A-τυπος και υπογραμμός: Ευχή και κατάρα…

Ανέ­κα­θεν οι κυβερ­νή­σεις της χώρας, έβλεπαν τους νησιώ­τες ως παρίες όταν διεκ­δι­κού­σαν ίσες ευκαι­ρίες με τους στε­ρια­νούς στην υγεία, στην παιδεία, στις συγκοι­νω­νίες, σε όλες τις παρε­χό­με­νες από το κράτος υπη­ρε­σίες.

Τα καλο­καί­ρια πάντα μας θυμού­νται όταν πρό­κει­ται να εισπρά­ξουν, να αρμέ­ξουν την αγελάδα, για να γεμί­σουν τα ταμεία με χρήμα ζεστό. Κλι­μά­κια από όποιο ελεγ­κτικό μηχα­νι­σμό δια­θέ­τει το κράτος, κάνουν επέλαση βγάζουν μπλο­κά­κια και όποιον πάρει ο χάρος… Μα, θα μπο­ρούσε να αντι­τά­ξει κάποιος, τους παρα­βά­τες κυνη­γάνε. Σωστά. Αυτό θα ήταν ανεκτό και απο­δε­κτό, αν το κράτος φρό­ντιζε και το ίδιο να τηρεί την νομι­μό­τητα και την ηθική απέ­να­ντι στους νησιώ­τες.

Πάντα την του­ρι­στική περίοδο τα νησιά έχουν την τιμη­τική τους… Τι υπουρ­γοί, τι βου­λευ­τά­δες, τι γραμ­μα­τείς και φαρι­σαίοι έχουν περάσει καλο­και­ριά­τικα από τα μέρη μας για… συσκέ­ψεις, για συνα­ντή­σεις, για επαφές άντε και καμιά βουτιά. Ή, για να το δια­τυ­πώσω καλύ­τερα για… βουτιές, άντε και καμιά σύσκεψη για να μην πάει στο βρόντο η επί­σκεψη, να πούμε ότι κάναμε κάτι βρε αδελφέ.

Και δώστου να κατα­θέ­τουν προ­τά­σεις οι φορείς, και δώστου να στοι­βά­ζο­νται τα υπο­μνή­ματα και δώστου να δίνο­νται με τη σέσουλα οι υπο­σχέ­σεις και οι λύσεις, στα χαρτιά…

Μέχρι να πέσουν οι πρώτες ψιχάλες… Τότε που τα νησιά δεν είναι πια ελκυ­στικά, τότε που οι επι­σκέ­πτες γυρνάνε στην ασφά­λεια και τις εναλ­λα­κτι­κές λύσεις που τους παρέχει η διαμονή στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα. Τότε που το κράτος, γυρνάει την πλάτη στα νησιά.

Τότε που λείπει ο γιατρός, που λείπει ο δάσκα­λος, τότε που δεν υπάρ­χουν καθη­με­ρινά πλοία, που πρέπει να πλη­ρώ­σεις μισό μισθό για να ταξι­δέ­ψεις με αερο­πλάνο, που μετράς τις ημέρες και δεν περνάνε, που οι νύχτες δεν ξημε­ρώ­νουν εύκολα, τότε που παρα­κα­λάς να μην δώσει ο Θεός να αρρω­στή­σεις όταν έχει απα­γο­ρευ­τικό, τότε που ο νησιώ­της μένει μόνος του στον τόπο του, με σύμμαχο αλλά και εχθρό, τον καιρό και με τα προ­βλή­ματά του άλυτα, να του θυμί­ζουν ότι είναι ευχή και κατάρα να μένεις σε νησί.

Οσο οι πολι­τι­κοί που είναι σε κυβερ­νη­τι­κές θέσεις δεν έχουν ιδέα από νησιω­τι­κό­τητα, παρά μόνο θυμού­νται κάτι καλο­καί­ρια σε κοσμο­πο­λί­τικα νησιά, τα απο­τε­λέ­σματα θα είναι αυτά που βιώ­νουμε σήμερα. Ακρί­βεια, απο­μό­νωση, κατα­δίκη, τιμωρία. Όσο για το περι­βό­ητο Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο; Αστείο πράγμα ακόμα και να συζη­τάμε για τα «οφέλη» από την εφαρ­μογή του.

Από τέτοιους πολι­τι­κούς τιμω­ρη­θή­καμε με εξο­μοί­ωση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ, με αύξηση της τιμής των εισι­τη­ρίων σε πλοία και αερο­πλάνα, με καταρ­ρά­κωση της τοπικής οικο­νο­μίας, με εκτό­ξευση της τιμής των καυ­σί­μων, με ελλεί­ψεις σε για­τρούς, δασκά­λους, καθη­γη­τές, αστυ­νο­μι­κούς, λιμε­νο­φύ­λα­κες, από τέτοιους πολι­τι­κούς κατα­λή­ξαμε φυλα­κι­σμέ­νοι στον ίδιο μας τον παρά­δεισο. Γιατί είναι ευχή και κατάρα μένεις στο νησί.