Έκκληση για επιστροφή στις θεμελιώδεις ιδέες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απευθύνουν Παυλόπουλος και Σταϊνμάιερ

Στο άρθρο τους, το οποίο δημο­σιεύ­ε­ται στην ελλη­νική εφη­με­ρίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και στη γερ­μα­νική «Frankfurter Allgemeine Zeitung» (FAZ), οι δυο Πρό­ε­δροι ανα­φέ­ρο­νται στις σύγ­χρο­νες απειλές, που καλεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει η ΕΕ και υπο­στη­ρί­ζουν ότι τη στιγμή, που οι παρα­δο­σια­κοί σύμ­μα­χοι απο­μα­κρύ­νο­νται και απο­χω­ρούν από την πολυ­μερή συνερ­γα­σία, η απά­ντηση, περισ­σό­τερο από ποτέ, πρέπει να είναι η Ευρώπη. Σημειώ­νουν, επίσης, ότι πρέπει να προ­στα­τεύ­ουμε και, όσο είναι δυνατό, να ενι­σχύ­ουμε αυτή την Ενωμένη Ευρώπη, κάνο­ντας αυτό που πηγάζει από την Εθνική και την Κοινή μας Ιστορία, ενώ κρούουν και τον κώδωνα του κιν­δύ­νου για τα φαι­νό­μενα υπο­χώ­ρη­σης στον εθνι­κι­σμό και τον ευρω­σκε­πτι­κι­σμό, που βρί­σκο­νται σε άνοδο σε πολλές γει­το­νιές της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Στο πλαίσιο αυτό, προ­τάσ­σουν την ανάγκη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης για απο­τε­λε­σμα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς λήψης απο­φά­σεων και ισχυρά μέσα για την εφαρ­μογή τους, καθώς και την ενί­σχυση της αλλη­λεγ­γύης μεταξύ των μελών της. Σημειώ­νουν, επίσης, ότι ενα­πό­κει­ται σε όλους μας να δια­τη­ρούμε το ευρω­παϊκό όραμα ζωντανό και ελκυ­στικό, τόσο για εμάς όσο, ιδίως, για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Ανα­φε­ρό­με­νοι στις σχέσεις Ελλάδας-Γερμανίας, υπο­στη­ρί­ζουν ότι έχουν πια σφυ­ρη­λα­τή­σει εξαι­ρε­τικά στενούς δεσμούς στην πορεία δεκα­ε­τιών, καθώς και αρμο­νι­κές οικο­νο­μι­κές και πολι­τι­κές σχέσεις. Επι­ση­μαί­νουν, επίσης, ότι η κοινή μας ιστορία είχε πολλές κορυ­φώ­σεις αλλά, δυστυ­χώς, και πολλές αβυσ­σα­λέες κατα­στρο­φές. Ωστόσο, τονί­ζουν πως το γεγονός ότι κατα­φέ­ραμε, έχοντας επί­γνωση του παρελ­θό­ντος, να δημιουρ­γή­σουμε ένα κοινό ευρω­παϊκό παρόν είναι ένα πολύ­τιμο δώρο, που καλού­μα­στε να δια­φυ­λά­ξουμε. Παράλ­ληλα, προ­σθέ­τουν ότι είναι ευθύνη μας να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε την Ελευ­θε­ρία και την Αξιο­πρέ­πεια κάθε ανθρώ­που και να αντι­στε­κό­μα­στε στην αδικία, στον δεσπο­τι­σμό και στο έγκλημα, αλλά και να θωρα­κί­ζουμε την Δημο­κρα­τία.

Ειδι­κό­τερα, οι δυο Πρό­ε­δροι στο άρθρο τους ανα­φέ­ρουν:

«Ήδη, αυτή είναι η δεύτερη συνά­ντησή μας στην Αθήνα, υπό την ιδιό­τητά μας ως Αρχηγών Κρατών των Χωρών μας. Ο Τόπος όπου βρι­σκό­μα­στε δεν συγκρί­νε­ται με κανέναν άλλο στην Ευρώπη, ως προς τις βαθιές, κοινές μας ρίζες, οι οποίες εκτεί­νο­νται πολύ πέρα από τις σχέσεις μεταξύ Γερ­μα­νίας και Ελλάδας. Η σημε­ρινή Ευρώπη θα ήταν αδια­νό­ητη χωρίς την Ελλη­νική κλη­ρο­νο­μιά ή χωρίς την Αθη­ναϊκή Δημο­κρα­τία του Περικλή.

Ωστόσο, σήμερα συνα­ντιό­μα­στε υπό ειδικές περι­στά­σεις. Περι­στά­σεις που μας οδηγούν να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε πλήρως το γεγονός ότι η Δημο­κρα­τία, η οποία έχει τις ρίζες της εδώ και την οποία, στα χρόνια που πέρασαν, θεω­ρού­σαμε δεδο­μένη με την σύγ­χρονη μορφή της, ως θεμέλιο των κοι­νω­νιών μας, σήμερα αμφι­σβη­τεί­ται. Και ότι πρέπει να αγω­νι­ζό­μα­στε γι’ αυτήν -και ενίοτε κυριο­λε­κτι­κώς να την υπερασπιζόμαστε- κάθε μέρα από την αρχή. Οι αξίες και οι πεποι­θή­σεις μας τελούν υπό πίεση, σε βαθμό που δεν έχει προη­γού­μενο από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η αυταρ­χική σκέψη, την οποία νομί­ζαμε ότι είχαμε υπερβεί μετά την κατάρ­ρευση των ολο­κλη­ρω­τι­σμών, έρχεται πάλι στην επι­φά­νεια και απο­τε­λεί, δυστυ­χώς, «πηγή γοη­τείας» για πολλούς ανθρώ­πους. Η υπο­χώ­ρηση στον εθνι­κι­σμό και τον ευρω­σκε­πτι­κι­σμό βρί­σκε­ται σε άνοδο σε πολλές γει­το­νιές της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Επίσης, πολλοί δεν θεωρούν πλέον την Ευρω­παϊκή Ένωση ως ιστο­ρικό επί­τευγμα, ως εγγυητή της Ειρήνης και των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που, της ευη­με­ρίας και της Κοι­νω­νι­κής Δικαιο­σύ­νης. Οι μνήμες της μακράς και δύσκο­λης πορείας από τις αβύσ­σους των Παγκό­σμιων Πολέμων προς μιάν ενωμένη, δημο­κρα­τική και ειρη­νική, Ευρώπη και η ελκυ­στι­κό­τητα αυτής της Ενω­μέ­νης Ευρώπης κιν­δυ­νεύ­ουν να ξεθω­ριά­σουν και να βρεθούν στο περι­θώ­ριο.

Αυτό θα πρέπει να είναι ένα ηχηρό σήμα αφύ­πνι­σης, ιδίως για την Ελλάδα και την Γερ­μα­νία. Και για τις δύο Χώρες, η προ­ο­πτική Ειρήνης που εγγυά­ται η Ευρω­παϊκή Ολο­κλή­ρωση ήταν η απά­ντηση σε -πολύ δια­φο­ρε­τι­κές βεβαίως- εκτρο­πές της ιστο­ρίας μας. Για την Γερ­μα­νία, αντι­προ­σώ­πευε την πορεία προς την επι­στροφή στους κόλπους της Διε­θνούς Κοι­νό­τη­τας, μετά την ασύλ­λη­πτη προ­δο­σία όλων των αξιών του Πολι­τι­σμού μας από τον εθνι­κο­σο­σια­λι­σμό. Στην περί­πτωση της Ελλάδας, ήταν ζήτημα στα­θε­ρο­ποί­η­σης της Δημο­κρα­τίας μετά από την στυγνή στρα­τιω­τική δικτα­το­ρία. Τούτο γεννά μιαν ιδιαί­τερη και εξόχως προ­σω­πική για καθέναν ευθύνη δια­σφά­λι­σης της επι­τυ­χίας αυτού του μονα­δι­κού εγχει­ρή­μα­τος.

Οι δύο Χώρες μας έχουν πια σφυ­ρη­λα­τή­σει εξαι­ρε­τικά στενούς δεσμούς στην πορεία δεκα­ε­τιών. Ανα­πτύσ­σουμε αρμο­νι­κές οικο­νο­μι­κές και πολι­τι­κές σχέσεις. Και, πέρα από άλλα, αυτό που ενώνει αρρή­κτως τις Χώρες μας είναι οι πολλές προ­σω­πι­κές σχέσεις. Ωστόσο, αυτή η φιλία χρειά­σθηκε μια πορεία. Η κοινή μας ιστορία είχε πολλές κορυ­φώ­σεις αλλά, δυστυ­χώς, και πολλές αβυσ­σα­λέες κατα­στρο­φές. Το γεγονός ότι κατα­φέ­ραμε, έχοντας επί­γνωση του παρελ­θό­ντος, να δημιουρ­γή­σουμε ένα κοινό ευρω­παϊκό παρόν είναι ένα πολύ­τιμο δώρο που καλού­μα­στε να δια­φυ­λά­ξουμε. Η ευθύνη μας να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε την Ελευ­θε­ρία και την Αξιο­πρέ­πεια κάθε ανθρώ­που και να αντι­στε­κό­μα­στε στην αδικία, στον δεσπο­τι­σμό και στο έγκλημα, αλλά και να θωρα­κί­ζουμε την Δημο­κρα­τία, προ­κύ­πτει από αυτό ακριβώς το οδυνηρό κεφά­λαιο των σχέσεών μας. Απο­τε­λεί επίσης το θεμέλιο της ευθύνης που επω­μι­ζό­μα­στε να υπο­στη­ρί­ζουμε αυτόν τον ανε­κτί­μητο στόχο Ειρήνης, για τον οποίο πιστεύ­ουμε ακρά­δα­ντα ότι δεν υπάρχει απο­τε­λε­σμα­τική εναλ­λα­κτική πρόταση.

Στον σημε­ρινό κόσμο χρεια­ζό­μα­στε πολύ περισ­σό­τερο -και δη επειγόντως- απ’ όσο στο παρελ­θόν αυτή την Ενωμένη Ευρώπη. Απειλές, τόσο δια­φο­ρε­τι­κές, όπως η τρο­μο­κρα­τία με υπο­τι­θέ­μενα ιδε­ο­λο­γικά κίνητρα και η κλι­μα­τική αλλαγή, οι οποίες μπορεί να εξε­λίσ­σο­νται αργά αλλά είναι ύπουλες, δεν στα­μα­τούν στα εθνικά σύνορα. Ιδίως όταν οι παρα­δο­σια­κοί σύμ­μα­χοι απο­μα­κρύ­νο­νται από μας και απο­χω­ρούν από την πολυ­μερή συνερ­γα­σία, η απά­ντησή μας, περισ­σό­τερο από ποτέ, πρέπει να είναι η Ευρώπη. Πρέπει να προ­στα­τεύ­ουμε και, όσο τούτο είναι δυνατό, να ενι­σχύ­ουμε αυτή την Ενωμένη Ευρώπη. Με άλλες λέξεις, έχουμε υπο­χρέ­ωση να κάνουμε αυτό που πηγάζει από την Εθνική και την κοινή μας Ιστορία.

Γνω­ρί­ζουμε όμως επίσης ότι θα επι­τύ­χουμε αυτή την απο­στολή μόνον αν η Ευρω­παϊκή Ιδέα μιας φιλε­λεύ­θε­ρης και δημο­κρα­τι­κής κοι­νω­νίας, που υπερ­βαί­νει τα εθνικά σύνορα, παρα­μεί­νει ισχυρή και πει­στική στον πυρήνα της. Αν δείξει ξανά στους ανθρώ­πους ότι θα βρει απα­ντή­σεις στα πιο πιε­στικά προ­βλή­ματα των πολιτών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και ότι αυτή, ως πολι­τικό σύστημα, μπορεί να εγγυ­η­θεί την πολι­τική τάξη, την ασφά­λεια, την ευη­με­ρία και την κοι­νω­νική δικαιο­σύνη και, ταυ­τό­χρονα, να ανα­λά­βει απο­φα­σι­στική δράση για να αντι­με­τω­πί­σει εξω­τε­ρι­κές απειλές. Εντέλει, αν η Ευρω­παϊκή Ένωση μπορεί να προ­σφέ­ρει στις μελ­λο­ντι­κές γενιές λαμπρές προ­ο­πτι­κές, πολλώ μάλλον επειδή τη μοίρα της την κρατάνε στα χέρια τους αυτές ακριβώς οι γενιές.

Γι’ αυτό τον λόγο η Ευρω­παϊκή Ένωση χρειά­ζε­ται απο­τε­λε­σμα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς λήψης απο­φά­σεων και ισχυρά μέσα για την εφαρ­μογή τους. Και θα πρέπει να θυμό­μα­στε τι ήταν εκείνο που βοήθησε τόσο πολύ την Ευρω­παϊκή Ένωση να πετύχει τόσα πολλά τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες. Δηλαδή ποιο ήταν το θεμέλιο, πάνω στο οποίο οικο­δο­μή­θηκε και, συγκε­κρι­μένα, τις κοινές πολι­τι­στι­κές και πνευ­μα­τι­κές ρίζες της και την Αλλη­λεγ­γύη μεταξύ των Μελών της. Μόνο τότε η Ευρω­παϊκή Ένωση θα εξα­κο­λου­θεί να σηκώνει τον πυρσό της ελπίδας για έναν πιο δίκαιο και ειρη­νικό κόσμο, όπως ακριβώς έκανε για την γενιά μας. Και οι δυο μας θέλουμε να συνε­χί­σουμε να κάνουμε ό,τι ανα­λο­γεί στον καθένα μας, προ­κει­μέ­νου να υπο­στη­ρί­ξουμε αυτή την προ­ο­πτική. Κι ακόμη τούτο: Ενα­πό­κει­ται σε όλους μας να δια­τη­ρούμε το ευρω­παϊκό όραμα ζωντανό και ελκυ­στικό, τόσο για εμάς όσο, ιδίως, για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας».