A-τυπος και υπογραμμός: Ευχή και κατάρα…

Ανέ­κα­θεν οι κυ­βερ­νή­σεις της χώρας, έβλε­παν τους νη­σιώ­τες ως πα­ρί­ες όταν διεκ­δι­κού­σαν ίσες ευ­και­ρί­ες με τους στε­ρια­νούς στην υγεία, στην παι­δεία, στις συ­γκοι­νω­νί­ες, σε όλες τις πα­ρε­χό­με­νες από το κρά­τος υπη­ρε­σί­ες.

Τα κα­λο­καί­ρια πάντα μας θυ­μού­νται όταν πρό­κει­ται να ει­σπρά­ξουν, να αρ­μέ­ξουν την αγε­λά­δα, για να γε­μί­σουν τα τα­μεία με χρήμα ζεστό. Κλι­μά­κια από όποιο ελεγ­κτι­κό μη­χα­νι­σμό δια­θέ­τει το κρά­τος, κά­νουν επέ­λα­ση βγά­ζουν μπλο­κά­κια και όποιον πάρει ο χάρος… Μα, θα μπο­ρού­σε να αντι­τά­ξει κά­ποιος, τους πα­ρα­βά­τες κυ­νη­γά­νε. Σωστά. Αυτό θα ήταν ανε­κτό και απο­δε­κτό, αν το κρά­τος φρό­ντι­ζε και το ίδιο να τηρεί την νο­μι­μό­τη­τα και την ηθική απέ­να­ντι στους νη­σιώ­τες.

Πάντα την του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο τα νησιά έχουν την τι­μη­τι­κή τους… Τι υπουρ­γοί, τι βου­λευ­τά­δες, τι γραμ­μα­τείς και φα­ρι­σαί­οι έχουν πε­ρά­σει κα­λο­και­ριά­τι­κα από τα μέρη μας για… συ­σκέ­ψεις, για συ­να­ντή­σεις, για επα­φές άντε και καμιά βου­τιά. Ή, για να το δια­τυ­πώ­σω κα­λύ­τε­ρα για… βου­τιές, άντε και καμιά σύ­σκε­ψη για να μην πάει στο βρό­ντο η επί­σκε­ψη, να πούμε ότι κά­να­με κάτι βρε αδελ­φέ.

Και δώ­στου να κα­τα­θέ­τουν προ­τά­σεις οι φο­ρείς, και δώ­στου να στοι­βά­ζο­νται τα υπο­μνή­μα­τα και δώ­στου να δί­νο­νται με τη σέ­σου­λα οι υπο­σχέ­σεις και οι λύ­σεις, στα χαρ­τιά…

Μέχρι να πέ­σουν οι πρώ­τες ψι­χά­λες… Τότε που τα νησιά δεν είναι πια ελ­κυ­στι­κά, τότε που οι επι­σκέ­πτες γυρ­νά­νε στην ασφά­λεια και τις εναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις που τους πα­ρέ­χει η δια­μο­νή στην ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα. Τότε που το κρά­τος, γυρ­νά­ει την πλάτη στα νησιά.

Τότε που λεί­πει ο για­τρός, που λεί­πει ο δά­σκα­λος, τότε που δεν υπάρ­χουν κα­θη­με­ρι­νά πλοία, που πρέ­πει να πλη­ρώ­σεις μισό μισθό για να τα­ξι­δέ­ψεις με αε­ρο­πλά­νο, που με­τράς τις ημέ­ρες και δεν περ­νά­νε, που οι νύ­χτες δεν ξη­με­ρώ­νουν εύ­κο­λα, τότε που πα­ρα­κα­λάς να μην δώσει ο Θεός να αρ­ρω­στή­σεις όταν έχει απα­γο­ρευ­τι­κό, τότε που ο νη­σιώ­της μένει μόνος του στον τόπο του, με σύμ­μα­χο αλλά και εχθρό, τον καιρό και με τα προ­βλή­μα­τά του άλυτα, να του θυ­μί­ζουν ότι είναι ευχή και κα­τά­ρα να μέ­νεις σε νησί.

Οσο οι πο­λι­τι­κοί που είναι σε κυ­βερ­νη­τι­κές θέ­σεις δεν έχουν ιδέα από νη­σιω­τι­κό­τη­τα, παρά μόνο θυ­μού­νται κάτι κα­λο­καί­ρια σε κο­σμο­πο­λί­τι­κα νησιά, τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα είναι αυτά που βιώ­νου­με σή­με­ρα. Ακρί­βεια, απο­μό­νω­ση, κα­τα­δί­κη, τι­μω­ρία. Όσο για το πε­ρι­βό­η­το Με­τα­φο­ρι­κό Ισο­δύ­να­μο; Αστείο πράγ­μα ακόμα και να συ­ζη­τά­με για τα «οφέλη» από την εφαρ­μο­γή του.

Από τέ­τοιους πο­λι­τι­κούς τι­μω­ρη­θή­κα­με με εξο­μοί­ω­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ, με αύ­ξη­ση της τιμής των ει­σι­τη­ρί­ων σε πλοία και αε­ρο­πλά­να, με κα­ταρ­ρά­κω­ση της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας, με εκτό­ξευ­ση της τιμής των καυ­σί­μων, με ελ­λεί­ψεις σε για­τρούς, δα­σκά­λους, κα­θη­γη­τές, αστυ­νο­μι­κούς, λι­με­νο­φύ­λα­κες, από τέ­τοιους πο­λι­τι­κούς κα­τα­λή­ξα­με φυ­λα­κι­σμέ­νοι στον ίδιο μας τον πα­ρά­δει­σο. Γιατί είναι ευχή και κα­τά­ρα μέ­νεις στο νησί.