Στο κυνήγι των ρεκόρ

Απο­σπά­σμα­τα από το εν­δια­φέ­ρον άρθρο στην εφη­με­ρί­δα «Κα­θη­με­ρι­νή» του Πα­ντε­λή Μπου­κά­λα με τίτλο «Η εμ­μο­νή των ρεκόρ σε κο­ρε­σμέ­νο τόπο»

(…)Δεν είναι εξω­τε­ρι­κοί οι αντί­πα­λοι του του­ρι­σμού. Εσω­τε­ρι­κά είναι τα προ­βλή­μα­τά του, όσα τον έχουν με­τα­τρέ­ψει από ευ­λο­γία σε απει­λή. Τα με­γέ­θη δεν επι­τρέ­πουν πια να τον αντι­με­τω­πί­ζου­με σαν ακίν­δυ­νο φίλο, σαν γεν­ναιό­δω­ρο χρη­μα­το­δό­τη. Οι του­ρί­στες των τριά­ντα και τριά­ντα πέντε εκα­τομ­μυ­ρί­ων δεν είναι οι με­γα­λό­καρ­δοι αρ­χαιο­λά­τρες που θα κα­τα­πιούν αγόγ­γυ­στα τη «με­ρί­δα ξου» επει­δή θα δουν τον Παρ­θε­νώ­να ή την Ολυ­μπία. Στην πλειο­νό­τη­τά τους είναι απο­λύ­τως ενη­με­ρω­μέ­νοι, ξέ­ρουν για τον τόπο μας πε­ρισ­σό­τε­ρα κι από μας (γευ­σι­γνω­στι­κές γω­νιές, μο­νο­πά­τια, από­με­ρες πα­ρα­λί­ες) και έχουν τις αξιώ­σεις τους. Αδια­πραγ­μά­τευ­τες. Αν υπο­πτευ­θούν την κο­ροϊ­δία, που ορι­σμέ­νοι εδώ εξα­κο­λου­θούν να τη θε­ω­ρούν μα­γκιά, έχουν στη διά­θε­σή τους τα βού­κι­να του φέι­σμπουκ, του τουί­τερ, του ίν­στα­γκραμ για να μας εκ­θέ­σουν και να πά­ρουν λίγο από το αίμα τους (ή τα ευρώ τους) πίσω. Κι αν η «μα­γι­κή πα­ρα­λία» που είδαν στο ίντερ­νετ απο­δει­χθεί εξί­σου πυ­κνο­κα­τοι­κη­μέ­νη με τη γει­το­νιά της με­γα­λού­πο­λής τους, θα στρα­φούν αλλού. Η Αί­γυ­πτος λ.χ. δεν θα πα­ρα­μεί­νει επ’ άπει­ρον ημια­πο­κλει­σμέ­νη από τα του­ρι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα….Μοιά­ζει αδύ­να­το τώρα πια να μπο­ρέ­σει η Ελ­λά­δα να δια­τη­ρή­σει άθι­κτα ορι­σμέ­να από τα συ­γκρι­τι­κά της πλε­ο­νε­κτή­μα­τα. Τα ρεκόρ δεν κα­ταρ­ρί­πτο­νται δίχως κό­στος. Είναι φθο­ρο­ποιά. Και συ­νει­δή­σεις φθεί­ρουν και τα λε­γό­με­να υλικά αγαθά. Η μα­ζι­κή χρήση μιας πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νης αμ­μου­διάς ή η μα­ζι­κό­τα­τη επί­σκε­ψη σε ένα από τα νησιά μας που βρί­σκο­νται κάθε χρόνο στον κα­τά­λο­γο των «δέκα ή εί­κο­σι ωραιό­τε­ρων του κό­σμου» (λες και υπάρ­χει αντι­κει­με­νι­κός με­τρη­τής εξαί­ρε­της νη­σιω­τι­κό­τη­τας) δεν θ’ αφή­σει άθι­κτο τον χα­ρα­κτή­ρα τους. Θα τα επι­βα­ρύ­νει. Θα τα αλ­λοιώ­σει. Δεν θ’ αφή­σει πάνω τους σχε­δόν τί­πο­τε το δε­λε­α­στι­κό… η Ελ­λά­δα, ζα­λι­σμέ­νη από την εμ­μο­νή των ρεκόρ, αλλά και από το σχε­τι­κά εύ­κο­λο χρήμα, με το οποίο ψευ­το­λύ­νει τα προ­βλή­μα­τα που προ­κα­λεί η ισχνή πα­ρου­σία της σε το­μείς μη κα­λυ­πτό­με­νους από την επι­γρα­φή «πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών», μένει έξω από την αγω­νιώ­δη συ­ζή­τη­ση περί ορίων και όρων που έχει ξε­κι­νή­σει προ πολ­λού σε άλλες χώρες. Εκεί όπου είδαν επί­σης την του­ρι­στι­κο­γε­νή ευ­δαι­μο­νία να αθροί­ζε­ται τε­λι­κά με τις υπό­λοι­πες κα­κο­δαι­μο­νί­ες τους…. Δεν λέω να μπουν απα­γο­ρευ­τι­κά, αλλά να σκε­φτού­με ότι τα ρεκόρ απει­λούν με εξά­ντλη­ση τον τόπο. Επει­δή, απλού­στα­τα, το σύ­μπαν εν­δέ­χε­ται να δια­στέλ­λε­ται, ο μι­κρο­χώ­ρος μας όμως όχι. Κι ο χρό­νος δεν πα­γώ­νει και δεν ξα­να­γυρ­νά­ει, ώστε να δια­γρά­ψου­με ανα­δρο­μι­κά τα λάθη μας.

Δείτε ολό­κλη­ρο το άρθρο εδώ