυγός μου με εγκα­τέ­λειψε για μια νεότερη γυναίκα. Οι γονείς μου έχουν απο­βιώ­σει και μεγα­λώνω μόνη τα παιδιά μου»

Σήμερα, τα παιδιά μεγα­λώ­νουν χωρίς τη μητέρα τους, χάρη στη βοήθεια συγ­γε­νών και φίλων της οικο­γέ­νειας.

Η Ρωσίδα, ζει στις φυλακές του Ελαιώνα από το Σεπτέμ­βριο του 2014 με μια σύντομη απο­μά­κρυνση από τη Θήβα όταν εκδι­κά­στηκε η υπόθεση το Νοέμ­βριο του 2015 στην Κω. Μονα­δι­κός τρόπος επι­κοι­νω­νίας με τα παιδιά της, είναι μέσω τηλε­φώ­νου, κάποιες φορές μέσα στο μήνα.

«Κάθε φορά που μιλάω μαζί τους δαγκώνω τα χείλη μου για να μην ξεσπάσω σε κλάματα και στε­νο­χω­ρη­θούν και εκείνα. Τους δίνω κου­ρά­γιο και τους ζητάω να δια­βά­ζουν τα μαθή­ματά τους, να είναι υπάκουα παιδιά και να με περι­μέ­νουν. Από τα παιδιά μου αντλώ τη δύναμή μου. Αλλά δεν ξέρω ακόμα εάν θα τα κατα­φέρω. Σκέ­φτο­μαι συνέ­χεια την ποινή μου και με πιάνει το παρά­πονο. Θυμάμαι μία φορά, όταν τα παιδιά μου με επι­σκέ­φτη­καν στο κρα­τη­τή­ριο, κάποιος τα κράτησε στην αγκαλιά για να φτάσουν τα κάγκελα και να τα φιλήσω ανάμεσα από αυτά», είχε δηλώσει.

«Κοι­μά­μαι και ξυπνάω με τη σκέψη μου στα παιδιά μου. Σκέ­φτο­μαι τι θα έκανα τώρα εάν ήμουν κοντά τους. Πόσα πράγ­ματα θα τους μάθαινα. Πόσες φορές θα τους κρα­τούσα το χέρι και θα τους έλεγα να παλεύ­ουν για τη ζωή. Αλλά όλα αυτά υπάρ­χουν μόνο μέσα στο μυαλό μου, στη φαντα­σία μου. Ακόμα και τις ώρες που εργά­ζο­μαι είτε στην καθα­ριό­τητα είτε στα μαγει­ρεία, κάνω πως ξεχνιέ­μαι. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, δεν μπορώ να απαλ­λαγώ από αυτές τις σκέψεις», λέει η ίδια.