Μ. Κτιστοπούλου για τη νέα της έκθεση στη Ρόδο:Φυτεύω ζωγραφική να ριζώσει

Σ’ έναν υπο­βλη­τικό κι ιδιαί­τερο χώρο της Ιππο­το­κρα­τίας, όπως το Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης της Ρόδου, και συγκε­κρι­μένα στην Πινα­κο­θήκη που βρί­σκε­ται στην Μεσαιω­νική πόλη, πιο γνωστή ως «Παλαιό Συσ­σί­τιο», η ελλη­νίδα ζωγρά­φος, Μαρία Κτι­στο­πού­λου, παρου­σιά­ζει την ατομική έκθεση ζωγρα­φι­κής με τίτλο «Χώμα και νερό».

΄Ενας σημα­ντι­κός αριθμός μικρό­τε­ρων και μεγα­λύ­τε­ρων εικα­στι­κών έργων της, που σχε­τί­ζο­νται με την πρω­το­γέ­νεια της ύλης και την σπου­δαιό­τητα της φύσης, απο­τε­λούν το «υλικό» αυτής της έκθεσης που μας έδωσε την ευκαι­ρία μιας συνο­μι­λίας μαζί της.

– Με τι αισθή­ματα παρου­σιά­ζετε τη δουλειά σας στο Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης στη Ρόδο;΄

– Εξη­γεί­στε μας τον τίτλο της έκθεσης «Χώμα και Νερό»;

Στο Μουσείο δείχνω τη δουλειά των τελευ­ταίων δώδεκα χρόνων. Είναι δύο ενό­τη­τες το «Χώμα και Νερό». Στην πρώτη ενότητα ζωγρα­φίζω το χώμα, τον ουρανό, το σανό, την αιω­νό­βια ελιά, το πεύκο την περι­καλλή ροδιά την παρα­δει­σέ­νιά μηλιά και άλλα δέντρα Ζωγρα­φίζω τη φύση, τον αγέρα και την αντοχή του δέντρου. «Φυτεύω» ζωγρα­φικά έργα για να με θυμού­νται, για να ριζώσει το έργο μου. Στη δεύτερη ενότητα απει­κο­νίζω το νερό. Εστιάζω στο φυσικό φαι­νό­μενο και στη συνεχή δυνα­μική αλλαγή του θαλασ­σι­νού τοπίου. Από μορ­φο­λο­γική άποψη επι­κε­ντρώ­νο­μαι στις θυελ­λώ­δεις θάλασ­σες, δηλαδή στην ευμε­τά­βλητη και ρευστή θάλασσα, της οποίας ο ακριβής σχε­δια­σμός, σχεδόν μας δια­φεύ­γει. Οι καται­γί­δες και οι θαλασ­σο­τα­ρα­χές, εκφρά­ζουν τη σημε­ρινή ανα­στά­τωση που βιώνει η ελλη­νική κοι­νω­νία. Είναι σαν να βρι­σκό­μα­στε μπροστά σ ένα δύσκολο θαλάσ­σιο φαι­νό­μενο. Το κοι­νω­νικό σύνολο καλεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει μια σκληρή δοκι­μα­σία.

– Τι ακριβώς συμπε­ρι­λαμ­βά­νει ; Πόσα έργα και τι δια­στά­σεις;

Εκθέτω 30 έργα μεγάλων κατά κύριο λόγο δια­στά­σεων όπως 110Χ180, 90 Χ 180, 100 Χ150 και άλλες μεσαίες δια­στά­σεις ως 50χ70 η μικρό­τερη.

– Πώς αντα­να­κλά­ται η σπου­δαιό­τητα της φύσης στην ύπαρξη της ανθρώ­πι­νης παρου­σίας;

Η έμπνευση και η θεμα­το­λο­γία της έκθεσης βασί­ζο­νται στη νοσταλ­γία. Η δουλειά μου είναι νοσταλ­γική. Οι άνθρω­ποι είμαστε μέρος της φύσης από αυτήν ερχό­μα­στε και σ αυτήν κατα­λή­γουμε. Εμείς την κατα­στρέ­φουμε αντί να την υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε. Την καίμε και τελικά την καταρ­γούμε. Στον τόπο μας, την Ελλάδα, οι φωτιές έχουν κατα­στρέ­ψει τη φύση. Πρέπει να περι­φρου­ρή­σουμε τη φύση. Μέσα από τη δουλειά μου, θέλω να στείλω οικο­λο­γικά μηνύ­ματα προ­στα­σίας της φύσης. Με ενδια­φέ­ρει να μετα­φέρω την αισιο­δο­ξία, γι αυτό ζωγρα­φίζω δέντρα, τα οποία θεωρώ ανοικτά παρά­θυρα στην αισιο­δο­ξία, στην ανα­γέν­νηση και στην ανα­νέ­ωση. Ο ουρανός και η φύση δεν ζητούν τίποτα από εμάς, ενώ μας έχουν δώσει τόσα. Μόνο αγάπη και υπε­ρά­σπιση.

– Περί­σκεψη η συγκί­νηση επι­διώ­κετε να δημιουρ­γή­στε με τα έργα σας;

H συγκί­νηση είναι ο στόχος μου. Να μετα­φέρω στο θεατή του έργου μου την ελπίδα για την ανα­γέν­νηση της φύσης. Ιδιαί­τερα εμπνεύ­σθηκα από την ελιά που είναι το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό δέντρο της ελλη­νι­κής και μεσο­γεια­κής χλω­ρί­δας. Είναι ένα δέντρο που έχει τη δυνα­τό­τητα να ανα­γεν­νιέ­ται, να ανα­σταί­νε­ται να συμ­βο­λί­ζει την τελική νίκη της ζωής απέ­να­ντι στο θάνατο.

– Μπορεί ένας καλ­λι­τέ­χνης να επι­βιώ­σει ζωγρα­φί­ζο­ντας σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης;

Σίγουρα η κρίση στην Ελλάδα έχει απο­κτή­σει τρα­γι­κές δια­στά­σεις. Αυτό αφορά την αγορά και όχι την παρα­γωγή της τέχνης από τους καλ­λι­τέ­χνες. Στην Ελλάδα μεγάλοι δημό­σιοι οργα­νι­σμοί έχουν πλέον τερά­στια οικο­νο­μική αδυ­να­μία ως προς την διορ­γά­νωση πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων και εκθέ­σεων. Οι ρομα­ντι­κοί νεο­συλ­λέ­κτες της προη­γού­με­νης εικο­σα­ε­τίας ολο­κλη­ρω­τικά εξου­δε­τε­ρώ­θη­καν. Κατά συνέ­πεια ο καλ­λι­τέ­χνης δεν μπορεί να επι­βιώ­σει σήμερα μέσω της αγοράς της τέχνης.

– Πώς έχει δια­μορ­φώ­σει η πραγ­μα­τι­κό­τητα την ελλη­νική αγορά έργων τέχνης;

Οι δύσκο­λες μέρες για την τέχνη δεν πέρασαν ακόμα δυστυ­χώς και βλέπω δύσκολο να περά­σουν, διότι το μειω­μένο ως ελά­χι­στο αγο­ρα­στικό ενδια­φέ­ρον επι­κε­ντρώ­νε­ται σε έργα παλαιών ήδη κατα­ξιω­μέ­νων καλ­λι­τε­χνών, τα οποία όμως πωλού­νται και σε τιμές πολύ χαμηλές. Δια­λύ­ο­νται συλ­λο­γές λόγω κρίσης και αυτά τα έργα επα­νέρ­χο­νται, ξανα­γυ­ρί­ζουν στην αγορά της τέχνης και πωλού­νται σε πολύ χαμηλές τιμές. Οπότε περιο­ρί­ζε­ται το ενδια­φέ­ρον για έργα νέων Ελλήνων καλ­λι­τε­χνών. Εκείνοι που έχουν αξιο­λο­γη­θεί στο χρόνο με τη δουλειά τους πιθανόν να έχουν δυνα­τό­τητα και ευκαι­ρία πώλησης. Όμως ανά­καμψη δεν βλέπω. Διότι στην κρίση που βιώ­νουμε το επάγ­γελμα του ζωγρά­φου είναι πρώτο στη λίστα των πλη­γέ­ντων επαγ­γελ­μά­των, σύμφωνα με το υπουρ­γείο εμπο­ρίου. Είναι δύσκολο να επι­βιώ­σει ο νέος καλ­λι­τέ­χνης σήμερα. Πρέπει να πιστεύει στον εαυτό του και να δου­λέ­ψει πολύ σκληρά για να είναι αυθε­ντι­κός και να πείσει με τη δουλειά του. Δια­φο­ρε­τικά όχι μόνο δεν θα επι­βιώ­σει, αλλά θα χαθεί. Και ένας νέος για να πετύχει σημα­ντι­κοί παρά­γο­ντες είναι βεβαίως η τύχη, η επι­κοι­νω­νία, οι γνω­ρι­μίες και η αυθε­ντι­κό­τητα της δου­λειάς του.

– Ποια τα νέα καλ­λι­τε­χνικά σας βήματα;

Πάντα έχω σκέψεις και νέες ιδέες για δουλειά. Δεν σταματώ να δοκι­μάζω νέα στοι­χεία και να πει­ρα­μα­τί­ζο­μαι. Με ενδια­φέ­ρει να μπορώ να κατα­γράφω την αστα­μά­τητη αγωνία μου στον καμβά. Θέλουμε η έκθεση της Ρόδου να μετα­φερ­θεί στη συνέ­χεια και σε κάποιο άλλο σημα­ντικό Μουσείο της περι­φέ­ρειας.

(Στην κεντρική φωτο­γρα­φία: Καλο­και­ρι­νός ίσκιος /λάδι σε καμβά)

Info:

«Πινα­κο­θήκη Σύγ­χρο­νης Τέχνης» (Παλαιό Συσ­σί­τιο)

Σωκρά­τους 179, Μεσαιω­νική Πόλη, Ρόδος τηλ:2241036646

Ώρες λει­τουρ­γίας : Τρίτη-Σάββατο 15:00 – 22:00,

Κυριακή και Δευτέρα και αργίες: κλειστά

Η έκθεση θα διαρ­κέ­σει ως τις 20 Οκτω­βρίου 2018.

Πηγή thetoc.gr

Συντά­κτρια  Κατε­ρίνα Λυμπε­ρο­πού­λου