N. Kωνσταντινίδης: Mέσα στην περίοδο της κρίσης διαπιστώνω ότι πολλοί άνθρωποι αντιστέκονται πνευματικά

Κύριε Κων­στα­ντι­νίδη, θα ήθελα ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την πορεία της Ομο­σπον­δίας Δωδε­κα­νη­σια­κών Παροι­κια­κών Συλ­λό­γων Ρόδου, της οποίας είστε πρό­ε­δρος. Στους απαι­τη­τι­κούς καιρούς αυτούς που δια­νύ­ουμε, και μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα προ­βλη­μά­των, πόσο δύσκολο είναι να συνε­χί­σει να επι­τε­λεί η Ομο­σπον­δία το έργο της;

Ομο­λο­γου­μέ­νως η περί­ο­δος που δια­νύ­ουμε τα τελευ­ταία χρόνια είναι δύσκολη. Τα οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα, τα αδιέ­ξοδα και οι παθο­γέ­νειες επη­ρε­ά­ζουν τη ψυχο­λο­γία των συμπα­τριω­τών μας. Σκοπός της Ομο­σπον­δίας είναι να υπη­ρε­τεί το πολι­τι­σμό, να ανα­δει­κνύει τις πολι­τι­στι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες των νησιών μας, αλλά και να νοιά­ζε­ται για την βελ­τί­ωση των συν­θη­κών δια­βί­ω­σης των πολιτών.

Είναι επο­μέ­νως οξύμωρο, πολλές φορές, να διορ­γα­νώ­νουμε εκδη­λώ­σεις για ν’ ανε­βά­σουμε την διάθεση του κοινού, όταν ταυ­τό­χρονα πολλά νοι­κο­κυ­ριά αντι­με­τω­πί­ζουν εκρη­κτικά προ­βλή­ματα επι­βί­ω­σης.

Ωστόσο πρέπει να πηγαί­νουμε κόντρα στον άνεμο. Όλοι μαζί οι σύλ­λο­γοι, προ­σπα­θούμε με κοινές και μεμο­νω­μέ­νες δράσεις ν’ ανα­δεί­ξουμε τον πολι­τι­σμό των νησιών μας και να υπη­ρε­τούμε τους συμπο­λί­τες μας και τον τόπο.

Γι αυτό το λόγο, οι σύλ­λο­γοί μας, πέραν των πολι­τι­στι­κών, έχουν κι άλλες δράσεις, οι οποίες άλλοτε αθόρυβα και άλλοτε δυνα­μικά συν­δρά­μουν στην βελ­τί­ωση των συν­θη­κών των συμπα­τριω­τών μας.

Μπο­ρείτε να μας ανα­φέ­ρετε μερικά παρα­δείγ­ματα;

Ορι­σμέ­νοι σύλ­λο­γοι έχουν δημιουρ­γή­σει «Τρά­πε­ζες αίματος» όπως των Κασιω­τών και των Ολυ­μπι­τών. Πολλές φορές βαριά τραυ­μα­τι­σμέ­νοι και ασθε­νείς κάτοι­κοι των νησιών μετα­φέ­ρο­νται εσπευ­σμένα στη Ρόδο, στην Κρήτη ή την Αθήνα. Τότε οι συγ­γε­νείς τους ζητάνε επει­γό­ντως αίμα.

Οι Σύλ­λο­γοι οργα­νώ­νουν δράσεις στη Ρόδο και στα νησιά για τη βελ­τί­ωση των παρε­χό­με­νων ιατρι­κών υπη­ρε­σιών κυρίως στα μικρά νησιά, (προ­μή­θεια ιατρι­κού υλικού, αιμο­λη­ψίες, προ­μή­θεια ασθε­νο­φό­ρων, μικρών λεω­φο­ρείων για την μετα­κί­νηση των κατοί­κων κλπ). Το συγκι­νη­τικό είναι ότι τα περισ­σό­τερα εξα­σφα­λί­ζο­νται από δωρεές ιδιωτών ή την αφύ­πνιση φορέων και θεσμών.

Τα τελευ­ταία χρόνια εξα­σφα­λί­σαμε την εισα­γωγή στο Ιδιω­τικό Πανε­πι­στή­μιο της Κύπρου αρκετών παιδιών που απέ­τυ­χαν στις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις, με δωρεάν ή με μειω­μένα δίδα­κτρα. Οι υπο­τρο­φίες αυτές δόθηκαν απο­κλει­στικά σε παιδιά των οποίων οι οικο­γέ­νειες αντι­με­τώ­πι­ζαν ανυ­πέρ­βλητα οικο­νο­μικά και κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα.

Ταυ­τό­χρονα εξα­σφα­λί­σαμε, με την ευγε­νική χορηγία πολλών ιδιω­τι­κών εκπαι­δευ­τη­ρίων της Ρόδου, την δωρεάν ενι­σχυ­τική διδα­σκα­λία υπο­ψη­φίων μαθητών που δεν έχουν ίσες και όμοιες ευκαι­ρίες στη ζωή.

Οι περισ­σό­τε­ρες πολι­τι­στι­κές δράσεις μας, όταν έχουν «είσοδο», τα έσοδα από αυτές χορη­γού­νται για φιλαν­θρω­πι­κούς σκοπούς. Ενι­σχύ­ουμε το Κοι­νω­νικό Παντο­πω­λείο, την Δωδε­κα­νη­σιακή Μέλισσα, Ενο­ρί­τες, ομάδες αγάπης, μεμο­νω­μέ­νες περι­πτώ­σεις βαριά ασθενών κ.λ.π.

Η αντα­πό­κριση του κοινού πολλές φορές είναι θεα­μα­τική. Σας θυμίζω τις πρό­σφα­τες θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις του Συμια­κού θεάτρου στην Τάφρο, τα θερινά Φεστι­βάλ στα νησιά μας, τις συναυ­λίες που κάνουμε κ.λ.π.

Από την εμπει­ρία που έχετε απο­κο­μί­σει αλλά και τις δυσκο­λίες που καλεί­στε να αντι­με­τω­πί­σετε, είναι εύκολο εντέλει να δια­τη­ρη­θούν μνήμες και δεσμοί με τις ιδιαί­τε­ρες πατρί­δες, τα μικρά μας νησιά, ακόμα κι αν απέχουν μερικά χιλιό­με­τρα μόνον από τη Ρόδο;

Σας δια­βε­βαιώνω ότι οι παροι­κίες που δημιουρ­γή­θη­καν στη Ρόδο αλλά και στην Αθήνα, τον Πειραιά και στο εξω­τε­ρικό δια­τη­ρούν τα ήθη, τα έθιμα και τις παρα­δό­σεις των τόπων κατα­γω­γής τους περισ­σό­τερο από τον καθένα.

Στη διάρ­κεια ενός έτους πολλές φορές οι Δωδε­κα­νή­σιοι που μένουν μόνιμα στη Ρόδο επι­σκέ­πτο­νται τα νησιά από τα οποία κατά­γο­νται. Όλοι είναι με το ένα πόδι στη Ρόδο και το άλλο στο νησί τους. Κυρίως το καλο­καίρι. Οι περισ­σό­τε­ροι έχουν το πατρικό τους στο νησί. Το επι­σκέ­πτο­νται, το συντη­ρούν… Πολλοί γέρο­ντες μένουν στα νησιά, με κίνδυνο της υγείας τους αφού η πρω­το­βάθ­μια ιατρική περί­θαλψη είναι σχεδόν ανύ­παρ­κτη. Ρωτώ­ντας κάποιους από αυτούς μου είπαν: «Μένουμε εδώ γιε μου, γιατί αυτός είναι ο λόγος να έρχο­νται στον τόπο τους τα παιδιά μας!» Αυτοί είναι οι πατριώ­τες – ακρίτες, με αληθινή αγάπη για τη πατρίδα τους. Η αγάπη για τον τόπο τους είναι στάση ζωής που δεν κάμ­φθηκε στα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Υπάρ­χουν όμως κι άλλοι που ακο­λου­θούν τα παιδιά τους στη Ρόδο και την ξενιτιά. Τα μικρά νησιά, ιδιαί­τερα αυτά που δεν ανα­πτύ­χθη­καν του­ρι­στικά ερη­μώ­νουν. Αυτό μας πονά περισ­σό­τερο. Οι σύλ­λο­γοί μας δεν δρα­στη­ριο­ποιού­νται μόνο στη Ρόδο. Διορ­γα­νώ­νουν εκδη­λώ­σεις και δράσεις στα νησιά.

Νέοι άνθρω­ποι συμ­με­τέ­χουν σε αυτή την προ­σπά­θεια; Τους ενδια­φέ­ρει να δια­τη­ρή­σουν επαφή με την παρά­δοση, τον πολι­τι­σμό και τις ρίζες τους;

Αυτό είναι το δύσκολο έργο των συλ­λό­γων. Η νέα γενιά έχει άλλα ενδια­φέ­ρο­ντα. Δεν σας κρύβω ότι κι εγώ προ­σω­πικά δεν έχω στο αίμα μου την κουλ­τούρα της παρά­δο­σης. Όπως όλοι σχεδόν της δεύ­τε­ρης και τρίτης γενιάς, γεν­νή­θηκα στη Ρόδο, σπού­δασα, έζησα σε μεγα­λου­πό­λεις, είχα δια­φο­ρε­τικά ακού­σματα και δια­μόρ­φωσα την προ­σω­πι­κό­τητά μου χωρίς τα χαρα­κτη­ρι­στικά του τόπου κατα­γω­γής μου. Όμως υπάρ­χουν και πολλά παιδιά τα οποία με την παρα­κί­νηση των γονιών τους μαθαί­νουν να παίζουν παρα­δο­σιακά όργανα, γίνο­νται χορευ­τές, μέλη των θεα­τρι­κών ομάδων. Πολλοί νέοι είναι απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νοι αλλά ταυ­τό­χρονα θαυ­μά­ζουν και χει­ρο­κρο­τούν τ’ άλλα παιδιά που πρω­το­στα­τούν στις εκδη­λώ­σεις.

Η ομο­σπον­δία δεν επι­θυ­μεί να μένει στατική. Επι­τυγ­χά­νει τη συμ­με­τοχή και των άλλων νέων που δεν ενδια­φέ­ρε­ται για την παρά­δοση. Παρά­δειγμα, είμαστε συν­διορ­γα­νω­τές μαζί με τη Στέγη Γραμ­μά­των και Τεχνών του 3ου Φεστι­βάλ 2018 και στις 8/9/2018 διορ­γα­νώ­νουμε Συναυ­λία με τους Μενε­ξέ­δες και την Αρετή Κετιμέ, στις 9/9/2018 με μια θεα­μα­τική μου­σι­κο­χο­ρευ­τική εκδή­λωση, θα γίνει η αδελ­φο­ποί­ηση των δύο Ομο­σπον­διών, με τη συμ­με­τοχή των Ποντίων και των Κρη­τι­κών και στις 12/9/2018 διορ­γα­νώ­νουμε Ροκ συναυ­λία με τους ΟUTPASS στην τάφρο. Έτσι μεγα­λώ­νει η Ομο­σπον­δία και έχουμε την αντα­πό­κριση του κοινού.

Τι είναι αυτό που θέλετε περισ­σό­τερο να επι­τύ­χετε μέσα από την λει­τουρ­γία της Ομο­σπον­δίας;

Η Ομο­σπον­δία ιδρύ­θηκε για να έχουν ενιαία δράση και εμφά­νιση οι παροι­κια­κοί σύλ­λο­γοι των νησιών της Δωδε­κα­νή­σου. Επι­θυ­μούμε και σε μεγάλο βαθμό το πετυ­χαί­νουμε να έχουμε συντο­νι­σμένη δρα­στη­ριό­τητα και μια αρμο­νική βάση ενό­τη­τας ώστε να εξα­σφα­λί­ζε­ται η κοινή ιστο­ρική και πολι­τι­στική μνήμη ιδιαί­τερα των νέων. «Όταν δεν γνω­ρί­ζουμε τις ρίζες μας δεν ξέρουμε πού βαδί­ζουμε». Επι­διώ­κουμε την ανά­δειξη των δεσμών μεταξύ μας, την δια­τή­ρηση της πνευ­μα­τι­κής μας ταυ­τό­τη­τας, μέσα στο ενιαίο διοι­κη­τικό σύνολο, των Δωδε­κα­νή­σων και στη Ρόδο. Αυτό, οι σύλ­λο­γοί μας, το επι­διώ­κουν σε συνερ­γα­σία και με τους άλλους συλ­λό­γους που βρί­σκο­νται στα νησιά. Ταυ­τό­χρονα, σκοπός που επι­διώ­κει η Ομο­σπον­δία είναι η σύσφιξη των σχέσεων και η αλληλ­λο­ε­πι­κοι­νω­νία των Δωδε­κα­νή­σων που μένουν στη Ρόδο, στην Αττική και το εξω­τε­ρικό. Στόχος μας είναι να συμ­βά­λουμε στη δια­φύ­λαξη, την προβολή και την ανά­πτυξη της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς των νησιών μας, την πνευ­μα­τική εξέλιξη των Δωδε­κα­νή­σων και των Παροι­κιών της Ρόδου.

Παρέ­χουμε κάθε δυνατή συν­δρομή σε Φιλαν­θρω­πικά Σωμα­τεία, συντο­νί­ζουμε τη δράση των συλ­λό­γων μας, προ­βαί­νουμε σε ενέρ­γειες και υπο­βάλ­λουμε υπο­μνή­ματα και έχουμε παρα­στά­σεις στις Αρχές, όταν οι συν­θή­κες το επι­βά­λουν. Διορ­γα­νώ­νουμε κοι­νω­νι­κές και πολι­τι­στι­κές εκδη­λώ­σεις.

Επίσης γινό­μα­στε κοι­νω­νοί των προ­βλη­μά­των των νησιών και των συμπο­λι­τών μας. Γι αυτό προ­σπα­θούμε να ανα­δει­κνύ­ουμε τα κοινά προ­βλή­ματα και να προ­ω­θούμε τη θετική λύση τους.

Για παρά­δειγμα; Μπο­ρείτε να μας ανα­φέ­ρετε ενδει­κτικά;

Οι σύλ­λο­γοι υπη­ρε­τούμε τον πολι­τι­σμό. Σκοπός μας δεν είναι η εμπλοκή μας στον τρόπο άσκησης της πολι­τι­κής. Γι αυτό συνερ­γα­ζό­μα­στε με τις εκά­στοτε τοπικές πολι­τι­κές και Διοι­κη­τι­κές Αρχές. Συνήθως δεν έχουμε αντι­πα­ρα­θέ­σεις ούτε με την Κεντρική Διοί­κηση. Υπάρ­χουν όμως κάποιες «κόκ­κι­νες γραμμές», τις οποίες όταν η Κεντρική Διοί­κηση ξεπερνά τότε η αντί­δρασή μας είναι άμεση και χωρίς δισταγμό. Κόκ­κι­νες γραμμές για εμάς είναι: Μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά, ανα­χρο­νι­στικό και επι­κίν­δυνο σύστημα υγείας (ειδικά στα μικρά νησιά), βασικές υπο­δο­μές, συν­θή­κες ζωής, συγκοι­νω­νιακό, συν­θή­κες έμψυχου δυνα­μι­κού και κτι­ρια­κών εγκα­τα­στά­σεων στα σχολεία, έλλειψη προ­σω­πι­κού σε Δημό­σιες Υπη­ρε­σίες, υδρο­δό­τηση.

Ποιοι είναι σύμ­μα­χοί σας σε αυτή την προ­σπά­θεια;

Όσον αφορά τους πολι­τι­στι­κούς μας στόχους: Οι σύλ­λο­γοι είναι συγκοι­νω­νού­ντες θεσμοί. Η Ομο­σπον­δία συνερ­γά­ζε­ταιαρ­μο­νικά με την Στέγη Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου, την Δωδε­κα­νη­σιακή Μέλισσα, την Ομο­σπον­δία και τους τοπι­κούς συλ­λό­γους της Ρόδου, τα μη κερ­δο­σκο­πι­κού χαρα­κτήρα Σωμα­τεία τα φιλαν­θρω­πικά Σωμα­τεία, τις θεα­τρι­κές ομάδες, τους μου­σι­κούς, μικρούς και μεγά­λους, των συλ­λό­γων, του Μου­σι­κού Σχο­λείου Ρόδου. Σύμ­μα­χοι μας είναι ο Δήμος Ρόδου, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, οι Δήμοι των Νησιών, η Ιερά Μητρό­πολη Ρόδου και πολλοί άλλοι. Σημασία έχει να μην είναι ποτέ οι δικές μας πόρτες μας κλει­στές και να επι­διώ­κουμε ν’ ανοί­γουν άλλες. Όλοι έχουμε κοινά ενδια­φέ­ρο­ντα και επι­διώ­ξεις. Όσον αφορά την προ­σπά­θειά μας για την εξα­σφά­λιση καλύ­τε­ρων συν­θη­κών ζωής των κατοί­κων: Σύμ­μα­χός μας είναι η κοι­νω­νία των πολιτών, η οποία αλλη­λο­στη­ρί­ζε­ται από τους ενερ­γούς συμπα­τριώ­τες μας. Οι δράσεις ακόμα και οι αντι­δρά­σεις μας είναι συλ­λο­γι­κές. Στη Ρόδο οι Δωδε­κα­νη­σια­κές Παροι­κίες είναι περίπου 50.000! Δεν μας αγνοεί κανείς.

Ο Δήμος Ρόδου και η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου στη­ρί­ζουν τις δράσεις της Ομο­σπον­δίας και της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου της οποίας είστε μέλος του Δ.Σ.;

Ο Δήμος Ρόδου έχει αντι­κει­με­νική οικο­νο­μική στε­νό­τητα. Συντη­ρεί μεγάλο αριθμό εργα­ζο­μέ­νων και πολλές ανα­γκαίες υπη­ρε­σίες. Παρ’ όλα αυτά προ­σπα­θεί και αντα­πο­κρί­νε­ται στα αιτή­ματα της Ομο­σπον­δίας κυρίως παρα­χω­ρώ­ντας τους χώρους, τα μέσα και τις υπη­ρε­σίες που δια­θέ­τει. Στα αιτή­ματα της Στέγης στη­ρί­ζει «κατά το δυνατόν» την εκδο­τική της δρα­στη­ριό­τητα, κυρίως μέσω της Ένωσης Δήμων και Κοι­νο­τή­των.

Η Περι­φέ­ρεια, από τότε που ανέλαβε ο νέος εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος Κος Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γίου και σε ανάλογα καθή­κο­ντα η Κα Μαριέττα Παπα­βα­σι­λείου, άνοιξε την πόρτα του πολι­τι­σμού και αυτό φάνηκε τα δύο τελευ­ταία χρόνια. Όσο όμως αφορά τα αιτή­ματα της Στέγης, για το εκδο­τικό της έργο, δεν έχει, όπως μας εξηγεί, την δυνα­τό­τητα χρη­μα­το­δό­τη­σης των «Δωδε­κα­νη­σια­κών Χρο­νι­κών» και των αυτο­τε­λών εκδό­σεων της. Αυτό μας λυπεί ιδιαί­τερα, γιατί έχουμε προς έκδοση τα πονή­ματα των μελών μας σε πολύ­μηνη αναμονή.

Ως μέλος του Δ.Σ. της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών, θα ήθελα να σας ρωτήσω, αν σήμερα υπάρχει χώρος στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας για Τέχνη και για Γράμ­ματα ή αν πρό­κει­ται τελικά για πολυ­τέ­λεια των ολίγων.

Αυτοί που λένε ότι δεν έχουν χρόνο λένε ψέματα στον καθρέ­φτη του εαυτού τους. Όταν αγαπάς το σκοπό που υπη­ρε­τείς πάντα βρί­σκεις χρόνο. Το έργο της Στέγης είναι τερά­στιο. Τα μέλη της εργά­ζο­νται, πολλές φορές, χρόνια ολό­κληρα για να παρου­σιά­σουν μια και μονα­δική εισή­γηση ή να δημο­σιεύ­σουν το πόνημα μιας ζωής.

Ο πρό­ε­δρος της Σ.Γ.Τ.Δ. Μανόλης Μακρής εργά­ζε­ται πολλά χρόνια «νυχθη­με­ρόν». Η εκδο­τική δρα­στη­ριό­τητα της Στέγης απαιτεί πολλές θυσίες ανθρώ­πων και αφιέ­ρωση της ζωής τους σε μονα­χικά πνευ­μα­τικά μονο­πά­τια. Σε αυτή τη συσ­σω­ρευ­μένη γνώση στη­ρί­ζε­ται η ιστορία, ο Δωδε­κα­νη­σια­κός πολι­τι­σμός, τα γράμ­ματα και οι Τέχνες των νησιών μας. Πιστεύω ότι το έργο ολίγων ιστο­ρι­κών μελών της Στέγης είναι τόσο μεγάλο που ένας ερευ­νη­τής – μελε­τη­τής, στους σύγ­χρο­νους ρυθμούς της καθη­με­ρι­νό­τη­τας και των επαγ­γελ­μα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σεων, δεν θα μπο­ρούσε, με τον ελά­χι­στο χρόνο που δια­θέ­τει, να επι­τύ­χει αντί­στοιχα απο­τε­λέ­σματα, όσο κι αν το επι­θυ­μεί. Όμως υπάρ­χουν πολλά αξιό­λογα μέλη και άνθρω­ποι των γραμ­μά­των και των τεχνών που δεν έχουν συνη­θί­σει να δρουν συλ­λο­γικά. Το Δ.Σ. της Στέγης ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την παράλ­ληλη δράση αξιό­λο­γων Δωδε­κα­νη­σίων ανθρώ­πων του πνεύ­μα­τος και της Τέχνης, ανοίγει συνεχώς διαύ­λους επι­κοι­νω­νίας και συμπρά­ξεων με πνευ­μα­τι­κές και καλ­λι­τε­χνι­κές ομάδες, θεσμούς και συλ­λό­γους των νησιών μας. Επι­διώ­κουμε με αυτόν τον τρόπο την διεύ­ρυνση και τη συνερ­γα­σία: Με τον Πνευ­μα­τικό Όμιλο Φιλητά στη Κω, το Ανα­γνω­στή­ριο «Αι Μούσαι» στη Κάλυμνο, όπου θα γίνει το επόμενο συνέ­δριο μας τον Ιούνιο του 2019, τη Δημο­τική Βιβλιο­θήκη στη Λέρο, τους πνευ­μα­τι­κούς φορείς της Σύρου, όπου θα πάμε τον Οκτώβρη 2018 για ανα­δεί­ξουμε, για πρώτη φορά, τους δια­χρο­νι­κούς ιστο­ρι­κούς, πολι­τι­στι­κούς και οικο­νο­μι­κούς λόγους της ενό­τη­τας των Κυκλά­δων και της Δωδε­κα­νή­σου σε ενιαία Διοι­κη­τική Ενότητα. Με αυτό τον τρόπο δια­τη­ρούμε την επαφή με τους ειση­γη­τές των συνε­δρίων μας και πιστεύω ότι συμ­βάλ­λουμε στην πολι­τι­στική και πνευ­μα­τική εξέλιξη του τόπου μας.

Μέσα σε αυτή την πεζή πραγ­μα­τι­κό­τητα που όλοι βιώ­νουμε, με το ενδια­φέ­ρον να περι­στρέ­φε­ται στην επι­βί­ωση και στην κάλυψη των οικο­νο­μι­κών αναγκών, φαντά­ζο­μαι ότι η συγ­γραφή βιβλίων, γίνεται ακόμα πιο δύσκολη υπόθεση.

Η ενα­σχό­ληση με την τέχνη είναι μια διέ­ξο­δος. Το ίδιο και η λογο­τε­χνία. Μέσα στην περίοδο της κρίσης προ­σω­πικά δια­πι­στώνω ότι πολλοί άνθρω­ποι αντι­στέ­κο­νται πνευ­μα­τικά. Η συγ­γραφή ενός βιβλίου εκθέτει τον συγ­γρα­φέα στον κόσμο. Τα προ­βλή­ματα της εποχής μας δεν θα υπήρχαν ή του­λά­χι­στον δεν θα είχαν αυτή την ένταση, αν είχαμε ένα εκπαι­δευ­τικό σύστημα το οποίο να ενθαρ­ρύ­νει τη δημιουρ­γική ελευ­θε­ρία των νέων και να δημιουρ­γεί πολίτες με δια­φο­ρε­τικό υπό­βα­θρο αξιών. Αυτό είναι εφικτό μέσα από τις τέχνες. Έτσι θα κατα­κτού­σαμε την χρη­σι­μό­τητα τους προς όφελος της κοι­νω­νίας και την μέγιστη των τεχνών, που είναι «η τέχνη της ζωής!» Υπάρ­χουν εφη­συ­χα­σμέ­νοι άνθρω­ποι και άλλοι ανή­συ­χοι. Άλλοι(ες) γράφουν απευ­θυ­νό­με­νοι(ες) στο «πλατύ κοινό», χωρίς να δίνουν ένα βαθύ­τερο νόημα στο περιε­χό­μενο των βιβλίων τους. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως δεν προ­σφέ­ρουν στους ανα­γνώ­στες καμιά πνευ­μα­τική εξέλιξη. Δυστυ­χώς είναι συνερ­γοί στους αργούς ρυθμούς μετα­στρο­φής του κοινού προς το ποιο­τικό βιβλίο και την δια­μόρ­φωση της κουλ­τού­ρας των πολλών ανα­γνω­στών.

Θέλω, κλεί­νο­ντας την συνέ­ντευξη και με αφορμή το τελευ­ταίο σας βιβλίο, να σας ρωτήσω «τι είναι τελικά ευτυχία για εσάς»;

Η απά­ντηση δεν μπορεί να περιο­ρι­στεί σε μια πρόταση. Όμως σας δια­βε­βαιώνω ότι σ’ αυτό το δυσοί­ωνο περι­βάλ­λον, το βιβλίο αυτό δείχνει ένα δια­φο­ρε­τικό τρόπο αντί­στα­σης, ανα­θε­ώ­ρη­σης και πορείας στη ζωή. Το εξώ­φυλλο του βιβλίου προϊ­δε­ά­ζει τον ανα­γνώ­στη σε μια πορεία προς την ευτυχία, κόντρα στις μεγάλες δυσκο­λίες της ζωής. Ορι­σμέ­νοι φίλοι διά­βα­σαν το βιβλίο και επι­κοι­νώ­νη­σαν μαζί μου. Δηλώ­νουν συγκλο­νι­σμέ­νοι. Σας δίνω το βιβλίο μου για να απα­ντη­θεί το ερώτημα σας…

*Στην πρώτη σελίδα του βιβλίου διαβάζω:

“Θέλω να μοι­ρα­στώ μαζί σου ό,τι έχω στο μυαλό και την ψυχή μου… Να σου εκμυ­στη­ρευτώ ό,τι αισθά­νο­μαι… Να σου αφιε­ρώσω ό,τι αξιό­τερο έχω… Θέλω να σε επιλέξω και να περά­σουμε μαζί τις πιο ευτυ­χι­σμέ­νες μου στιγμές. Μα όσο κι αν το θέλω, όσο κι αν με πονά, δεν μπορώ να σε κάνω ευτυ­χι­σμένο(η).

Η πορεία προς τη δική σου ευτυχία είναι προ­σω­πική σου υπόθεση. Μπορεί να υπάρχει μια κοινή πορεία για τους περισ­σό­τε­ρους. Μπορεί για λιγό­τε­ρους. Το βέβαιο είναι ότι η δική σου πορεία είναι εφικτή!”

* Ενδια­φέ­ρον μού φαί­νε­ται. Θα συνε­χίσω την ανά­γνωση!