Ανεστάλη η ποινή κάθειρξης 6 ετών σε επιχειρηματία που πτώχευσε

Με απόφαση, που εξέδωσε το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των, ανε­στάλη η ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών, που επέβαλε το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, σε εκπρό­σωπο γνωστής εται­ρείας, που δια­χει­ρι­ζό­ταν αλυσίδα σούπερ μάρκετ στο νησί της Ρόδου, ο οποίος κρίθηκε ένοχος, ερήμην, μη από­δο­σης ΦΠΑ κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Το δικα­στή­ριο τον έκρινε συγκε­κρι­μένα ένοχο για το ό,τι δεν απέδωσε ΦΠΑ ύψους 96.000 ευρώ το οικο­νο­μικό έτος 2010 και του επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών χωρίς ανα­στολή.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου ανέ­στειλε την ποινή του επι­βάλ­λο­ντάς του, τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και της εμφά­νι­σής του μια φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» ο επι­χει­ρη­μα­τίας, που εκμε­ταλ­λευό­ταν από το έτος 1997 και εντεύ­θεν, ατομική επι­χεί­ρηση «υπε­ρα­γορά» («super-market»), με σκοπό το κέρδος, είδη δια­τρο­φής, καθα­ριό­τη­τας, οικια­κού εξο­πλι­σμού και άλλα συναφή, από το έτος 2013 έχει κηρυ­χθεί σε πτώ­χευση.

Στην αίτηση ανα­στο­λής της ποινής του, που υπέβαλε δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου του κ. Σ. Κιουρ­τζή, ο επι­χει­ρη­μα­τίας εξέθεσε μεταξύ των άλλων ότι οι ενα­ντίον του κατη­γο­ρίες συνί­στα­νται στη δήθεν από πρόθεση μη απόδοση Φ.Π.Α. για τη δια­χει­ρι­στική περίοδο από την 01-01-2010 έως και τις 31-12-2010 (και ειδι­κό­τερα για τους μήνες από Ιούλιο έως και Δεκέμ­βριο του έτους 2010, συνο­λι­κού ποσού – κεφα­λαίου 98.125,10 ευρώ πλέον των προ­σαυ­ξή­σεων ποσού 14.703,88 ευρώ), αφού εκρίθη αθώος για τις κατη­γο­ρίες (πλημ­με­λη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα) που αφο­ρού­σαν τη δια­χει­ρι­στική περίοδο από την 01-01-2011 έως και τις 31-03-2011 (συνο­λι­κού ποσού 7.256,69 ευρώ πλέον των προ­σαυ­ξή­σεων ποσού 571,30 ευρώ).

Προ­κει­μέ­νου δε να κατα­νοη­θεί η ουσία της υπό­θε­σης και η αυτα­πό­δει­κτη ανυ­παρ­ξία δόλου από την πλευρά του, ανέφερε τα εξής:

«Υπήρξα έμπορος για πολλά έτη και δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκα στο χώρο της λει­τουρ­γίας επι­χεί­ρη­σης σούπερ – μάρκετ, υπό τη μορφή ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης. Έως και το χρονικό διά­στημα που άρχισαν να εμφα­νί­ζο­νται τα πρώτα σημάδια της παγκό­σμιας οικο­νο­μι­κής κρίσης που χει­μά­ζει και την Ελλη­νική κοι­νω­νία, η επι­χεί­ρησή μου δεν είχε την παρα­μι­κρή οφειλή προς οποιο­δή­ποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, όπως φυσικά και προς το Δημόσιο. Δυστυ­χώς όμως από το έτος 2009 η επι­χεί­ρησή μου άρχισε να παρου­σιά­ζει τερά­στια οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα και έλλειψη ρευ­στό­τη­τας, λόγω της πτω­τι­κής πορείας του αγο­ρα­στι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος και εξαι­τίας της προ­α­να­φε­ρό­με­νης μεί­ζο­νος οικο­νο­μι­κής κρίσης που είχε πλήξει και ακόμη πλήττει το μεγα­λύ­τερο μέρος των κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των. Αγω­νί­στηκα με κάθε νόμιμο μέσο και τρόπο, προ­κει­μέ­νου να μην περιέλθω σε κατά­σταση παύσης των πλη­ρω­μών, χωρίς όμως δυστυ­χώς να ευδο­κι­μή­σουν οι προ­σπά­θειές μου.

Έτσι στις 23.09.2011 αφού πλέον είχα περιέλ­θει σε οικο­νο­μικό αδιέ­ξοδο, κατέ­θεσα ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου τη με αριθμό κατά­θε­σης 55/2011 δήλωση παύσης πλη­ρω­μών, η οποία έλαβε Δικά­σιμο την 01-12-2011. Επί της ανωτέρω αιτή­σεώς μου εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 65/2011 απόφαση του παρα­πάνω Δικα­στη­ρίου, η οποία κήρυξε απα­ρά­δε­κτη τη συζή­τηση αυτής λόγω μη κοι­νο­ποι­ή­σεως της ένδικης αιτή­σεώς μου στον Αξιό­τιμο κ. Εισαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου. Εν συνε­χεία με την από 03-02-2012 αίτηση – κλήση που κατέ­θεσα ενώπιον του ως είρηται Δικα­στη­ρίου, ορί­σθηκε νέα Δικά­σι­μος η 02-02-2012, κατά την οποία συζη­τή­σεως γενο­μέ­νης εξεδόθη η υπ’ αριθμ. 7/2013 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου δυνάμει της οποίας η αίτησή μου έγινε δεκτή, κηρύ­χθηκα σε κατά­σταση πτώ­χευ­σης και ορί­σθηκε ως ημέρα παύσης των πλη­ρω­μών η 08-09-2011. Στο αιτιο­λο­γικό της ανωτέρω από­φα­σης δια­λαμ­βά­νε­ται η μεγάλη προ­σπά­θειά μου να αντι­με­τω­πίσω τις οφειλές μου και μνη­μο­νεύ­ε­ται η αντι­κει­με­νική (άρα και άδολη) αδυ­να­μία μου να εκπλη­ρώσω τις υπο­χρε­ώ­σεις μου, από τα μέσα του έτους 2010 και επέ­κεινα (δηλαδή, το επίδικο διά­στημα).

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να σας επι­ση­μάνω πέραν όλων όσων προ­α­να­φέρω και ένα σημα­ντικό γεγονός που κατα­δει­κνύει την ανυ­παρ­ξία δόλου από την πλευρά μου σε ό,τι αφορά τις οφειλές που δημιουρ­γή­θη­καν προς το Δημόσιο. Πιο συγκε­κρι­μένα κατά τη διάρ­κεια των τελευ­ταίων ετών της λει­τουρ­γίας της επι­χεί­ρη­σής μου, είχα προ­μη­θεύ­σει με προ­ϊ­ό­ντα μέσω τρο­φο­καρ­τών το Δημο­τικό Οργα­νι­σμό Πρό­νοιας του Δήμου Ρόδου και βάσει εκδο­θέ­ντων κατά τη χρονική περίοδο 2009 – 2010 τιμο­λο­γίων δεν έχει εξο­φλη­θεί και οφεί­λε­ται από την ως άνω Υπη­ρε­σία το συνο­λικό ποσό των 151.248,87 ευρώ. Δηλαδή, εξαι­τίας της μη είσπρα­ξης του ανωτέρω ποσού το κρίσιμο εκείνο χρονικό διά­στημα περι­ήλθα σε δυσμε­νέ­στατη οικο­νο­μική κατά­σταση με συνα­κό­λουθα απο­τε­λέ­σματα την από μέρους μου αδυ­να­μία να κατα­βάλλω τις οφειλές μου, αφού δεν είχα εισπρά­ξει ποσά που μου οφεί­λο­νταν και φυσικά δεν είχα εισπρά­ξει και το Φ.Π.Α. που έπρεπε με τη σειρά μου να κατα­βάλλω στην Δ.Ο.Υ. Ρόδου (!!!).

Με την από 23-03-2012 εξώδικη γνω­στο­ποί­ησή μου ενη­μέ­ρωσα την οικο­νο­μική υπη­ρε­σία Ρόδου για την ανωτέρω οφειλή προς το πρόσωπό μου και δήλωσα ρητά, ότι η Δ.Ο.Υ. έχει δικαί­ωμα να ζητήσει την κατά­σχεση του ποσού αυτού εις χείρας της καθώς πρό­κει­ται για απαί­τηση βέβαια και μη εξαρ­τώ­μενη από αντι­πα­ροχή, ούτως ώστε να καλυ­φθεί το σύνολο της οφειλής μου προς το Δημόσιο. Η ενέρ­γειά μου αυτή αλλά και το γεγονός ότι είχα λαμ­βά­νειν το ανωτέρω ποσό που δυστυ­χώς δε μου κατα­βλή­θηκε (άρα είχα λαμ­βά­νειν και τον Φ.Π.Α. που ουδέ­ποτε είχα εισπρά­ξει) κατα­δει­κνύει αφενός μεν την ανυ­παρ­ξία δόλου (και φυσικά σκοπού) για τη δημιουρ­γία των οφειλών μου, αφε­τέ­ρου δε το αληθές και πραγ­μα­τικό γεγονός ότι πάντα ήταν πρόθεσή μου να εξο­φλήσω τις οφειλές μου. Σας επα­να­λαμ­βάνω ότι σε καμία περί­πτωση δεν είχα σκοπό να δημιουρ­γήσω οφειλές όχι μόνο προς το Δημόσιο αλλά και προς ιδιώτες, όμως οδη­γή­θηκα σε αυτήν την κατά­σταση αφού οι δικοί μου οφει­λέ­τες δεν εκπλή­ρω­σαν τις δικές τους υπο­χρε­ώ­σεις περιά­γο­ντάς με σε μία πραγ­μα­τική και μόνιμη αντι­κει­με­νική αδυ­να­μία να αντα­πο­κριθώ στις υπο­χρε­ώ­σεις μου λόγω της από μέρους μου άδολης έλλει­ψης ρευ­στό­τη­τας, η οποία τελικώς με οδήγησε στην παντελή οικο­νο­μική μου κατα­στροφή και σε κατά­σταση πτώ­χευ­σης».