“Και επί τον ιματισμό σου έβαλον κλήρο” -Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Και να θέ­λεις να σω­πά­σεις με­ρι­κές φορές δεν το μπο­ρείς.

Υπήρ­ξαν γε­γο­νό­τα και κα­τα­στά­σεις που άφη­σαν ανε­ξί­τη­λο το στίγ­μα τους στη ζωή του

κα­θε­νός από εμάς και κά­ποια ίσως λίγα κα­θό­ρι­σαν και προσ­διό­ρι­σαν κοι­νω­νι­κές και

πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις.

Όσο και να προ­σπα­θή­σει ο οποιοσ­δή­πο­τε κα­κε­ντρε­χής σχο­λια­στής ή πο­λι­τι­κός ανα­λυ­τής να

μειώ­σει ή να ευ­τε­λί­σει την προ­σφο­ρά εκεί­νης της ιστο­ρι­κής δια­κή­ρυ­ξης της 3ης του

Σε­πτέμ­βρη θα σκο­ντά­ψει σε ένα τε­ρά­στιο βουνό από μνή­μες.

Μνή­μες που μέ­νουν ζω­ντα­νές στην με­γά­λη πλειο­ψη­φία του Λαού μας.

Εκεί­νη η ημέρα δεν ήταν μια μέρα δη­μιουρ­γί­ας ενός κόμ­μα­τος αλλά ήταν μια μέρα αλ­λα­γής

σε­λί­δας για το μέλ­λον της χώρας και του Λαού.

Ήταν ένα γε­νι­κό προ­σκλη­τή­ριο των δη­μιουρ­γι­κών δυ­νά­με­ων του τόπου για συ­στρά­τευ­ση που

στόχο της είχε την ευ­η­με­ρία του συ­νό­λου.

Κα­λού­σε σε συ­στρά­τευ­ση όλους εκεί­νους που η τότε πο­λι­τι­κή εξου­σία τους είχε στο

πε­ρι­θώ­ριο, εκεί­νους που η με­τα­εμ­φυ­λια­κή πο­λι­τι­κή τους είχε το­πο­θε­τή­σει στη σκο­τει­νή

πλευ­ρά του φεγ­γα­ριού.

Έδωσε όραμα και ελ­πί­δα στην τότε νέα γενιά που με πρω­τό­γνω­ρο εν­θου­σια­σμό αγκά­λια­σε

εκεί­νο το μή­νυ­μα το έκανε δικό της και πά­λε­ψε για την υλο­ποί­η­ση του.

Έδωσε ελ­πί­δα στη γυ­ναί­κα που μέχρι τότε ήταν μάνα και νυ­κο­κοι­ρά και την έκανε να

πι­στέ­ψει πως πρώτα και πάνω από όλα είναι υπεύ­θυ­νος πο­λί­της και συμ­μέ­το­χος και σε αυτά

που γί­νο­νται και σε εκεί­να που δεν γί­νο­νται.

Έσπα­σε τις κλει­στές κά­στες της πο­λι­τι­κής, την οι­κο­γε­νειο­κρα­τία και βα­ρω­νί­ες και κα­τά­φε­ρε

να πεί­σει τον νέο, τους από­κλη­ρους της πο­λι­τι­κής ότι μπο­ρεί ο κα­θέ­νας να διεκ­δι­κή­σει το όποιο πο­λι­τι­κό αξί­ω­μα.

Ανέ­τρε­ψε την στα­σι­μό­τη­τα της κοι­νω­νι­κής δια­στρω­μά­τω­σης, έδωσε το δι­καί­ω­μα στο παιδί

του αγρό­τη, του υπαλ­λή­λου, του επαγ­γελ­μα­τία να ονει­ρεύ­ε­ται ότι μπο­ρεί να ξε­φύ­γει από

την μι­ζέ­ρια και ότι μπο­ρεί αν προ­σπα­θή­σει να κάνει πράξη τα όνει­ρα του.

Έκανε τον πο­λί­τη να πι­στέ­ψει πως δεν είναι απο­συ­να­γω­γός, τον έκανε να πι­στέ­ψει πως

οφεί­λει και πως μπο­ρεί να είναι ενερ­γός πο­λί­της και συμ­μέ­το­χος των πο­λι­τι­κών και

κοι­νω­νι­κών εξε­λί­ξε­ων.

Του έδωσε το δι­καί­ω­μα και την ελ­πί­δα ότι μπο­ρεί να διεκ­δι­κεί και είναι συμ­μέ­το­χος του

πλού­του της χώρας, τον έκανε να πι­στέ­ψει στην ορ­θό­τη­τα της ανα­δια­νο­μής του πλού­του και

δυ­να­μι­κά να αρ­νη­θεί την λε­η­λα­σία του από τις λίγες κρα­τι­κο­δί­αι­τες οι­κο­γέ­νειες.

Τον έκανε τον πο­λί­τη υπε­ρή­φα­νο για την πα­τρί­δα του και την ιστο­ρία της και εν­στα­λά­ξει

μέσα του την αρχή και θέση πως αυτή η χώρα του ανή­κει πως αυτή η χώρα είναι δικιά του

και δεν ανή­κει ούτε στην Δύση ούτε στην Ανα­το­λή.

Δί­δα­ξε στον πο­λί­τη τον σε­βα­σμό στην δια­φο­ρε­τι­κή άποψη, τον σε­βα­σμό του πο­λί­τη στο

Κρά­τος και τον σε­βα­σμό του Κρά­τους στον πο­λί­τη.

Έδωσε τέλος στον δια­χω­ρι­σμό των Ελ­λή­νων, επαγ­γέλ­θη­κε και μελ­λο­ντι­κά υλο­ποί­η­σε την

άρση των με­τεμ­φυ­λια­κών δια­χω­ρι­σμών, έβαλε τα­φό­πλα­κα στο δια­χω­ρι­σμό των Ελ­λή­νων σε

μιά­σμα­τα και Εθνι­κό­φρο­νες.

Άνοι­ξε διά­πλα­τα τον δρόμο στην με­τάλ­λα­ξη των αν­θρώ­πων από κα­τα­πιε­σμέ­να και

ανε­λεύ­θε­ρα άτομα σε πο­λί­τες.

Δί­δα­ξε και στις άλλες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις του τόπου πως τα κόμ­μα­τα δεν είναι φέ­ου­δα των

Αρ­χη­γών αλλά πο­λι­τι­κές δομές όπου οι συμ­με­τέ­χο­ντες είναι συν­δια­μορ­φω­τές των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων.

Έδωσε νόημα στην Λαϊκή Κυ­ριαρ­χία και την Κοι­νω­νι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση και με όπλα την

ενη­μέ­ρω­ση και την γνώση έκανε τους πο­λί­τες να πι­στέ­ψουν πως η πο­λι­τι­κή δεν είναι δου­λειά

μόνο των εκλε­κτών αλλά όλων των πο­λι­τών.

Έδωσε την ευ­και­ρία και τα μέσα της πο­λι­τι­κής ενη­μέ­ρω­σης και συμ­με­το­χής και οι

ορ­γα­νω­τι­κές δομές εκεί­νης της δια­κή­ρυ­ξης έγι­ναν σχο­λεία και φυ­τώ­ρια πο­λι­τι­κών.

Έκανε όλους μας να πι­στέ­ψου­με πως Ελ­λά­δα δεν είναι μόνο η Αθήνα, Ελ­λά­δα είναι και η

ξε­χα­σμέ­νη Πε­ρι­φέ­ρεια.

Μας άνοι­ξε τα μάτια για να μπο­ρέ­σου­με να δούμε τις αντι­θέ­σεις κέ­ντρου και πε­ρι­φέ­ρειας,

τις αντι­θέ­σεις Βορά και Νότου σε Ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.

Στη­λί­τευ­σε τις δομές του υπερ­συ­γκε­ντρω­τι­κού Κρά­τους της Δε­ξιάς και έδωσε το στίγ­μα της

ενί­σχυ­σης των πε­ρι­φε­ρεια­κών δομών εξου­σί­ας, των Δήμων και των Πε­ρι­φε­ρειών.

Η Τρίτη του Σε­πτέμ­βρη δεν είναι μια επέ­τειος ίδρυ­σης ενός πο­λι­τι­κού φορέα είναι το

ορό­ση­μο πο­λι­τι­κής, οι­κο­νο­μι­κής, κοι­νω­νι­κής αλ­λα­γής της χώρας. Όσο και αν προ­πα­θούν ΑΝ­ΔΡΕΑ κά­ποιοι να βά­λουν κλή­ρον επί τον ιμα­τι­σμό σου δεν θα τα

κα­τα­φέ­ρουν.

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

4/9/2018