Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων: Η Ελλάδα αντιμέτωπη με τον κίνδυνο του …elders drain

Θλιβερή «τιμη­τική» επι­φυ­λάσ­σει στο εξής για την Ελλάδα, κάθε 1η Οκτω­βρίου, καθώς εάν η χώρα δεν εφαρ­μό­σει πολι­τι­κές ανα­κο­πής του ρυθμού γήραν­σης, κάθε χρόνο θα αφιε­ρώ­νει αυτήν την ημέρα, Παγκό­σμια Ημέρα Ηλι­κιω­μέ­νων, σ΄ ένα τερά­στιο κομμάτι του πλη­θυ­σμού της

Θλιβερή «τιμη­τική» επι­φυ­λάσ­σει στο εξής για την Ελλάδα, κάθε 1η Οκτω­βρίου, καθώς εάν η χώρα δεν εφαρ­μό­σει πολι­τι­κές ανα­κο­πής του ρυθμού γήραν­σης, κάθε χρόνο θα αφιε­ρώ­νει αυτήν την ημέρα, Παγκό­σμια Ημέρα Ηλι­κιω­μέ­νων, σ΄ ένα τερά­στιο κομμάτι του πλη­θυ­σμού της.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία της Eurostat (Population structure and ageing, Data estracted in May, 2018), την περίοδο 2007-2017 η ανα­λο­γία των ηλι­κιω­μέ­νων στον συνο­λικό πλη­θυ­σμό της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης αυξή­θηκε από 17% σε 19,4%, ενώ στην Ελλάδα από 18,6% σε 21,5%.

Το 2018 -κατά τα στοι­χεία της παγκό­σμιας τρά­πε­ζας δεδομένων- ευρι­σκό­μενη ήδη στη δεύτερη (μετά την Ιταλία) θέση του πίνακα με τις πιο γερα­σμέ­νες χώρες της Ευρώπης των «28» και στην 7η παγκο­σμίως (με πρώτη την Ιαπωνία), η Ελλάδα «τρέχει» προς τη γήρανση του πλη­θυ­σμού της με ρυθμούς ταχύ­τε­ρους από τον μέσο όρο της Ευρώπης. Ειδι­κό­τερα, το 2030 (δηλαδή, σε μόλις 12 χρόνια), ανα­μέ­νε­ται πλέον των 25 στους 100 Έλληνες να είναι άνω των 65 χρόνων, ενώ από αυτούς περισ­σό­τε­ροι από 31 υπο­λο­γί­ζε­ται ότι θα μετρούν έτη άνω των 80!

Το δε 2050, 34 στους 100 Έλληνες θα είναι άνω των 65 χρόνων και από αυτούς τους τελευ­ταί­ους, περισ­σό­τε­ροι του 46% θα είναι άνω των 80 χρόνων.

Αλλά δεν είναι μόνον οι αριθμοί, που τρο­μά­ζουν… Κολ­λη­μένη επί χρόνια στο τέλμα της οικο­νο­μι­κής κρίσης, η Ελλάδα «βλέπει» το πλη­θυ­σμιακό εκείνο κομμάτι των συντα­ξιού­χων, που απο­τε­λούσε απο­κού­μπι για τους άνερ­γους γιους και κόρες, να πλήτ­τε­ται ποι­κι­λο­τρό­πως με απο­τέ­λε­σμα προ­ο­δευ­τικά να καθί­στα­ται και αυτό ανή­μπορο να σηκώσει το βάρος της ανερ­γίας. Η υπερ­φο­ρο­λό­γηση και η αύξηση στις τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης, επι­δεί­νω­σαν δρα­μα­τικά τη ζωή των συντα­ξιού­χων (και ως εκ τούτου, του προ­βλη­μα­τι­κού οικο­γε­νεια­κού περι­βάλ­λο­ντός τους) και ιδιαί­τερα των υπε­ρη­λί­κων με σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας, ενώ με τρόμο υπο­δέ­χο­νται το ενδε­χό­μενο να υπο­στούν περι­κοπή των συντά­ξεών τους.

Η διδά­κτωρ Οικο­νο­μι­κών Επι­στη­μών του Πανε­πι­στη­μίου του Παρι­σιού, αντι­πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Εται­ρείας Δημο­γρα­φι­κών Μελετών και μέλος της Ακα­δη­μίας Επι­στη­μών της Νέας Υόρκης, Ήρα Έμκε Που­λο­πού­λου σημειώ­νει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Πριν την κρίση κι εφόσον την οικο­γε­νειακή εστία δεν είχε χτυ­πή­σει η ανεργία, ένας ηλι­κιω­μέ­νος που αντι­με­τώ­πιζε κάποια προ­βλή­ματα υγείας ή κινη­τι­κό­τη­τας, είχε τη δυνα­τό­τητα με τη σύνταξή του ή και με βοήθεια από τα παιδιά του, να πλη­ρώ­νει κάποιον για φρο­ντίδα στο σπίτι ή τα τροφεία κάποιου γηρο­κο­μείου. Δυστυ­χώς, αυτό σήμερα, είναι πολυ­τέ­λεια…».

Πώς, λοιπόν, προ­σπα­θούν να επι­βιώ­σουν αυτοί οι άνθρω­ποι; Η κ. Έμκε Που­λο­πού­λου απο­κα­λύ­πτει κάτι εξαι­ρε­τικά εντυ­πω­σιακό.

Θα μπο­ρούσε κανείς να το τοπο­θε­τή­σει πλάι στο «brain drain», στον όρο που επι­σή­μως πλέον μετα­φρά­ζε­ται ως «διαρροή εγκε­φά­λων» και απο­τυ­πώ­νει τη φυγή των νέων μυαλών εκτός συνόρων. Θα μπο­ρούσε να είναι ένας αντί­στοι­χος νεο­λο­γι­σμός, ένα «elders drain» (διαρροή γερό­ντων) ή κάτι παρό­μοιο, που να απο­τυ­πώ­νει και τη φυγή της τρίτης ηλικίας από τη χώρα της παρα­τε­τα­μέ­νης κρίσης. Όπως και να το πει κανείς, είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα. Διότι, ως φαί­νε­ται, δεν είναι λίγοι οι Έλληνες συντα­ξιού­χοι που μετα­να­στεύ­ουν, κατά κανόνα στη Βουλ­γα­ρία, για να επι­βιώ­σουν.

Όπως κατα­θέ­τει στη μεγάλη δημο­γρα­φική έρευνά της με τίτλο «Ο πλη­θυ­σμός της Ελλάδας υπό διωγμόν», η κ. Έμκε Που­λο­πού­λου, «συντα­ξιού­χοι μας εγκα­τα­λεί­πουν τη χώρα σε μια προ­σπά­θεια να ζήσουν αξιο­πρε­πώς, μακριά από τη φτώχια και τη δυστυ­χία. Το έναυσμα για τη μετα­νά­στευσή τους δίνει η γνω­ρι­μία τους με αλλο­δα­πές που ήρθαν στην Ελλάδα και συνήθως εργά­ζο­νται σε σπίτια ως οικια­κές βοηθοί. Με την έναρξη της κρίσης, η αγορά εργα­σίας για τις γυναί­κες αυτές συρ­ρι­κνώ­θηκε. Επι­στρέ­φο­ντας, λοιπόν, στην πατρίδα τους πλη­ρο­φο­ρούν τους συντα­ξιού­χους Έλληνες ότι προ­τί­θε­νται να τους φιλο­ξε­νή­σουν στο σπίτι τους, στην αλλο­δαπή, με κάποιο αντί­τιμο, πολύ μικρό­τερο από εκείνο που απαι­τεί­ται για τη ζωή τους στην Ελλάδα σε έναν οίκο ευγη­ρίας, μία ιδιω­τική κλινική ή με τη φρο­ντίδα μιας γυναί­κας εσω­τε­ρι­κής».

«Ας μη μας ξαφ­νιά­ζει», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Έμκε Που­λο­πού­λου, «κάνο­ντας οι άνθρω­ποι αυτή την επιλογή, μπορούν ακόμη και να απο­τα­μιεύ­ουν κάποια χρήματα από τη σύνταξή τους, καθώς σε κάθε άλλη βαλ­κα­νική χώρα η ζωή είναι μάλλον οικο­νο­μι­κό­τερη από εκείνη της Ελλάδας. Αν με ρωτάτε τώρα… είναι σωστό; Ίσως δεν είναι τιμη­τικό για τη χώρα μας. Σωστό, όμως, για τον κάθε άνθρωπο είναι ό,τι εκείνος επι­λέ­γει με βάση τη δια­βί­ωσή του. Από τη στοι­χειώδη έως την άνετη. Πόσω μάλλον όταν αισθά­νε­ται υπό διωγμόν».

Πηγή tanea.gr