Οι ταμπέλες…

Έρχεται εκείνη η στιγμή, που δια­πι­στώ­νεις, ότι δεν μπορείς να εκφρά­σεις την άποψή σου για κάποιο θέμα, χωρίς κάποιος να κατα­λή­ξει στο συμπέ­ρα­σμα, ότι ανήκεις σε κάποιο κόμμα. Από την πλευρά των κυβερ­νώ­ντων και των συμπα­θού­ντων, σε εντάσ­σουν στο μέτωπο της αντι­κυ­βερ­νη­τι­κής προ­πα­γάν­δας, αν επι­ση­μά­νεις όσα βγάζουν μάτι. Την τραγική ανε­πάρ­κεια του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού, τις απα­ρά­δε­κτες δηλώ­σεις τύπου Τόσκα ή Καμ­μέ­νου. Από την άλλη, αν τολ­μή­σεις να μιλή­σεις για τις εγκλη­μα­τι­κές ευθύνες εκείνων που κυβέρ­νη­σαν επί δεκα­ε­τίες  σε κατα­χω­ρούν στο κυβερ­νη­τικό στρα­τό­πεδο. Ταμπέ­λες σκε­πά­ζουν την όποια φωνή που απλά θέλει να μην  ανήκει σε καμιά πλευρά, και είναι­της σχολής “έχω δική μου άποψη”. Μέχρι ένα σημείο είναι κατα­νοη­τές και οι αντε­γκλή­σεις και οι δια­φω­νίες και οι εξυ­πνά­δες. Σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει κάποια υπο­χρέ­ωση για απόλυτη ή έστω μερική συμ­φω­νία. Το πρό­βλημα αρχίζει, όταν ο σχο­λια­σμός ξεφεύ­γει από την καθαυτή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία και μετα­τρέ­πε­ται σε σωρεία επι­θε­τι­κών προσ­διο­ρι­σμών ανα­λό­γως σε ποια πλευρά σε έχουν κατα­τά­ξει.