Εμμ Στέργου: «Το πρόβλημα δεν είναι τα ελάφια είναι η ανεξέλεγκτη βόσκηση» – Βολές κατά της Δασικής Υπηρεσίας

Σήμερα λοιπόν θα μάθετε την πραγ­μα­τική ιστορία του ελαφιού (για τα τελευ­ταία 15 χρόνια) της Ρόδου. Είναι η τελευ­ταία ανάρ­τηση που κάνω και η τελευ­ταία φορά που ασχο­λού­μαι με το Ελάφι.

Το 1998 ξεκί­νησα μαζί με άλλον έναν Θηρο­φύ­λακα να δουλεύω στον ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΡΟΔΟΥ. Τότε τα ελάφια δεν ξεπερ­νού­σαν τα 150-250, βλέπαμε ένα ελάφι σε πολύ δυσπρό­σιτα μέρη, μια φορά τον μήνα και αν.

Χάρη σε ένα περι­στα­τικό που μου έτυχε λίγους μήνες μετά, να σώσω ένα μικρό ελαφάκι απο αδέ­σποτα σκυλιά, μου δημιουρ­γή­θηκε η ανάγκη να ασχο­ληθώ εντα­τικά με τη διάσωση του είδους. Άρχισα να διαβάζω για αυτό, τότε δεν υπήρχαν και πολλές πλη­ρο­φο­ρίες. Βρήκα παλιούς δασο­φύ­λα­κες, κυνη­γούς, λαθρο­κυ­νη­γούς ελαφιών για να μπορέσω να μάθω όσα περισ­σό­τερα γίνεται για το ελάφι. Περ­πά­τησα στις κόκκες τους, μπήκα στα για­τά­κια τους, έμαθα τους τρόπους που τα σκό­τω­ναν και ό,τι άλλο χρεια­ζό­ταν σαν πλη­ρο­φο­ρία.

Ξεκι­νή­σαμε έναν αγώνα προ­στα­σίας του ελαφιού, πολύ επι­κίν­δυνο ακόμα και για τη ζωή μας. Ηρθαν οι πρώτες συλ­λή­ψεις, κάναμε συνερ­γα­σία με την αστυ­νο­μία με μια ομάδα που είχε δημιουρ­γη­θεί τότε, την Ο.Π.Κ.Ε., με συχνούς ελέγ­χους μέρα-νύχτα, δεν αφήναμε μεγάλα περι­θώ­ρια στους λαθρο­θή­ρες να κυνη­γή­σουν τα ελάφια. Έχουμε σαν θηρο­φύ­λα­κες εμβο­λι­στεί, μαχαι­ρω­θεί, απει­λη­θεί, πυρο­βο­λη­θεί, έχουμε τραυ­μα­τι­στεί, έχουμε κατα­δι­κα­στεί, έχουμε πραγ­μα­τικά ματώσει και ιδρώσει ατέ­λειω­τες ώρες, μέρες, νύχτες, πάνω σε βουνά μέσα σε θάμνους, έχουμε κοι­μη­θεί εκεί.

Μέχρι το 2004-2005, ο πλη­θυ­σμός άρχισε να ανα­κάμ­πτει με βοήθεια μόνο από ένα δυο άτομα απο τη δασική υπη­ρε­σία. Όλες οι έρευνες-καταγραφές έγιναν με συμ­με­τοχή της θηρο­φυ­λα­κής και με έξοδα του Κυνη­γε­τι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου. Όλοι οι επι­στή­μο­νες που έρχο­νταν στη Ρόδο για να ερευ­νή­σουν το ελάφι, τους ξενα­γού­σαμε εμείς παρέ­χο­ντάς μας ο Κυνη­γε­τι­κός Σύλ­λο­γος καύσιμα, αυτο­κί­νητα και ό,τι άλλο χρεια­ζό­μα­σταν. Υπο­δεί­ξαμε τον τόπο όπου έγινε το πάρκο Αγίου Σουλά στον καθη­γητή κύριο Στάμου. Ακόμα και όταν ήρθε η κυρία Μερ­τζα­νί­δου πρώτα εμάς συνά­ντησε και την πήγαμε έξω να δει χνάρια, βιο­τό­πους και γενικά ελάφια. Ο Μασέτι στη πρώτη του ερευνά για τον πλη­θυ­σμό χρη­σι­μο­ποί­ησε στοι­χεία δικά μας και στη δεύτερη που έγινε με τον κ. Θεο­δω­ρίδη, ο Κυνη­γε­τι­κός Σύλ­λο­γος διέθεσε αυτο­κί­νητα, προ­σω­πικό, καύσιμα κτλ. Η θηρο­φυ­λακή έδειξε τις δια­δρο­μές κατα­μέ­τρη­σης, οι θηρο­φύ­λα­κες κρέ­μο­νταν απο τα παρά­θυρα χειμώνα-καλοκαίρι για δυο χρόνια μέσα στο κρύο και στη βροχή.

Άρχισαν τότε να εμφα­νί­ζο­νται τα πρώτα κρού­σματα ατυ­χη­μά­των στους δρόμους της Ρόδου με ελάφια. Έπρεπε να μετα­φέ­ρουμε τα πεθα­μένα ή τα τραυ­μα­τι­σμένα. Πάλι η θηρο­φυ­λακή και κατ’ επέ­κταση ο ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΡΟΔΟΥ ανέ­λα­βαν τη μετα­φορά των πεθα­μέ­νων στο ΧΥΤΑ και των τραυ­μα­τι­σμέ­νων στο ελα­φο­κο­μείο στο Ροδίνι. Εκει όμως όσα παίρ­ναμε πέθαι­ναν, γιατί δεν υπήρχαν ούτε κατάλ­λη­λες εγκα­τα­στά­σεις, ούτε υλικά ιατρικά. Άρχισα να ψάχνω κάτι καλύ­τερο. Φτιά­ξαμε έναν χώρο στον Κυνη­γε­τικό Σύλλογο Ρόδου. Βρήκαμε ιδιώτη κτη­νί­α­τρο, την ΔΑΝΑΗ ΨΩΜΑ η οποία με δικά της έξοδα, περι­θάλ­πει τα ελάφια. Ακόμα και όταν η κτη­νί­α­τρος του Δήμου, ήθελε να κάνει κάποιο μετα­πτυ­χιακό, εγώ πήγα εν αγνοία μου να πιάσω τα ελάφια γιατί δεν ήξερε κανείς άλλος και τότε βάλανε σε τρία ελάφια υπνω­τικό, μάλλον ληγμένο και πέθαναν στα χέρια μου. Τότε είπα στην κτη­νί­α­τρο να μη βάλει σε άλλο και τα πιάναμε χωρίς αναι­σθη­τικό, με κίνδυνο της ζωής μας.

Ο Κυνη­γε­τι­κός Σύλ­λο­γος έφτιαξε πινα­κί­δες για τους δρόμους, αγόραζε τροφές για τα ελάφια στα καμένα του 2008, πάλι με δικά του έξοδα, αυτο­κί­νητα, καύσιμα, εργα­το­ώ­ρες, εθε­λο­ντές κυνη­γούς. Ο κυνη­γε­τι­κός σύλ­λο­γος στον πρώτο χρόνο της κρίσης έδωσε καύσιμα στα αυτο­κί­νητα της δασικής υπη­ρε­σίας για να κινού­νται, έδωσε εξο­πλι­σμό στους δασο­φύ­λα­κες, έφτιαξε πινα­κί­δες για τις καμένες εκτά­σεις. Μετά, λοιπόν, τη φωτιά του 2008, ο πλη­θυ­σμός του ελαφιού, ειδικά μέσα στα καμένα έκανε έκρηξη, λόγω της βλά­στη­σης έγινε ένας απέ­ρα­ντος ελα­φό­το­πος. Υπο­λο­γίζω εκείνη την περίοδο και τα επόμενα χρόνια, τον πλη­θυ­σμό σε 1.200-1.500.

Ειναι η χρονιά που άρχισαν να ασχο­λού­νται διά­φο­ροι με τη διάσωση των ελαφιών και καλά κάνουν, το θέμα όμως είναι πως απο τότε άρχισε και εντέ­χνως το θάψιμο του Κυνη­γε­τι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου και της Θηρο­φυ­λα­κής από τότε ό,τι γρά­φε­ται στα ΜΜΕ κρύβουν εντέ­χνως τη Θηρο­φυ­λακή.

Ο καθένας για τους δικούς του λόγους, η δασική υπη­ρε­σία γιατί μας θεωρεί σεκιού­ριτι των δασών, όπως δηλώ­νουν σε διάφορα site και φοβού­νται μην χάσουν το αντι­κεί­μενο και οι διά­φο­ρες οργα­νώ­σεις ΜΚΟ κτλ είτε γιατί είναι αντι­κυ­νη­γοί και ντρέ­πο­νται να πουν πως το ελάφι το έχουν σώσει οι κυνηγοί της Ρόδου, είτε γιατί κάποιο κονδύλι θα μπο­ρέ­σουν να πάρουν για να το σώσουν.

Αυτά είναι μια μικρή περί­ληψη από όσα μπορώ να θυμάμαι τώρα. Το πρό­βλημα με τα ελάφια, ειδικά στη Νότια Ρόδο είναι γνωστό. Κάνουν ζημιές σε καλ­λιέρ­γειες, δημιουρ­γούν τροχαία ατυ­χή­ματα κτλ, ο πλη­θυ­σμός τώρα υπο­λο­γί­ζε­ται κατ’ εμένα από 3.500-4.500. Εδώ και μια 5ετία τα προ­βλή­ματα είναι υπαρκτά αλλά δεν είναι τα ίδια τα ελάφια που δημιουρ­γούν το πρό­βλημα. Το πρό­βλημα κατά 60-70% το δημιουρ­γούν οι βοσκοί της Ρόδου. Η δασική υπη­ρε­σία και όλοι οι εμπλε­κό­με­νοι γνω­ρί­ζουν, ουδείς όμως κάνει κάτι. Οι βοσκοί λοιπόν, βοσκούν ανε­ξέ­λεγ­κτα σε δημό­σιες δασικές και χορ­το­λι­βα­δι­κές εκτά­σεις, δεν μαντρί­ζουν ποτέ, οπότε εκτο­πί­ζουν τα ελάφια και τα στέλ­νουν απευ­θείας στις καλ­λιέρ­γειες, μη έχοντας κάτι να φάνε, λόγω της υπερ­βό­σκη­σης.

Να σημειω­θεί ότι η Ρόδος έχει ζωο­χω­ρι­τη­κό­τητα περίπου 60-70 χιλιά­δες αιγο­πρό­βατα και η Ρόδος έχει πάνω από 150 χιλιά­δες, πού θα βοσκή­σει λοιπόν το ελάφι; Αν υπήρχε ένας έλεγχος στους βοσκούς της Ρόδου το πρό­βλημα αυτό κατά 50% θα λυνόταν.

Δεύ­τε­ρος λόγος που τα ελάφια δημιουρ­γούν τροχαία σε συγκε­κρι­μένα περά­σματα, ειδικά στην επαρ­χιακή οδό Ρόδου Κατα­βιάς, είναι πάλι οι αυθαι­ρε­σίες των βοσκών. Το πρό­βλημα παρα­τη­ρεί­ται πιο έντονο γύρω στο Πάσχα και γύρω στο 15αύγουστο. Γιατί; Γιατί οι βοσκοί έχουν φράξει παρά­νομα όλα, μα όλα, τα φυσικά νερά για να μπο­ρέ­σουν να πιάσουν τα αιγο­πρό­βατά τους να τα που­λή­σουν, με απο­τέ­λε­σμα τα ελάφια να μην έχουν πρό­σβαση σε νερό και κατε­βαί­νουν στις εκβολές των ποταμών στη θάλασσα, περ­νώ­ντας από την επαρ­χιακή οδό, θέτο­ντας σε κίνδυνο τη ζωή τους και τις ζωές των οδηγών. Η δασική υπη­ρε­σία γνω­ρί­ζει εδώ και μια 10ετία αλλά δεν κάνει τίποτα για να λύσει τα προ­βλή­ματα αυτά.

Το μόνο που κάνουν κάποιοι μαϊ­ντα­νοί του facebook, είναι να τρέχουν με τις κάμερες σε τραυ­μα­τι­σμούς και απε­λευ­θε­ρώ­σεις, να πάρουν κάμποσα like για να δικαιο­λο­γή­σουν την ανυ­παρ­ξία τους. Ουδέ­ποτε η δασική υπη­ρε­σία έχει κάνει κάτι για τα ελάφια, και τα προ­βλή­ματα που υπάρ­χουν, κι όχι μόνο δεν έχει κάνει τίποτα αλλά δημιουρ­γεί και επι­πλέον προ­βλή­ματα σε όποιον θέλει να βοη­θή­σει τα ζώα αυτά. Κι επειδή έχω ίδια πείρα, καθώς ήμουν θηρο­φύ­λα­κας για 18 χρόνια, έχω συλ­λά­βει πολλούς λαθρο­θή­ρες ελαφιών και αντί να μου παρέ­χουν βοήθεια, το μόνο που έκαναν είναι να προ­σπα­θούν να σώσουν φίλους τους και γνω­στούς, εξα­φα­νί­ζο­ντας έγγραφα δικο­γρα­φιών και βάπτι­ζαν τα ελάφια, τράγους.

Έχω κάνει αναφορά στον εισαγ­γε­λέα για κάποιες υπο­θέ­σεις και κάποιοι από αυτούς τους πολυ­δια­φη­μι­σμέ­νους σωτήρες των ελαφιών, διώ­κο­νται για παρά­βαση καθή­κο­ντος. Τι ειρω­νεία…

Επειδή το τελευ­ταίο διά­στημα έχουν προ­κύ­ψει πολλοί ειδικοί ελα­φο­λό­γοι στη Ρόδο, βλέπετε το θέμα πουλάει, καλό θα ήταν οι εμπλε­κό­με­νες υπη­ρε­σίες να βάλουν σε τάξη τους ανε­ξέ­λεγ­κτους βοσκούς της Ρόδου και τότε θα δείτε ως δια μαγείας, τα περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γούν τα ελάφια, θα μειω­θούν κατά 60-70%.

Το πρό­βλημα, λοιπόν, δεν είναι τα ελάφια, είναι η ανε­ξέ­λεγ­κτη βόσκηση, η παρά­νομη περί­φραξη πηγών, η παρά­νομη περί­φραξη δημο­σίων δασικών εκτά­σεων, η υπερ­βό­σκηση αυτών και η ανυ­παρ­ξία των υπη­ρε­σιών.

Υ.Γ. Θέλω να παρα­τη­ρή­σετε στο δια­δί­κτυο τις φωτο­γρα­φίες των δασικών που κρατούν τα νεκρά ελάφια ως λάφυρα και καμα­ρώ­νουν για να μαζέ­ψουν όσα περισ­σό­τερα like. Δεν σέβο­νται το νεκρό ζώο, αντί­θετα το χρη­σι­μο­ποιούν όπως οι ισλα­μι­στές τα κεφάλια-τρόπαια των δυτικών. Σε αυτούς λοιπόν έχουμε απο­θέ­σει το μέλλον των ελαφιών μας. Καλη­νύ­χτα Κεμάλ…

Με τιμή

Στέργου Εμμα­νουήλ