Δήλωση του Τάκη Πότσου, δημοτικού συμβούλου με τη Λαϊκή Συσπείρωση

Σε εργα­ζό­με­νους, χει­ρο­πό­δαρα δεμέ­νους στους στόχους της εργο­δο­σίας, στο­χεύ­ουν οι επι­κλή­σεις για «εργα­σιακή ειρήνη» που επα­να­λή­φθη­καν τις τελευ­ταίες ημέρες και δια στό­μα­τος Δημάρ­χου Ρόδου.

Σύσσωμη η εργο­δο­σία στη Ρόδο εκφρά­ζει τον απο­τρο­πια­σμό της για κάθε εργα­τική κινη­το­ποί­ηση, γιατί δήθεν «αμαυ­ρώ­νε­ται» η  εικόνα του νησιού, «πλη­γώ­νε­ται» ο του­ρι­σμός. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Δήμαρ­χος,  παί­ζο­ντας το ρόλο του δια­με­σο­λα­βητή, με δηλώ­σεις στο πνεύμα των εργο­δο­τών, εντεί­νουν όλοι μαζί ύπουλα την πίεση προς τους οδηγούς του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων για υπα­να­χώ­ρηση από τα δίκαια αιτή­ματά τους.

Την ίδια στιγμή που η ζωή των εργα­ζο­μέ­νων στο του­ρι­σμό είναι μαύρη και κατά­μαυρη από την εντα­τι­κο­ποί­ηση και τις άθλιες συν­θή­κες εργα­σίας, ο Δήμαρ­χος απο­δί­δει ίσες ευθύνες και στους εργα­ζό­με­νους ενι­σχύ­ο­ντας έτσι την αδιαλ­λα­ξία της εργο­δο­σίας.

Εξάλλου σε ποια ταξική πλευρά στέ­κε­ται ο καθένας απο­δει­κνύ­ε­ται και από το γεγονός ότι, για τα όσα συμ­βαί­νουν στο αερο­δρό­μιο της Ρόδου που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται η FRAPORT, για τις απα­ρά­δε­κτες συν­θή­κες και όρους δου­λειάς των εργα­ζο­μέ­νων, για την απί­στευτη ταλαι­πω­ρία των επι­βα­τών, δεν εγκα­λέ­στηκε καμιά εται­ρεία επειδή «αμαυ­ρώ­νει» την εικόνα του νησιού, αλλά καλέ­στηκε για να παρου­σιά­σει τα σχέδια που θα αυξή­σουν τη κερ­δο­φο­ρία της. Αυτή είναι η δίκαιη ανά­πτυξη της μετα­μνη­μο­νια­κής εποχής που καταρ­ρέει στους χώρους δου­λειάς . Η ανά­πτυξή τους χτί­ζε­ται πάνω  στην άγρια εκμε­τάλ­λευση των εργα­ζο­μέ­νων, την εντα­τι­κο­ποί­ηση και τη δουλειά ήλιο με ήλιο, την απλη­ρω­σιά και τους μισθούς πείνας, τα ανύ­παρ­κτα μέτρα υγιει­νής και ασφά­λειας. Γι’ αυτά τα προ­βλή­ματα, που αφορούν όλους τους εργα­ζό­με­νους, δίνουν τη μάχη οι οδηγοί του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων σήμερα, έχοντας την ταξική αλλη­λεγ­γύη και τη συμπα­ρά­σταση των εργα­ζο­μέ­νων στο νησί.

Καλούμε τους εργα­ζό­με­νους να ξεπε­ρά­σουν όσους καλ­λιερ­γούν κλίμα ανα­μο­νής και ανα­βλη­τι­κό­τη­τας, απο­φεύ­γο­ντας την κατά μέτωπο σύγκρουση με την εργο­δο­σία. Με ταξική ενότητα, απο­φα­σι­στι­κό­τητα και αλλη­λεγ­γύη, μπο­ρούμε να δημιουρ­γή­σουμε προ­ϋ­πο­θέ­σεις επι­τυ­χίας, βάζο­ντας ένα τέρμα στον εφιάλτη που έχουν  δημιουρ­γή­σει κυβέρ­νηση και μεγα­λο­ερ­γο­δο­σία για μας και τα παιδιά μας.

18/8/2018